Η Γουόλ Στριτ "διψά" για νερό.

 

ΠΗΓΗ : ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ 6 ΗΜΕΡΕΣ (23-11-2012)

 

---------------------------- 

 

Η δίψα της Γουώλ Στρητ για το νερό

 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/11/2012

 

Από την Τρίτη, η ΕΥΔΑΠ και η ΔΕΥΑΘ αποτελούν παρελθόν για το δημόσιο. Δημοσιεύουμε σήμερα, με μικρές περικοπές, ένα άρθρο του Frederick Kaufman, συνεκδότη του περιοδικού «Ηarpers», ειδικού σε ζητήματα επισιτισμού, για την εμπορευματικοποίηση του νερού διεθνώς και τη σημασία του δημόσιου ελέγχου του. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο διεθνούς κύρους περιοδικό «Νature», στις 24.10.2012. Ευχαριστούμε τον Παύλο Καζακόπουλο που μας το υπέδειξε και τον Μιχάλη Βεληζιώτη για την βοήθειά του στην απόδοση ορισμένων όρων.

Η δίψα της Γουώλ Στρητ για το νερό
του Φρεντρικ Καουφμαν
Οι κερδοσκόποι μπορούν ήδη να ποντάρουν στο χιόνι, τον αέρα και τη βροχή μέσω των σχετικών με τον καιρό Συμβολαίων Μελλοντικής Εκπλήρωσης (future markets, εφεξής στο κείμενο: ΣΜΕ), τα οποία πωλούνται και αγοράζονται στο Χρηματιστήριο Εμπορευμάτων του Σικάγου. Η αγοραστική αξία των καιρικών φαινομένων αυξήθηκε κατά 20% από το 2010 στο 2011. Αλλά ο τομέας παραμένει μικρός: 11,8 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό ασήμαντo ακόμα. Ακόμα κι έτσι, τα συμβόλαια αυτά δείχνουν την πρόθεση της Γουώλ Στρητ να μετατρέψει τη Μητέρα Φύση σε μητέρα του τζόγου.
Κάποιοι περιβαλλοντολόγοι υποστηρίζουν πως η κοστολόγηση του τρεχούμενου νερού μπορεί να είναι ο καλύτερος τρόπος για να προστατευθούν τα αποθέματα του πλανήτη. Όσο περισσότερο κοστίζει τόσο λιγότερο θα σπαταλιέται. Στην πραγματικότητα, η λογική της χρηματιστικοποίησης των πολύτιμων πόρων διέπει τα Οικονομικά των Οικοσυστημάτων και της Βιοποικιλότητας (The Economics of Ecosystems and Biodiversity-TEEB), μια διεθνή πρωτοβουλία που συγκροτήθηκε υπό την αιγίδα του Περιβαλλοντικού Προγράμματος του ΟΗΕ και την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Γερμανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ολλανδίας, της Νορβηγίας, της Σουηδίας και της Ιαπωνίας. Τα ΤΕΕΒ σκοπεύουν να υπολογίσει την αξία των οικοσυστημάτων μέχρι το τελευταίο τρισεκατομμύριο δολάρια, ριγιάλ ή γιουάν. Και, στη συνέχεια, υπάρχει η κίνηση PES (Payments for Environmental Services) -- κίνητρα για την προώθηση υπηρεσιών οικοσυστήματος (ή περιβάλλοντος), η οποία αναφέρεται σε αγαθά όπως ο αέρας που αναπνέουμε και το νερό που πίνουμε. Ανάμεσα στους πολλούς υποστηρικτές αυτού του πλαισίου, βρίσκονται η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών.
Η επιτυχία της Γουώλ Στρητ στην εξαργύρωση της φούσκας των τροφίμων, η ανικανότητα της Ουάσινγκτον στη ρύθμιση της παγκόσμιας αγοράς παραγώγων και η πίεση να εμπορευματοποιηθεί η φύση μέσω των ΤΕΕΒ και της PES συνέκλιναν σε ένα κοινό πλαίσιο αυτό το καλοκαίρι, όταν η ξηρασία έπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μαζί ήρθε και μια σειρά καταστροφολογικές κοινωνικές, περιβαλλοντικές και οικονομικές προβλέψεις: μέχρι το 2035 στη Γη θα υπάρχουν τρία δισεκατομμύρια άνθρωποι που θα αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα με το νερό· η λειψυδρία θα εξελιχθεί σε μόνιμο φαινόμενο, οι πυρκαγιές θα είναι ανεξέλεγκτες, οι μουσώνες θα γίνουν όλο και πιο απρόβλεπτοι και οι χιονοπτώσεις θα μειωθούν δραματικά, καθώς οι χειμώνες θα γίνονται όλο και πιο θερμοί.
Την ίδια στιγμή, το νερό γίνεται ολοένα και πιο απαραίτητο σε ένα ευρύ φάσμα βιομηχανικών κλάδων, από την υδροηλεκτρική ενέργεια και το fracking (μια νέα μέθοδος άντλησης πετρελαίου ή αερίου από έναν πέτρωμα με διοχέτευση υγρού) μέχρι τη ζυθοποιία και την κατασκευή ημιαγωγών. Οι υδρολόγοι προειδοποιούν ότι οι δείκτες στους πίνακες του νερού μειώνονται σε όλη την Ασία. Πολιτικοί επιστήμονες προβλέπουν συγκρούσεις με αντικείμενο την ιδιοκτησία και τη χρήση των ποταμών των Ιμαλαΐων, ενώ στη Νεμπράσκα όλοι γνωρίζουν ότι η στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα Ογκαλάλα, στις μεσοδυτικές ΗΠΑ, μειώνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς.
Οι συνέπειες είναι ολέθριες: καταστροφή των υδάτινων οικοσυστημάτων, εξαφάνιση αναρρίθμητων ειδών και κίνδυνος τοπικών και διεθνών συγκρούσεων -- ο εφιάλτης των «πολέμων του νερού» του 21ου αιώνα. Τι θα κάνει η Αίγυπτος αν η Αιθιοπία αποκόψει τον Μπλε Νείλο; Τι θα συμβεί όταν η Υεμένη γίνει η πρώτη χώρα που θα ξεμείνει από νερό; Η σύντομη απάντηση είναι: σίγουρα, κάτι κακό.

Αποκάλυψη τώρα!
Οι επενδυτές όλων των αποχρώσεων λατρεύουν την ατμόσφαιρα «Αποκάλυψης». Ανάμεσα στις ρωγμές της βίας και του χάους, βλέπουν ευκαιρίες για περισσότερο χρήμα. Τις μέρες αυτές, τα μεγαλύτερα κέρδη δεν προκύπτουν απ’ τις αγοραπωλησίες πραγματικών προϊόντων (όπως τα άλογα, τα σιτηρά ή τα αυτοκίνητα), αλλά από τη διαχείριση αόριστων εννοιών όπως ο κίνδυνος ή οι εγγυημένες δανειακές υποχρεώσεις. Ο πλούτος ρέει από χρηματοπιστωτικά εργαλεία που βρίσκονται μακριά από την πραγματικότητα.
Η επένδυση σ’ έναν δείκτη νερού είναι τώρα πιο δημοφιλής από ποτέ. Υπάρχουν πάνω από 100 δείκτες οι οποίοι μετρούν την αξία των αποθεμάτων των επιχειρήσεων που έχουν σχέση με το νερό, όπως οι επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, επεξεργασίας λυμάτων και αφαλάτωσης. Πολλοί προσφέρουν υγιείς αποδόσεις. Ως εκ τούτου, η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πιέζουν τα κράτη να ιδιωτικοποιήσουν τους πόρους τους: τις λίμνες, τα ρυάκια και τις δεξαμενές της Αργεντινής, της Βολιβίας, της Γκάνας, του Μεξικού, της Μαλαισίας, της Νιγηρίας και των Φιλιππίνων. Ποια καλύτερη εγγύηση κερδοφορίας από την αποφασιστικότητα των πολυεθνικών να αποκομίσουν έσοδα από κάτι χωρίς το οποίο κανείς δεν μπορεί να ζήσει;
Έτσι, το καλοκαίρι αυτό, καθώς οι φυτείες καλαμποκιού από την Ουκρανία μέχρι το Κάνσας μαραίνονταν, καθώς οι ελλείψεις στο μπέικον έγιναν πρωτοσέλιδο και οι πιο τολμηροί τάιζαν τις αγελάδες τους με γλυκά, ένα νέο μήνυμα εμπεδώθηκε: στο μέλλον, το πιο σπουδαίο προϊόν του πλανήτη δεν θα είναι ο χρυσός, το στάρι ή το λάδι· θα είναι το νερό. Το αξιοποιήσιμο νερό. Αν και το να κατέχεις μερίδια σε δείκτες εισηγμένων εταιριών είναι ωραίο πράγμα, και το νερό σίγουρα προσφέρει προβλέψιμα κέρδη, δεν θα ήταν πιο αποτελεσματικό αν μπορούσε να μεταφραστεί σε ισοδύναμο μετρητών; Πιθανώς, αν σκεφτούμε τους συντηρητικούς επενδυτές και τους κερδοσκόπους, θα πρέπει να υπάρξει μια αγορά εμπορεύματος στο νερό, όπως για τον χρυσό ή τα σιτηρά -- ένα σύστημα ανταλλαγής ΣΜΕ, στο οποίο οι διαβεβαιώσεις για τη μεταφορά ή την αποδοχή νερού σε κάποιο συγκεκριμένο μελλοντικό χρόνο να μπορούν να αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης όπως τα μετρητά.
Από ορισμένες οπτικές γωνίες, το νερό αποτελεί πολύ πιθανό υποψήφιο για ένα ΣΜΕ στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων. Πρώτον, ανταποκρίνεται στην προϋπόθεση της εμπορευσιμότητας -- το εμπόρευμα που αντλείται από μια λίμνη, ένα ποτάμι ή ένα ρυάκι είναι λίγο-πολύ το ίδιο με αυτό που συλλέγεται από ένα παγόβουνο, τον υδροφόρο ορίζοντα ή σε μια στέρνα. Σύντομα, το νερό θα εξασφαλίσει και τη δεύτερη προϋπόθεση της εμπορευσιμότητας: θα γίνεται ολοένα και πιο ρευστό, δηλαδή μετατρέψιμο σε μετρητά. Προφανέστατα, επίσης, το νερό είναι παγκόσμιο. Η διαχείριση των λεκανών απορροής των ποταμών αποτελεί το ίδιο κρίσιμο θέμα στον Βόλτα όσο και στον Σενεγάλη. Από τη σκοπιά του χρήματος, δεν υπάρχει διαφορά αν ο ποταμός είναι ο Γουαδαλκιβίρ της Ισπανίας, ο Ροδανός της Γαλλίας, ο Νίγηρας ή ο Σακραμέντο στην Καλιφόρνια.
Οι οικονομικοί αναλυτές αντιλαμβάνονται ότι, όπως και τα παραδοσιακά προϊόντα --τα πολύτιμα μέταλλα, για παράδειγμα--, το αξιοποιηθέν νερό του μέλλοντος θα είναι τόσο σπάνιο που θα πρέπει να εξορυχθεί, να μεταποιηθεί, να συσκευαστεί και, το κυριότερο, να κυκλοφορήσει σε όλο τον κόσμο. Και ξέρουν, επίσης, ότι πάντα θα υπάρχει ζήτηση για νερό. Αυτή είναι η ουσία της σκέψης γύρω από μια παγκόσμια αγορά ΣΜΕ στο νερό.

Η ιστορία του νερού και του χρήματος
Το 1996 σηματοδοτεί τη διάβαση του Ρουβίκωνα για την ιστορία του νερού και του χρήματος. Το νερό από τα Γουέστλαντς της Καλιφόρνιας αρδεύει καλλιέργειες που παράγουν τρόφιμα αξίας περίπου ενός δισ. δολαρίων τον χρόνο· με έκταση 2 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, αποτελεί τη μεγαλύτερη γεωργική υδάτινη περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1996, στα Γουέστλαντς άρχισε να λειτουργεί ένας ηλεκτρονικός πίνακας ανακοινώσεων για τους αγρότες, ώστε να πουλούν και να αγοράζουν τα δικαιώματά τους στο νερό της περιοχής μέσω του προσωπικού τους υπολογιστή. Η ανταλλαγή δικαιωμάτων στο νερό μέσω ενός λάπτοπ θεωρείται τώρα κάτι δεδομένο -- όπως κάποτε τα εμπορεύματα μπορούσαν να αγορασθούν και να πωληθούν μόνο στα μαγαζιά του Σικάγο ή της πόλης του Κάνσας, και τώρα διακινούνται από κατόχους διδακτορικών στα μαθηματικά σε εταιρείες κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου στο Κονέκτικατ. Αν και όταν το νερό γίνει ένα διαπραγματεύσιμο παράγωγο, θα συναντήσει το αργό πετρέλαιο, τα αεροπορικά καύσιμα και το σογιέλαιο -- και θα ανταλλάσσεται οποτεδήποτε, οπουδήποτε, από οποιονδήποτε.
Το να βγάζει κανείς χρήματα από μια βρύση σημαίνει πως το τρεχούμενο νερό πρέπει να αποκτήσει μια τιμή, η οποία θα ισχύει οπουδήποτε αυτό γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης· μια παγκόσμια τιμή που να μπορεί να λειτουργεί ρυθμιστικά διαμέσου των ηπείρων. Εκείνοι που, στη Βομβάη ή το Μανχάταν, αντιλαμβάνονται την αυξανόμενη αξία του νερού στην παγκόσμια οικονομία θα κερδοσκοπήσουν πάνω στο υποτιμημένο αυτό «περιουσιακό στοιχείο», και οι επενδύσεις τους θα ανεβάσουν το κόστος παντού. Μια καταστροφή σχετιζόμενη με το νερό στην Κίνα ή την Ινδία --και τα επισιτιστικά προβλήματα, η πολιτική αστάθεια και η ανθρωπιστική κρίση που σίγουρα θα ακολουθήσουν-- θα έχει ως αντίκτυπο μια ραγδαία αύξηση των τιμών από το Λονδίνο ως το Σίδνεϋ. Έτσι θα κερδίσουν οι τραπεζίτες.
Οι οικονομολόγοι έχουν αρχίσει να διαμορφώνουν μια παγκόσμια αγορά ΣΜΕ με βάση το νερό. Οι ασφαλιστικές εταιρείες που ασχολούνται με τις πλημμύρες σίγουρα θα θελήσουν να αγοράσουν μερίδια τα οποία θα μπορούσαν να μετριάσουν τον κίνδυνο οικονομικών απωλειών. Στην πραγματικότητα, κάθε οργανισμός που δραστηριοποιείται σε μια κοιλάδα ποταμού, οπουδήποτε, πιθανώς θα συμμετάσχει. Οι αγρότες θα θελήσουν να αντισταθμίσουν τα στοιχήματά τους ότι θα βρέξει ή δεν θα βρέξει, όπως και οι ψαράδες. Όσο για τους κερδοσκόπους, ξέρουμε ποιοι είναι και πώς θα κινηθούν.
Αυτή τη στιγμή, κανένας δεν διαπραγματεύεται ΣΜΕ νερού, αλλά αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ· με μια σπίθα, η αγορά θα πάρει φωτιά. Καθώς οι οικονομικές απώλειες της πολιτείας του Τέξας από την πρόσφατη ξηρασία υπολογίζονται σε 10 δισ. δολάρια, ακαδημαϊκοί επεξεργάζονται ήδη θεωρίες για το πώς το νερό του Ρίο Γκράντε θα μπορούσε να αναπροσαρμοστεί για μια αγορά ΣΜΕ. Μετά τις περσινές πλημμύρες στην Ταϋλάνδη, που προκάλεσαν οικονομικές απώλειες 46 δισ. δολαρίων συνολικά, η Επιτροπή Ασφαλειών και Συναλλάγματος της χώρας διερεύνησε τη δυνατότητα χρηματοοικονομικών παραγώγων σε συνάρτηση με τις βροχοπτώσεις και τα φράγματα. Η κατασκευάστρια ημιαγωγών Intel θα μπορούσε να είχε ενδιαφερθεί -- το χώμα και η λάσπη που φαίνεται ότι σταμάτησε την παραγωγή μικροτσίπ στην Ταϋλάνδη κόστισε στην εταιρεία περίπου ένα δισ. δολάρια.
Η διαπραγμάτευση ΣΜΕ θα επεκταθεί από τα παρθένα ποτάμια μέχρι τις ημιπαράνομες αναθυμιάσεις των φυτικών στερεών αποβλήτων. Θεωρητικοί του εμπορεύματος στην Ελβετία έχουν κάνει τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία αγορών που θα δραστηριοποιούνται σε ΣΜΕ νερού προερχόμενου από λύματα. Η ομάδα αυτή αποκαλεί το σχέδιό της «ηθική αγορά ΣΜΕ νερού». Κατά την άποψή μου, είναι μια χρηματοοικονομική πλατφόρμα για την πώληση επεξεργασμένου νερού στον πλειοδότη.
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, τα ΣΜΕ θα προκύψουν από την αποτίμηση της σχετικής έλλειψης ή αφθονίας νερού, βασισμένης στον δείκτη της στάθμης του νερού στα φράγματα, τη μέση τιμή του υετού και άλλες παραμέτρους ή προβλέψεις. Στο τέλος, αν η βιομηχανία φυσικού αερίου μπορεί να πληρώσει περισσότερα για το νερό από τους καλλιεργητές σόγιας, τότε το νερό θα πάει στην άντληση φυσικού αερίου, και όχι στη σόγια.

Τα καλά νέα: έξω από το βασίλειο της εμπορευματικοποίησης
Δεν είναι εύκολο να φανταστούμε τον απόηχο μιας παγκόσμιας αγοράς ΣΜΕ νερού. Όμως, είναι λίγο-πολύ ξεκάθαρο ότι ένας τέτοιος τζόγος στον τομέα του νερού θα αφήσει καλλιέργειες που θα διψούν, οδηγώντας διεθνώς τις τιμές των τροφίμων πολύ υψηλότερα από τα υψηλά των τελευταίων πέντε ετών.
Τα καλά νέα είναι ότι, σε αντίθεση με τις αποτυχημένες προσπάθειες για ρύθμιση των αγορών παραγώγων στα τρόφιμα, υπάρχουν περιθώρια να γίνει κάτι καλύτερο στην περίπτωση του νερού. Έχουμε άφθονα παραδείγματα χρήσης του νερού έξω από το βασίλειο της καθαρής εμπορευματοποίησης. Ένα από τα καλύτερα έχει αναπτυχθεί στην κοιλάδα του Ρουρ στη Γερμανία. Αυτό τον παραποτάμιο πόρο δεν τον διαχειρίζεται η αόρατος χειρ της αγοράς, αλλά ο Συνεταιρισμός του Ρουρ, ένα συλλογικό σώμα που χαράσσει πολιτική και αποφασίζει. Σε αυτό μετέχουν, μέσω αντιπροσώπων και συνεργατών, δήμοι, επαρχίες και επιχειρήσεις της περιοχής. Ένα σύνολο από 543 ενδιαφερόμενα μέρη διαπραγματεύονται τα τέλη υδροληψίας και τις χρεώσεις για τη ρύπανση. Η πολιτική μπορεί να είναι βρώμικο πράγμα, αλλά λειτουργεί. Δυστυχώς, σε μια δημοκρατία αυτός είναι ο μόνος τρόπος.
Δεν υπάρχει εύκολη λύση ή πανάκεια σε σχέση με τις ανάγκες νερού παγκοσμίως, και πολύ περισσότερο σε σχέση με την παγκόσμια επιχείρηση παραγώγων, η οποία έχει αποδειχθεί τελείως αναξιόπιστη όσον αφορά τα στεγαστικά δάνεια, πόσο μάλλον σχετικά με το πιο πολύτιμο αγαθό. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να ξεκινήσει μια αγορά ΣΜΕ στο νερό μόνο και μόνο για να προκληθεί ακόμα μεγαλύτερη οικονομική παραφροσύνη, που φαίνεται να αντιστέκεται σε κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού. Τούτη τη φορά, ήρθε η ώρα η επιχείρηση αυτή να σταματήσει πριν καν αρχίσει.
[Συζήτηση και σχόλια για το άρθρο στο ιστολόγιο των Ενθεμάτων]
μετάφραση: Μάνος Αυγερίδης

Απλήρωτοι οι υπάλληλοι των δήμων που δεν έστειλαν τις λίστες. Κατάληψη του Υπουργείου είναι η απάντηση των εργαζομένων.

Σκληραίνει τη στάση του το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, καθώς με δεύτερη εγκύκλιο γνωστοποιεί ότι όσοι φορείς δεν αποστείλουν τις λίστες με τους υπαλλήλους προς διαθεσιμότητα θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα με την μισθοδοσία των υπαλλήλων οι οποίοι εξαιρούνται του νόμου.

Προφανώς τα όσα αναφέρει το υπουργείο έχει άμεση σχέση με όσους δήμους δεν έχουν στείλει μέχρι τώρα τις λίστες στο υπουργείο.

Μεταξύ άλλων η εγκύκλιος αναφέρει τα εξής:

«Η παράλειψη των φορέων να αποστείλουν στοιχεία, αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την εκκίνηση του μηχανισμού της κινητικότητας που αποσκοπεί στην αξιοποίηση του προσωπικού που έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα σε φορείς που παρουσιάζουν άμεσες και ιδιαιτέρως επιτακτικές ανάγκες ενίσχυσης σε προσωπικό. Καθυστερεί δηλαδή τη δυνατότητα μεταφοράς των υπαλλήλων και την έξοδό τους από το καθεστώς διαθεσιμότητας στο οποίο έχουν ήδη τεθεί εκ του νόμου.

Άλλωστε, η παράλειψη των υπηρεσιών να αποστείλουν στοιχεία θα αποβεί σε βάρος των υπαλλήλων εκείνων οι οποίοι θα εξαιρούντο από την εφαρμογή του νόμου, είτε επειδή εισήχθησαν στο δημόσιο με διαγωνιστική διαδικασία ή με διαδικασίες για πρόσληψη τακτικού προσωπικού μέσω ΑΣΕΠ, είτε επειδή ως προς αυτούς συντρέχει προσωπικός λόγος απαλλαγής (υπάγονται δηλ. στις προνοιακές εξαιρέσεις), δεδομένα , τα οποία μπορούν να εξαχθούν μόνο από τα προσωπικά μητρώα των υπαλλήλων».
ΠΗΓΗ:
  
19 Δήμαρχοι Ανατολικής Αττικής κατά των µέτρων των Μνηµονίων . Συµβολική κατάληψη του Υπουργείου Εσωτερικών την Παρασκευή 23 Νοεµβρίου 2012

ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ.

Μαζί με το σφαγιασμό των μισθών, των συντάξεων και των επιδομάτων (ανεργίας, προνοιακών κτλ), την αύξηση των ορίων ηλικίας, το ξεπούλημα  της δημόσιας περιουσίας, τις απολύσεις υπαλλήλων, την κατάργηση του συνόλου σχεδόν των εργασιακών δικαιωμάτων στον ιδιωτικό τομέα, μέτρα που οδηγούν την  οικονομία της χώρας μας σε  διαρκή αύξηση της ύφεσης, το νέο Μεσοπρόθεσμο περιλαμβάνει μία σειρά ρυθμίσεων που αφορούν στην Τοπική και Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση , που είναι όχι μόνο αντισυνταγματικές και αντίθετες σε μία σειρά διεθνών κειμένων, δεσμευτικών για τη χώρα μας, καθώς και στην πάγια νομολογία των ανωτάτων δικαστηρίων μας, αλλά και διαλυτικές για το σύνολο του κοινωνικού ιστού.

Χειρότερες, βέβαια, είναι και οι  ρυθμίσεις του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου για τους ΟΤΑ. Αναλυτικά :

1^ον. Αναστέλλονται οι προσλήψεις και οι διορισμοί υπαλλήλων κατηγοριών Υ.Ε. και Δ.Ε. στους ΟΤΑ.

2^ον. Θεσπίζεται Παρατηρητήριο Οικονομικής Αυτοτέλειας των ΟΤΑ, το οποίο παρά την επιλογή της χρήσης του όρου «αυτοτέλεια», για λόγους άμβλυνσης των εντυπώσεων, παραβιάζει ευθέως το άρθρο 102 του Συντάγματος και την εκεί προστατευόμενη αυτοτέλεια και αυτοδιαχείριση - αυτοδιοίκηση των ΟΤΑ.

3^ον. Προβλέπεται η διαθεσιμότητα υπαλλήλων και η εν συνεχεία απόλυσή τους.

Τα παραπάνω μέτρα, εκτός των ολέθριων επιπτώσεων που έχουν τόσο στους εργαζομένους στους ΟΤΑ όσο και στους πολίτες, είναι προφανές ότι είναι διαλυτικά για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά και εντελώς αντισυνταγματικά.

Οι Δήμοι, με βάση όσα ορίζει ο «Καλλικράτης», καλούνται από την 1η Ιανουαρίου 2013 να ασκήσουν 200 νέες αρμοδιότητες,που αφορούν  όλο το παραγωγικό φάσμα και  τη λειτουργία του κράτους. Για την άσκηση αυτών των επιπλέον αρμοδιοτήτων απαιτούνται όχι μόνο οι αντίστοιχοι πόροι, αλλά και το ανάλογο προσωπικό.

Σε ότι αφορά τη διαθεσιμότητα των υπαλλήλων της Αυτοδιοίκησης έχουμε υποχρέωση να εκφράσουμε την πλήρη διαφωνία μας στην διαθεσιμότητα των εργαζομένων που οδηγεί τους Δήμους σε αδυναμία εκπλήρωσης του ρόλου τους.

Σωστά τονίζεται ότι είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα η πιθανή αναδιάταξη εργαζομένων στην Αυτοδιοίκηση, το να μετακινηθούν δηλαδή κάποιοι υπάλληλοι από τον ένα Δήμο σε έναν άλλο όπου υπάρχει μεγάλη έλλειψη προσωπικού. Αν είναι να μετακινηθεί ένας εργαζόμενος η προβλεπόμενη διαδικασία υπάρχει και λέγεται μετάταξη, όχι διαθεσιμότητα.

Περαιτέρω η συνεχιζόμενη μισθολογική υποβάθμιση των εργαζομένων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δημιουργεί εκρηκτικό κλίμα στο εσωτερικό των Δήμων και επιφέρει παράλυση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πολίτες.

Η απαγόρευση προσλήψεων Υ.Ε. μέχρι το 2016 ειδικότερα στις ανταποδοτικού χαρακτήρα υπηρεσίες (π.χ. καθαριότητα) τις οδηγεί στη διάλυσή τους.

Οι Δήμοι δεν μπορουν να γίνουν συμμέτοχοι σ' αυτήν τη διαδικασία και οι αιρετοί δεν επιθυμούν να έχουν καμία συμμετοχή.

Και τούτο γιατί :

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση μέχρι τώρα δεν αντιμετώπισε μόνο τις τεράστιες περικοπές των πόρων για τη λειτουργία των ΟΤΑ, αλλά και την τραγική μείωση προσωπικού εξαιτίας της συνταξιοδότησης μεγάλου αριθμού τακτικών υπαλλήλων χωρίς την αντικατάστασή τους, καθώς και υπαλλήλων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι οποίοι είναι απολύτως απαραίτητοι για τους Δήμους.

Επιπλέον πολύ σημαντικές αρμοδιότητες που μεταβιβάστηκαν στους Δήμους ασκούνται εκ των ενόντων. Την ίδια στιγμή η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει την αποκλειστική ευθύνη και προσπαθεί να κρατήσει όρθιο το κοινωνικό κράτος μέσα από τις δομές και τις δράσεις της καθώς και να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της καθημερινότητας του πολίτη.

Ως εκ τούτου λαμβάνοντας υπόψη ότι οι προσλήψεις στην Αυτοδιοίκηση είναι παγωμένες, χιλιάδες εργαζόμενοι αποχωρούν λόγω συνταξιοδότησης κάθε χρόνο ενώ ταυτόχρονα, σύμφωνα με το Μνημόνιο 3, απαγορεύονται οι προσλήψεις υπαλλήλων ΔΕ και ΥΕ στους Δήμους μέχρι το 2016, τα κενά που θα δημιουργηθούν θα γίνουν τεράστια.

Οι ενδεχόμενες απολύσεις δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση που διαλύει τις υπηρεσίες στους Δήμους, αποδιαρθρώνει τους οργανισμούς τους και ιδιαίτερα κρίσιμες διοικητικές υπηρεσίες,  κοινωνικοπρονοιακών δομών και υπηρεσιών ανταποδοτικού χαρακτήρα, που κανένας ιδιωτικός φορέας δεν μπορεί να υποκαταστήσει.

Αντίθετα η αξιολόγηση του προσωπικού με προκαθορισμένα κριτήρια και η δυνατότητα κινητικότητας με αξιοκρατικά και διαφανή κριτήρια μπορεί να συμβάλει στην κάλυψη σοβαρών ελλείψεων προσωπικού των ΟΤΑ.

Για τους λόγους αυτούς η Κ.Ε.Δ.Ε. και οι Π.Ε.Δ. πρέπει να ζητήσουν την άμεση κατάργηση των διατάξεων του Νόμου που αφορά διαθεσιμότητα υπαλλήλων ΟΤΑ, προκειμένου να μην οδηγηθούν οι Δήμοι στην ολική κατάρρευση και παράλληλα να  δηλώσουν την αμέριστη συμπαράστασή τους στους αγώνες των εργαζομένων στους Δήμους.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ Σ. ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΛΛΗΝΗΣ

Να ακυρωθεί ο διορισμός της ηγεσίας του ΤΑΙΠΕΔ ζητούν από το ΣτΕ 19 συνδικαλιστές.

Ο πρόεδρος του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, Τάκης Αθανασόπουλος (Φωτογραφία:  Ευρωκίνηση )

Αθήνα

Ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Ν. Φωτόπουλος και άλλα 18 μέλη Διοικητικών Συμβουλίων σωματείων του ευρύτερου δημοσίου τομέα (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΔΕΣΦΑ κ.λπ.) προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και ζητούν να ακυρωθεί ο διορισμός του Παν. Αθανασόπουλου και του Γ. Εμίρη στις θέσεις του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου, αντίστοιχα, του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.

Οι δύο αυτές θέσεις πληρώθηκαν μετά τις παραιτήσεις των Γ. Κουκιάδη (προέδρου) και Κ. Μητρόπουλου (διευθύνοντος συμβούλου).

Ειδικότερα, οι 19 συνδικαλιστές που προσέφυγαν στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο με δικηγόρο τη βουλευτή Ζωή Κωνσταντοπούλου, ζητούν να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και παράνομη η από 7.9.2012 απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΤΑΙΠΕΔ με την οποία διορίστηκαν οι κ.κ. Αθανασόπουλος και Εμίρης.

Επίσης, ζητούν να ακυρωθεί η από 6.9.2012 Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) η οποία τροποποίησε το Ν. 3986/2011 (επείγοντα μέτρα εφαρμογής μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής) και προέβλεψε ότι πριν από το διορισμό του προέδρου και του διευθύνοντος συμβούλου του ΤΑΙΠΕΔ, πρέπει να διατυπώνει γνώμη για την καταλληλότητα των προσώπων αυτών η αρμόδια επιτροπή του άρθρου 49Α του κανονισμού της Βουλής.

Οι «19» υποστηρίζουν ότι τίποτα το κατεπείγον έκτακτο ή απρόβλεπτο δεν υπήρξε για να εκδοθεί η ΠΝΠ, με συνέπεια να παραβιάζεται το άρθρο 44 του Συντάγματος. Οι ΠΝΠ εκδίδονται μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις, υπογραμμίζουν οι συνδικαλιστές, ανεξάρτητα εάν το τελευταίο διάστημα έχει μετατραπεί η εξαιρετική αυτή νομοθετική διαδικασία σε κανόνα.

Εξάλλου, σημειώνουν, ότι δεν συνέτρεχε καμία κατεπείγουσα ανάγκη για την έκδοση της επίμαχης ΠΝΠ. Αντίθετα, μάλιστα, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα αυτός με κατάθεση τροπολογίας στη Βουλή.

Παράλληλα, τονίζουν ότι στη σχετική γνωμοδότηση της αρμόδιας Επιτροπής της Βουλής δεν σχηματίστηκε η απαιτούμενη πλειοψηφία των 2/3 των μελών της, καθώς οι θετικές ψήφοι ήταν 9 και οι αρνητικές 6. Με άλλα λόγια δεν συγκεντρώθηκε δηλαδή ο απαιτούμενος αριθμός των 10 θετικών ψήφων.

Κατά συνέπεια, συνεχίζουν οι συνδικαλιστές, παράνομα ο πρόεδρος της επιτροπής της Βουλής προχώρησε στην έκδοση έγγραφης έκθεσης προς τον αρμόδιο υπουργό Οικονομικών για τη θετική γνώμη της επιτροπής, καθώς στην ουσία δεν σχηματίστηκε σύμφωνη γνώμη.

Αυτό έχει ως συνέπεια η επίμαχη ΠΝΠ να εκδοθεί κατά κατάχρηση εξουσίας, αφού δεν προηγήθηκε, όπως προβλέπει η νομοθεσία, η γνώμη της επίμαχης επιτροπής της Βουλής, προσθέτουν οι «19».

Ακόμη, υπογραμμίζεται στην προσφυγή ότι η ΠΝΠ είναι αντίθετη στα άρθρα 44, παράγραφος 1, και 26, παράγραφος 1, του Συντάγματος, αφού ουδέποτε συνεδρίασε το υπουργικό συμβούλιο για το θέμα αυτό, αλλά απλώς διά περιφοράς τέθηκαν οι υπογραφές.

Η υπόθεση, με απόφαση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας Κ. Μενουδάκου, θα συζητηθεί στην Ολομέλεια του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου.

ΠΗΓΗ 

Πολιτικοί κρατούμενοι στην πρώην Ανατολική Γερμανία δούλευαν για το IKEA αλλά και για τις δυτικογερμανικές εταιρείες Neckermann και Quelle ;

Συγνώμη ζήτησε ο σουηδικός κολοσσός Ikea για την πρακτική να εργάζονται για λογαριασμό του, τη δεκαετία του 1980, πολιτικοί κρατούμενοι στην τότε Ανατολική Γερμανία και να κατασκευάζουν υποχρεωτικά ορισμένα από τα έπιπλα που διέθετε σε όλον τον κόσμο.

Ο γνωστός όμιλος παρουσίασε στο Βερολίνο την έκθεση που είχε παραγγείλει στους ανεξάρτητους πραγματογνώμονες της εταιρείας Ernst & Young, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «πολιτικοί και ποινικοί κρατούμενοι συμμετείχαν εν μέρει στην παραγωγή επίπλων ή τμημάτων τους τα οποία παραδόθηκαν στην Ikea πριν από 25 με 30 χρόνια».

Στην έκθεση επισημαίνεται ότι οι τότε εκπρόσωποι της εταιρείας γνώριζαν ότι υπήρχε η πιθανότητα πολιτικοί κρατούμενοι να εξαναγκαστούν να εργάζονται στα εργοστάσια της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

«Η εταιρεία έλαβε μέτρα για να διασφαλίσει ότι δεν θα χρησιμοποιούνταν κρατούμενοι, όμως σήμερα είναι σαφές ότι τα μέτρα αυτά δεν ήταν αποτελεσματικά», εξήγησε ο σουηδικός όμιλος.

«Την εποχή εκείνη δεν είχαμε τα σύγχρονα συστήματα ελέγχου και προφανώς δεν κάναμε αρκετά για να εμποδίσουμε τέτοιες μεθόδους παραγωγής», δήλωσε η Ζανέτ Σκέλμοσε, μία από τις εκπροσώπους της εταιρείας εκφράζοντας τη λύπη της για την πρακτική που ακολουθήθηκε.

Η Ikea παρήγγειλε τη μελέτη αφότου πρώην κρατούμενοι, μιλώντας πέρσι στη γερμανική τηλεόραση, κατήγγειλαν ότι τους υποχρέωναν να κατασκευάζουν έπιπλα στα εργαστήρια των φυλακών.
Εάν αρνούνταν κινδύνευαν να οδηγηθούν στην απομόνωση ή να υποστούν άλλες τιμωρίες.

Σύμφωνα με τον γερμανικό Τύπο και άλλες εταιρείες εφάρμοζαν παρόμοιες μεθόδους στην Ανατολική Γερμανία, όπως για παράδειγμα οι δυτικογερμανικές εταιρείες Neckermann και Quelle. Μολονότι πολλοί επέκριναν την Ikea, οι προσπάθειες που καταβάλει τα τελευταία χρόνια για να ρίξει φως στην υπόθεση είναι τουλάχιστον «μια αρχή», δήλωσε ο Ράινερ Βάγκνερ, ο πρόεδρος της Ένωσης Γερμανικών Οργανώσεων Θυμάτων της Κομμουνιστικής Τυραννίας (UOKG) σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Μπερλίνερ Τσάιτουνγκ.

Η UOKG και άλλες οργανώσεις ζητούν τη δημιουργία ενός ταμείου για την αποζημίωση όσων των κρατουμένων που στους οποίους είχε επιβληθεί καταναγκαστική εργασία.
Πηγή:news247.gr

Πηγή: left.gr

Το νερό τρέχει προς τα πάνω, προς το χρήμα (Ανώνυμο ρητό της αμερικανικής...Άγριας Δύσης)

Για την ιδιωτικοποίηση του νερού: ροές και σχήματα

του Νικήτα Μυλόπουλου και του Στέλιου Γκιάλη

Γιούρι Κάκισεφ, «Δίψα», 1998

Το νερό τρέχει προς τα πάνω, προς το χρήμα

(Ανώνυμο ρητό της αμερικανικής Δύσης)

Από τα πρώτα, και βασικότερα για τη φιλοσοφία τους, μέτρα των ελληνικών μνημονίων ήταν η ιδιωτικοποίηση των εταιρειών αστικού νερού. Για την ακρίβεια, η επίσπευση της ιδιωτικοποίησής τους, αφού αυτή είχε ήδη αρχίσει πολύ πριν από την εκδήλωση της πρόσφατης κρίσης. Η οποία λειτούργησε και σε αυτήν την περίπτωση ως καταλύτης, προκειμένου να επιταχυνθεί και να ολοκληρωθεί και στη χώρα μας μία διαδικασία που αναδείχθηκε τις τρεις τελευταίες δεκαετίες σε  κεντρική στρατηγική της κεφαλαιακής συσσώρευσης στις χώρες της Δύσης, και όχι μόνο. Εκεί όπου με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, οι φυσικοί πόροι έχουν ιδιωτικοποιηθεί.

Ο εμβληματικός χαρακτήρας του νερού όμως επέβαλε στο παρελθόν, και επιβάλλει και σήμερα, μία ιδιαίτερη προσέγγιση από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Το νερό είναι μήτρα πολιτισμού και συνδέεται άμεσα με την ίδια τη ζωή και τη διατήρησή της στον πλανήτη. Το νερό ρέει, εντάσσοντας ό,τι συναντά σε μία πολύπλοκη πολιτική οικονομία και οικολογία, σε όλες τις δυνατές κλίμακες: από την κλίμακα του σώματος έως και την κλίμακα του πλανήτη. Μιλώντας επομένως για την ιδιωτικοποίηση του νερού, μιλάμε στην ουσία για την ιδιωτικοποίηση της οικολογικής βάσηςτης ζωής μας,της ζωής της ίδιας τελικά (Swyngedouw, 2003). Αυτή ακριβώς η ιδιομορφία του «εμπορεύματος» νερό,  σε συνδυασμό με το σχετικά πρόσφατο γεγονός της σπανιότητάς του (λειψυδρία-κρίση του νερού), τεχνητής ή όχι, μπορούν να εξηγήσουν και μοναδικά φαινόμενα που συνδέονται με την κοστολόγηση του νερού στην ελεύθερη αγορά. Στο πόσιμο αστικό νερό για παράδειγμα, οι καταναλωτές είναι πρόθυμοι να πληρώσουν έως και 2.000 φορές περισσότερο, προκειμένου να το προμηθευτούν εμφιαλωμένο, σε (υποτίθεται) καλύτερη ποιότητα από αυτήν του τρεχούμενου νερού της βρύσης τους (η σύγκριση της τιμής των εμφιαλωμένων νερών και της αντίστοιχης του νερού βρύσης, δίνει όντως τέτοιες τεράστιες διαφορές). Από όπου και τα τεράστια περιθώρια κερδοφορίας που διαμορφώθηκαν με το άνοιγμα της σχετικής αγοράς. Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμούσε ήδη 10 χρόνια πριν, ότι η δυνητική αγορά του νερού ξεπερνά το 1 τρις. δολάρια.

Το μεγάλο ζήτημα της ιδιωτικοποίησης του νερού ωστόσο, δεν μπορεί να προσεγγιστεί εκτός του πλαισίου που ορίζει η σύγχρονη υδατική κρίση. Το αδιέξοδο που έχει διαμορφωθεί στις μέρες μας στη σχέση των εννοιών νερό – διαχείρισή του- περιβάλλον, είναι σαφές ότι οφείλεται κατά βάση στις παραδοσιακές μορφές συσσώρευσης και κερδοφορίας του κεφαλαίου, με τις γνωστές συνέπειες εξάντλησης των φυσικών πόρων. Έτσι και στην περίπτωση των υδατικών πόρων, η ακόρεστη ζήτηση του νερού όρισε προνομιακά και μονοδιάστατα το πλαίσιο της διαχείρισής του, επεκτείνοντας διαρκώς την εκμετάλλευση πεπερασμένων υδατικών αποθεμάτων, εξαντλώντας τα ποσοτικά και υποβαθμίζοντάς τα ποιοτικά. Υπολογίζεται ότι η ζήτηση σε νερό διεθνώς έχει αυξηθεί τρεις φορές πιο γρήγορα από ότι ο πληθυσμός της γης, ενώ το κόστος εκμετάλλευσης κάθε νέου κυβικού μέτρου νερού θα στοιχίζει στο εξής τρεις φορές περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν (Μυλόπουλος, 2006).

Τώρα, ήρθε η ώρα να χρησιμοποιηθεί και η σπανιότητα ως νέο πεδίο κερδοφορίας. Ο καπιταλισμός αφού δημιούργησε το φαινόμενο της λειψυδρίας (μέσω των μηχανισμών υπερεκμετάλλευσης των υδατικών συστημάτων και ταυτόχρονης ρύπανσής τους), τη μετατρέπει στη συνέχεια σε επιχειρηματική ευκαιρία κέρδους, μέσω διαφόρων μορφών ιδιωτικοποίησης που άπτονται όλων των διαστάσεων της χρήσης του νερού. Από τη στιγμή που το νερό είναι αγαθό σε σπανιότητα και η τιμολογιακή πολιτική είναι από τους βασικούς άξονες για να διαχειριστούμε τη ζήτησή του, η εμπορευματοποίηση αναδεικνύεται σε εξαιρετική λύση. Και, φυσικά, μία τέτοια λύση δεν θα μπορούσε να παραμείνει στα χέρια του “ανίκανου, αντιπαραγωγικού και διεφθαρμένου” δημόσιου τομέα. Μόνο ο δυναμισμός, η ευρωστία, η ασφάλεια και η ευελιξία που παρέχει ο  «υγιής» ιδιωτικός τομέας μπορεί να βρει τη λύση (και) για αυτό το ζωτικής σημασίας περιβαλλοντικό πρόβλημα. Η ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης είναι το πρώτο, και ενδεχομένως το πιο καθοριστικό βήμα σε αυτήν τη διαδικασία και αυτή θα εξεταστεί στη συνέχεια πιο αναλυτικά.

Σχήματα οργάνωσης και διοίκησης: ένα σύντομο ιστορικό

Στον τομέα της ύδρευσης έχουν κατά περιόδους δοκιμαστεί διάφορα σχήματα οργάνωσης και διοίκησης με ποικίλους τρόπους συνεργασίας δημόσιων και ιδιωτικών κεφαλαίων. Γνώμονας ήταν και είναι οι γενικότερες πολιτικές, κοινωνικές, οργανωτικές και τεχνοκρατικές επιλογές και αναδιαρθρώσεις στο πλαίσιο μίας περιόδου, μίας χώρας ή μίας μικρότερης διοικητικής-γεωγραφικής ενότητας (περιφέρειας, δήμου, πολεοδομικού συγκροτήματος κλπ) (Harvey, 1996). Τα διάφορα αυτά σχήματα μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις ευρύτερες ενότητες:

            α) Το στάδιο της κρατικοποίησης, από τα μέσα του 19^ου αιώνα (για τις περισσότερες χώρες της ΕΕ και τις ΗΠΑ) έως την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τον 19ο αιώνα το ζήτημα της ύδρευσης και της αποχέτευσης είχε απασχολήσει ιδιαίτερα τις τοπικές και κρατικές αρχές των υπό εκβιομηχάνιση κρατών. Τα τελευταία, ανέπτυσσαν με αργούς ρυθμούς την εν λόγω περίοδο στα μεγάλα αστικό-βιομηχανικά τους συμπλέγματα, δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, μέσω ιδιωτικών κεφαλαίων. Τα δίκτυα αυτά ήταν ελλιπή και αφορούσαν κυρίως στις περιοχές που κατοικούσαν τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα. Οι αλλεπάλληλες κοινωνικές, υγειονομικές και οικολογικές κρίσεις οδήγησαν τις κυβερνήσεις να αναθεωρήσουν το δόγμα του “laisez – faire” για τον τομέα της ύδρευσης και να προχωρήσουν σε μέτρα ανάπτυξης αξιόπιστων και καθολικής παροχής δημόσιων υποδομών ύδρευσης (Hassan, 1998).

            β) Το «φορντικό στάδιο» που ξεκινάει από την περίοδο του μεσοπολέμου, για την μεγάλη πλειοψηφία πόλεων και χωρών των αναπτυγμένων χωρών (κατά συνέπεια εξαιρεί τη μεγάλη πλειοψηφία των κρατών Ασίας, Αφρικής και Λατινικής Αμερικής, ενώ έρχεται μερικές δεκαετίες αργότερα σε πολλά κράτη του Ευρωπαϊκού Νότου), και φτάνει ως τις δεκαετίες του ΄70 ή ΄80. Είναι η περίοδος του εκτεταμένου κρατικού παρεμβατισμού στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας, υπηρεσιών και προϊόντων. Στα του νερού, ο φορντικός τρόπος ρύθμισης κατέστησε επίσημους και αποκλειστικούς κρατικούς θεσμούς τις εταιρίες ύδρευσης και αποχέτευσης. Η διαχείρισή τους, πέρα από το να αφορά σε αποκλειστικά δημόσια εταιρικά σχήματα, είχε ως κεντρικό άξονα προτεραιότητας την κάλυψη των αναγκών όλου του πληθυσμού και όλων των επιχειρήσεων. Επιπρόσθετα, είχε ως κεντρική οικονομική και επενδυτική λογική την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών των φορέων ύδρευσης με οριακά ή ακόμη και αρνητικά κέρδη και ταυτόχρονα τη διαχείριση της προσφοράς του νερού.

            γ) Το τρίτο και τελευταίο στάδιο, οριοθετείται από την οικονομική και χρηματιστηριακή κρίση του 1973 και επεκτείνεται σταδιακά στις επόμενες δεκαετίες έως και τις μέρες μας. Συνδέεται με τη μετα-φορντική περίοδο αναδιάρθρωσης και ευέλικτης συσσώρευσης, τη σταδιακή απελευθέρωση των περιορισμών στις διεθνείς αγορές και την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού (Harvey, 1996). Στο πλαίσιο αυτό, το νερό αναδεικνύεται σε δυνητικό πεδίο μεγάλης κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Η σχετική πολιτική προωθείται από διεθνείς πρωταγωνιστές που χαράζουν στρατηγικές στον τομέα του νερού (οργανισμούς, περιφερειακές ή διακρατικές ενώσεις και πολυεθνικές επιχειρήσεις). Η κυρίαρχη αντίληψη που συνοδεύει την πολιτική αυτή υποστηρίζει πως, τόσο η υστέρηση των υπανάπτυκτων ή αναπτυσσόμενων χωρών σε θέματα επαρκούς κάλυψης των βασικών αναγκών ύδρευσης, όσο και τα φαινόμενα κρίσης στις δημόσιες παροχές ύδρευσης των αναπτυγμένων χωρών μπορούν να λυθούν με την αξιοποίηση των ευέλικτων εργαλείων που περιλαμβάνουν οι στρατηγικές  ιδιωτικοποίησης (OECD, 2003; World Bank, 2006)[1].  Στην ίδια λογική κινούνται και διεθνείς πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδεικτικά αναφέρονται οι πιέσεις που άσκησε ώστε να συμπεριληφθεί ο τομέας του νερού υπό τους κανονισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου αλλά και οι δύο πρωτοβουλίες που χρηματοδοτεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (EU Water Initiative, EU-ACP Water Facility) και στοχεύουν στην προώθηση της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα σε νέα κράτη-μέλη και άλλες αναπτυσσόμενες χώρες (EUWI, 2004).

Η κυρίαρχη ιδεολογία: περιβαλλοντισμός της αγοράς, και αειφόρες ΣΔΙΤ

Η κυρίαρχη πολιτική προώθησης της συμμετοχής ιδιωτικών κεφαλαίων στις εταιρίες ύδρευσης έχει συνδεθεί και με την ανάγκη μετάβασης σε μια νέα εποχή, όπου η έμφαση πλέον θα δίνεται στη διαχείριση της ζήτησης και την εξοικονόμηση του σημαντικού αυτού αγαθού. Σύμφωνα με τις σχετικές απόψεις, το νερό πρέπει να γίνεται πλέον αντιληπτό και ως οικονομικό αγαθό, πέρα από φυσικό και δημόσιο. Στα πλαίσιο αυτό υπογραμμίζεται πως η παλιότερη έμφαση στην αξία χρήσης του νερού και στη διαχείριση της προσφοράς του οδήγησε σε σπατάλη και περιβαλλοντικά καταστρεπτικές χρήσεις. Στον αντίποδα, η αντιμετώπισή του νερού ως οικονομικού αγαθού, στην τιμή του οποίου μπορεί να ενσωματωθεί το όποιο περιβαλλοντικό κόστος συνδέεται με την παραγωγή, διανομή και χρήση του, μπορεί να οδηγήσει σε αποτελεσματική και ισότιμη διαχείριση. Οι αποφάσεις, τα επίσημα κείμενα και η βιβλιογραφία που αφορούν στην παραπάνω προσέγγιση έχουν προφανείς αναφορές και συσχετίσεις με την όλη προβληματική περί “αειφόρου ανάπτυξης” και έχουν συνδεθεί με τον λεγόμενο “περιβαλλοντισμό της αγοράς” (Harvey, 1996; Armstrong, 2006), την αντίληψη δηλαδή που θέλει την ελεύθερη αγορά να συνδυάζει οικονομική αποτελεσματικότητα και υψηλές κερδοφορίες με ταυτόχρονη προστασία του περιβάλλοντος και των κοινών αγαθών.

Με δεδομένο ότι η συγκεκριμένη ιδεολογία είναι πλέον κυρίαρχη και στην Ελλάδα, με οριζόντια αποδοχή σχεδόν από το σύνολο του πολιτικού φάσματος, αξίζει τον κόπο μία πολύ σύντομη κριτική ματιά, από τη σκοπιά της αριστεράς και του οικο-σοσιαλισμού, που θα μπορούσε μεταξύ πολλών άλλων να εστιάσει:

1. στην υπεραπλούστευση: η κίνηση και οι αρχές του κόσμου ερμηνεύονται αποκλειστικά από την κίνηση του κεφαλαίου, ενώ τα φυσικά χαρακτηριστικά του νερού και των συναφών οικοσυστημάτων εκφυλίζονται σε «περιβαλλοντικό κόστος» που αποτιμάται σε χρήμα, δηλαδή ξανά με κοινωνικούς όρους, και βέβαια αντιμετωπίζεται ως εξωτερικότητα,
2. στην ολοκληρωτική αποσιώπηση των συνθηκών παραγωγής και της υποβάθμισής τους (π.χ. η ρύπανση του νερού και των εδαφών κάνει ολόκληρη την αγροτική παραγωγή πιο δύσκολη, πιο ακριβή και με ποιοτικά ευτελέστερα προϊόντα),
3. στην υποβάθμιση του ρόλου των επιχειρηματικών ανταγωνισμών και του κίνητρου του κέρδους που αναπόφευκτα συνδέεται τόσο με το εμπλεκόμενο ιδιωτικό κεφάλαιο, όσο και γενικότερα με τη χρήση του νερού στην παραγωγή. Το πρόβλημα της λειψυδρίας αντιμετωπίζεται έτσι ως τεχνικό, που άρα επιδέχεται αποκλειστικά τεχνικές λύσεις, ή, στην καλύτερη περίπτωση, ως αποτέλεσμα του ανορθολογιστή ανθρώπου, οπότε αρκεί η επίκληση μιας “κοινής” λογικής, μιας καλής θέλησης και μιας εκσυγχρονιστικής και «προοδευτικής» διάθεσης για να λυθεί το πρόβλημα,
4. στην επιτηδευμένη ασάφεια, αλλά και την εμφανή αντίφαση που διέπουν τον όρο της “αειφόρου ανάπτυξης”, για τον οποίο δεν έχει ακόμη δοθεί αυστηρός επιστημονικός ορισμός αλλά φαίνεται να λειτουργεί περισσότερο σε εννοιολογικό, αν όχι ιδεοληπτικό επίπεδο.

Οι πολιτικές του περιβαλλοντισμού της αγοράς και η ιδιωτικοποίηση συνδέθηκαν συνήθως με δύο διαφορετικές διαδικασίες:

α) τη μερική, σταδιακή ή και μεγαλύτερη εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας με συμπληρωματική συμμετοχή του δημοσίου (συνήθως μέσω των γνωστών μας Συμπράξεων Δημοσίου – Ιδιωτικού Τομέα / ΣΔΙΤ), ή

β) την προώθηση ενός μοντέλου πλήρους πώλησης ή μεταβίβασης (divestiture) των παγίων, των υπηρεσιών και της διαχείρισης.

 Η χρήση του όρου ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέα), που συχνά και καθ’ υπέρβαση συγχέεται με αυτόν της ιδιωτικοποίησης, αφορά συνήθως σε συμβόλαια μακροχρόνιας συνεργασίας ανάμεσα σε δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις με στόχο τη διαχείριση, την κατασκευή ή την αναβάθμιση υποδομών, υπηρεσιών και προϊόντων. Στον τομέα της ύδρευσης συγκεκριμένα, ο όρος αναφέρεται σε σχετικές συμφωνίες παραχώρησης μέσω των οποίων ιδιωτικά κεφάλαια αναλαμβάνουν μερίδιο κερδών, ευθύνης και ρίσκου. Υπό αυτήν την έννοια, ο όρος “συμπράξεις” χρησιμοποιείται υποδηλώνοντας αμοιβαία κοινούς στόχους και πρακτικές ανάμεσα στα συμβαλλόμενα μέρη που υπερβαίνουν την εκπλήρωση των συμβατικών δεσμεύσεων ενός γραπτού συμβολαίου. Με βάση τα παραπάνω η πρακτική των ΣΔΙΤ, στις διάφορες εκδοχές της αποτελεί ένα υποσύνολο των διαφορετικών προτύπων ιδιωτικοποίησης.

Η πρόσφατη διεθνής και ευρωπαϊκή εμπειρία

Το γεγονός ότι η ύδρευση του 85% των μεγάλων πόλεων σε ολόκληρο τον κόσμο εξακολουθεί πραγματοποιείται από δημόσιες ή κρατικές εταιρείες καθιστά την αγορά νερού ένα δυνητικό πεδίο για διοχέτευση και συσσώρευση κεφαλαίων. Με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία, πέντε πολυεθνικού χαρακτήρα επιχειρήσεις, οι δύο πιο σημαντικές γαλλικών συμφερόντων, φαίνεται να αξιοποιούν εντατικά την πραγματικότητα αυτή, διαδραματίζοντας σήμερα έναν σημαντικό ρόλο στη διεθνή ή περιφερειακή αγορά νερού: i) H ‘Suez Environnement’ που αποτελεί θυγατρική της γαλλικής ‘Suez’, ii) η ‘Veolia Water’, παρακλάδι της ‘Veolia Environnement’  (παλιότερα ‘Vivendi’), iii) η γερμανική RWE η οποία μέχρι πρότινος είχε επενδύσεις στην βρετανική ‘Thames Water’, iv) η ‘Aguas de Barcelona’ και v) η ‘SABESP’, είναι μεταξύ άλλων από τις πιο σημαντικές (βλ. Πίνακα 1). Σχεδόν στο σύνολό τους αποτελούν, απευθείας ή μέσω των θυγατρικών τους, εταιρείες που δραστηριοποιούνται και στο χώρο της ενέργειας σε διεθνή κλίμακα (φυσικό αέριο, ηλεκτρισμός, νερό, βιολογικοί καθαρισμοί, πυρηνική ενέργεια, ανανεώσιμες πηγές κλπ) (Swyngedouw, 2005).

Ενδεικτικά, σε σχέση με την εξάπλωση των ΣΔΙΤ και της ιδιωτικοποίησης του νερού, με τις ποικίλες μορφές που αυτή λαμβάνει, ανάμεσα στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ: για τις 27 από τις 30 χώρες μέλη που υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, προκύπτει πως το εν λόγω ποσοστό αφορά στο 20% του πληθυσμού τους (219,1 εκατ. κάτοικοι, στοιχεία 2009-2010).  Για τις 19 από τις παραπάνω χώρες που είναι μέλη του ΟΟΣΑ και της ΕΕ ταυτόχρονα, το σχετικό ποσοστό διευρύνεται στο 24%. Στο εσωτερικό των χωρών αυτών εντοπίζονται πολύ διαφορετικά μεγέθη εξάπλωσης. Έτσι, το πρωτοπόρο Ενωμένο Βασίλειο, που μεταβίβασε πλήρως τις δέκα (10) εταιρίες ύδρευσης της χώρας στον ιδιωτικό τομέα, ακολουθεί η ηγέτης των ΣΔΙΤ Γαλλία, που αποτελεί και την χώρα προέλευσης σημαντικών πολυεθνικών εταιριών που προαναφέρθηκαν. Διαφοροποιημένα ποσοστά παρουσιάζονται σε πολλά νέα μέλη της ΕΕ από το πρώην σοσιαλιστικό μπλοκ. Ανάμεσα στις Νοτιοευρωπαϊκές χώρες- μέλη καταγράφεται μια σημαντική εξάπλωση (25% – 44%) με τα μεγαλύτερα μεγέθη να αφορούν σε Ελλάδα και Ιταλία. Παράλληλα ένας σημαντικός αριθμός χωρών παρουσιάζει μικρά ή μηδενικά ποσοστά εξάπλωσης. Ορισμένες ερμηνείες για τα διαφορετικά αυτά μεγέθη μπορούν να αναζητηθούν στις ιδιομορφίες του καθεστώτος συσσώρευσης σε κάθε χώρα καθώς και σε άλλες ιστορικές και κοινωνικές παραμέτρους. Ρόλο εδώ φαίνεται να παίζουν και οι πρόσφατες πολιτικές διαχείρισης που εφαρμόστηκαν από κάθε χώρα.

Ως προς την άνιση γεωγραφία του φαινομένου, πρέπει να σημειωθεί πως, οι μεγάλες πληθυσμιακές συγκεντρώσεις εμπεριέχουν τις περισσότερες δυνατότητες για δημιουργία οικονομιών κλίμακας (συνήθως επιλέγονται πόλεις με πληθυσμό άνω των 500.000 κατοίκων), γεγονός που επιτρέπει την μείωση κόστους και την παράλληλη αύξηση της απόδοσης των επενδύσεων. Αντιθέτως, οι γεωργικές περιοχές ή πόλεις μεσαίου ή μικρού μεγέθους, φαίνεται πως δεν αποτελούν προτεραιότητα επένδυσης των ιδιωτικών εταιριών. Αντίστοιχα, οι συνεργασίες ΣΔΙΤ στις αναπτυσσόμενες χώρες, συγκεντρώνονται σε ραγδαία αστικοποιούμενες περιοχές, στις οποίες είναι πιο πιθανό η επένδυση να αποφέρει επαρκώς. Χαρακτηριστικό είναι εδώ το παράδειγμα των πόλεων της Κίνας με συνάπτουν συμβόλαια ΣΔΙΤ με σχεδόν φρενήρεις ρυθμούς, και οδηγούν πολλές πολυεθνικές της Ευρώπης να στρέψουν το επιχειρηματικό βλέμμα τους προς την Ασία.

 

Πίνακας 1. Ο τζίρος, η μέση ετήσια κατανάλωση νερού και ενδεικτικές χώρες επένδυσης των ισχυρότερων πολυεθνικών του νερού (στοιχεία : Pinsent Masons, 2012).

Ένα πρώτο συμπέρασμα που μπορεί να προκύψει από την εμπειρία της εφαρμογής μορφών ιδιωτικοποίησης σε περισσότερο ή λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες είναι η σαφέστατη αποτυχία του κράτους, ως βασικού εγγυητή των ιδιωτικών εταιριών, στο να «προσέχει και να παρακολουθεί» δηλαδή τη γενικότερη δραστηριότητα και υλοποίηση των συμβάσεων και των στόχων που υπογράφηκαν. Για παράδειγμα (και πέρα από τη γνωστή σε πολλούς από εμάς, μέσα από τα πλάνα της ταινίας ‘Even the rain’ των Icíar Bollaín και Paul Laverty, περίπτωση της πόλης Cochabamba της Βολιβίας), στο Ενωμένο Βασίλειο τα πρώτα χρόνια της πλήρους ιδιωτικοποίησης υπήρξε μεγάλη αύξηση των χρεώσεων και των διακοπών, με ταυτόχρονη αθέτηση υποχρεώσεων κατασκευής/ βελτίωσης των υποδομών[2]. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις διαμαρτυρίες για την εφαρμογή των «προπληρωμένων μετρητών» αγοράς συγκεκριμένων κυβικών μέτρων για όσα (κυρίως λαικά και εργατικά) νοικοκυριά αδυνατούσαν να πληρώνουν με συνέπεια το λογαριασμό τους,  ανάγκασε τη Ρυθμιστική Αρχή Υδάτων της χώρας να παρέμβει με αυστηρότερα μέτρα επιτήρησης των ιδιωτικών εταιριών και επιβολή πλαφόν στις αυξήσεις. Στη Γαλλία πάλι, η μη υλοποίηση συμφωνηθέντων έργων επέκτασης δικτύου σε συνδυασμό με τη μεγάλη αύξηση χρεώσεων οδήγησε πολλές δημοτικές αρχές να διεκδικήσουν και τελικά να επαναδημοτικοποιήσουν τις εταιρίες ύδρευσης τους, καταγράφοντας μάλιστα μείωση χρεώσεων για τους πολίτες και αύξηση εισροών στα δημοτικά ταμεία[3].

Ουσιαστικά λοιπόν η ιδιωτικοποίηση του τομέα δεν επέφερε τα αναμενόμενα, ειδικά στον τομέα της κοινωνικής πρόνοιας, και επομένως απέτυχε στην εκπλήρωση των κοινωνικών της στόχων. 

Η παροχή νερού αν και στοιχειωδώς αναγκαία για όλους, παρουσίασε έντονη ανισότητα και κοινωνική διαστρωμάτωση. Οι νεοσύστατες ανώνυμες/ ιδιωτικές εταιρίες ύδρευσης είχαν ως κύριο μέλημα την αύξηση των κερδών, αποκλείοντας προβληματικές περιοχές του υφιστάμενου αστικού δικτύου όπου αναλάμβαναν την ευθύνη διαχείρισης, στις οποίες παρατηρούνται καθυστερημένες ή καθόλου πληρωμές των λογαριασμών.

 Έτσι, με αυτά τα κριτήρια οι ιδιωτικές εταιρίες ωθούνταν και συνεχίζουν να ενεργούν σύμφωνα με κοινωνικές διακρίσεις οικονομικού χαρακτήρα, ειδικότερα στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, δημιουργώντας ένα δίκτυο απαλλαγμένο από «στοιχεία» που επέφεραν ζημίες στους ίδιους αλλά και στην συνολικότερη διαχείριση του τομέα, που ήταν και το ζητούμενο. Επίσης, οι συνθήκες μονοπωλίου που επιτράπηκε στις εταιρίες αυτές, αναπόφευκτα συνδεδεμένη και με το χαρακτήρα του νερού ως φυσικά μονοπωλιακού αγαθού, δεν είχε τα υπεσχημένα αποτέλεσμα (π.χ. βελτίωση υποδομών και εξυπηρέτησης, πτώση τιμών κλπ). Έτσι, η μοναδική εταιρία που είχε το δικαίωμα διαχείρισης του τομέα σε κάθε περίπτωση ανά τον κόσμο, εξαιτίας της έλλειψης ανταγωνισμού και της ανελαστικής ζήτησης που χαρακτηρίζει το νερό επέφερε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την εταιρία να δράσει σε περιβάλλον μονοπωλίου, χωρίς να τηρεί τους αρχικούς όρους των συμβάσεων που είχαν υπογραφεί (Gialis et al, 2009b).

Η ιδιωτικοποίηση στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, οι πρώτες προσπάθειες εφαρμογής του θεσμού των ΣΔΙΤ εμφανίζονται στις επιχειρήσεις που εξυπηρετούν τα Πολεοδομικά Συγκροτήματα και τμήματα των ευρύτερων περιοχών Αθήνας-Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για τις αντίστοιχες Ανώνυμες Εταιρίες ΕΥΔΑΠ Α.Ε.[4] και ΕΥΑΘ Α.Ε. Οι δύο εταιρίες έχουν εισαχθεί στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών.

Η σύγχρονη ιδιωτικοποίηση και των δύο εταιρειών ξεκινάει με σχεδόν ταυτόχρονες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (Ν. 2744/1999 & Ν. 2651/1998 για Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα) στα τέλη της δεκαετίας του ‘90. Το μοντέλο που προτάχθηκε είναι αυτό της σύμβασης παραχώρησης με ταυτόχρονη δημιουργία κοινοπρακτικών εταιριών τύπου “joint venture” με συμμετοχή του δημοσίου. Έτσι, και στις δύο περιπτώσεις τα κυριότερα πάγια απορροφήθηκαν από τις αντίστοιχες νεοϊδρυθείσες εταιρίες παγίων, παραμένοντας στην ιδιοκτησία του δημοσίου, το οποίο υποχρεούται να προμηθεύει τις ιδιωτικές πλέον εταιρίες με ακατέργαστο νερό έναντι ετήσιου τιμήματος. Στη μετοχική βάση της ΕΥΔΑΠ ΑΕ, εκτός του Ελληνικού Δημοσίου (61,3%) και της Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδος (10%), κανένας μέτοχος δεν κατέχει πάνω από το 5% του μετοχικού κεφαλαίου.

Στην περίπτωση της ΕΥΑΘ, με την πρόσφατα εξαγγελθείσα πώληση από το μερίδιο του δημοσίου (74%) αναμένεται σύντομα η πολυεθνική Suez να επιχειρήσει να διευρύνει το 5% που ήδη κατέχει[5]. Παράλληλα, δυο μεγάλες εργοστασιακές μονάδες της ΕΥΑΘ έχουν παραχωρηθεί για πενταετή εκμετάλλευση σε κοινοπραξία της εν λόγω πολυεθνικής με τεχνική εταιρεία.

Αν και μια αναλυτική αναφορά στα τεχνικο-οικονομικά στοιχεία των εταιρειών υπερβαίνει τα όρια του παρόντος άρθρου, τονίζεται πως και οι δύο παρουσιάζουν i) υψηλούς δείκτες κερδοφορίας με δεδομένη τη σημαντική αύξηση χρεώσεων που επιβλήθηκε στους καταναλωτές σε συμφωνία με τις διαδοχικές κυβερνήσεις (βλ. Πίνακα 2 για την περίπτωση της ΕΥΑΘ), ii) ελλιπή επέκταση/ αναβάθμιση υποδομών, iii) αθέτηση σημαντικών πλευρών των υποχρεώσεων τους με πιο κραυγαλέα αυτή της μη καταβολής ποσών πολλών εκατομμυρίων Ευρώ προς το δημόσιο, ως όφειλαν, έναντι του ακατέργαστου νερού που εισέρχεται στο δίκτυο τους και το αξιοποιούν ως αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης, και iv) απουσία ρυθμιστικής αρχής που θα εποπτεύει τη λειτουργία της αγοράς νερού, κατά τα πρότυπα τουλάχιστον των άλλων δυτικοευρωπαϊκών οικονομιών. Με άλλα λόγια και σε αντιστοιχία με τις ελληνικές πατερναλιστικές καπιταλιστικές πρακτικές, το πρότυπο ιδιωτικοποίησης που ως τώρα εφαρμόστηκε στη χώρα θέλει το κράτος σε ρόλο ρυθμιστή και ταυτόχρονα μετόχου της ιδιωτικοποίησης, με αμοιβαία αλληλο-αποφυγή ευθυνών αλλά και αλληλο-κάλυψη μεταξύ των ανωνύμων εταιρειών ύδρευσης και των αρμόδιων κρατικών φορέων, και, φυσικά, με υψηλότατες κερδοφορίες (Gialis et al, 2009b).

Κλιμάκια κατανάλωσης	2003	2007	2011	% μεταβολή 2003-2011
0-10m³	0,26	0,39	0,47	+81%
11-30m³	0,40	0,53	0,65	+63%
31-60m	0,48	0,62	0,74	+54%
61-120m³	0,92	1,06	1,18	+28%
121-180m³	1,94	2,3	2,42	+25%
>=180m³	3,7	4,03	4,03	+9%
Χρέωση αποχέτευσης (% τιμ. νερού)	55%	64%	80%	+45%

Πίνακας 2. Εξέλιξη τιμών κατηγορίας οικιακών χρηστών ΕΥΑΘ ΑΕ, 2003-2011 (σε €/m³)

Συμπεράσματα

Μέχρι πρόσφατα υπήρχε μία διαδεδομένη αντίληψη πως αξιόλογες επενδύσεις ιδιωτικών κεφαλαίων στον τομέα της ύδρευσης συγκεντρώνονταν μόνο στον υπό ανάπτυξη κόσμο. Η πρόσφατη εμπειρία όμως απέδειξε ότι η ιδιωτικοποίηση του νερού αποτελεί πολιτική αιχμής των σύγχρονων αναδιαρθρώσεων στο εσωτερικό και των αναπτυγμένων κοινωνικο-οικονομικών σχηματισμών. Η πραγματικότητα αυτή συνδέεται με τη μετάβαση στην εποχή αναθεώρησης των φορντικών πολιτικών ρύθμισης, στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού. Σε πολιτικό επίπεδο, εκφράστηκε μέσα από αποφάσεις και κανονισμούς που δίνουν έμφαση στη διαχείριση της ζήτησης, σε συνδυασμό με την εξοικονόμηση του νερού.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα στην οποία το νερό που πίνουν και χρησιμοποιούν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι την ημέρα, κυρίως στην Ευρώπη αλλά και σε άλλες ηπείρους του πλανήτη, διακινείται από έναν μονοψήφιο αριθμό εταιρειών. Όπως αναδείχθηκε παραπάνω, πρόκειται για εταιρίες πολυεθνικής δομής και διάρθρωσης (κυρίως όμως ευρωπαϊκής προέλευσης) με συμμετοχή σε ποικίλες δραστηριότητες και εταιρικά σχήματα, ειδικά στον ευρύτερο κλάδο της ενέργειας, με σημαντικούς κύκλους εργασιών και μεγάλα μεγέθη απασχόλησης. Από την άλλη, ο ρόλος του δημόσιου τομέα, στη μεγάλη πλειοψηφία των ποικιλόμορφων σχημάτων συνεργασίας- ιδιωτικοποίησης που προωθήθηκαν, περιορίστηκε στην εποπτεία και τη διαχείριση των βασικών παγίων, με επιμέρους διαφοροποιήσεις ανά πόλη ή χώρα.

Όπως επίσης φάνηκε όμως από τα προηγούμενα, η ιδιωτικοποίηση του νερού, με τη μεγάλη ποικιλία των σχημάτων και των μορφών της, είναι μία διαδικασία με εγγενείς αντιφάσεις σε όλες τις εκφάνσεις της. Από το εννοιολογικό-ιδεολογικό επίπεδο, όπου πρέπει να εμπεδωθεί στην κοινωνία η μετατροπή ενός φυσικού αγαθού σε ιδιωτικό εμπόρευμα, στο επίπεδο της ευρύτερης διαχείρισης των υδατικών πόρων, με τον έντονο ανταγωνισμό που προβάλλουν οι λοιπές υδατικές χρήσεις και ανάγκες μέσα στο δεδομένο πλαίσιο της λειψυδρίας, μέχρι το καθαρά επιχειρηματικό επίπεδο, με τις δυσλειτουργίες στη σχέση κράτους – εταιριών, ειδικά στο περιβάλλον των υδραυλικών έργων που χαρακτηρίζεται από έντονες αβεβαιότητες και υψηλά ρίσκα. Αυτές τις αντιφάσεις ανέδειξαν και τα τοπικά κινήματα που αντιστάθηκαν παγκοσμίως στην ιδιωτικοποίηση του νερού. Ενδεχομένως, σε αυτές τις αντιφάσεις να οφείλονται και οι σημαντικές νίκες που κατέγραψαν μέχρι σήμερα τα κινήματα αυτά. Όπως και να χει πάντως, στην Ελλάδα το αμερικανικό ρητό του υπότιτλου δικαιώνεται προς το παρόν απολύτως. Η ροή του νερού ακολουθεί πλέον τη ροή του χρήματος.

Βιβλιογραφία

EUWI (2004) EU Water Initiative: Water for life. Luxembourg: Office for Official Publications of the European Communities, available at www.euwi.net (1/2009)

Gialis S, Loukas A, Μylopoulos N (2009a) The unequal geographical expansion of water privatization: global and European perspectives. Water Utility Management International 4(3):17-23

Gialis S, Laspidou C, Loukas A, Μylopoulos N (2009b) Water privatization in Greece: turning waters into profits? 7th International Conference of the European Water Resources Association, Limassol Cyprus, 25-27 June 2009.

Harvey D (1996) Justice, Nature and the Geography of Difference. Blackwell, Oxford

Hassan J (1998) A History of Water in Modern England and Wales. Manchester University Press, Manchester

Μυλόπουλος Ν (2006) Διαχείριση Υδατικών Πόρων, Διδακτικές σημειώσεις, Παν. Θεσσαλίας

OECD (2003) Policy Brief: Public-Private Partnerships in the Urban Water Sector. available at www.oecd.org/publications/Pol_brief ecd.org/publications/Pol_brief (1/2009)

Page B, Kaika M (2003) The EU water framework directive: part 2. Policy innovation and the shifting choreography of governance. Europ Envir 13:328-343

Pinsent Masons (2012) Pinsent Masons Water Yearbook 2011-2012. Pinsent Masons LLP, London, available at www.pinsentmasons.com (7/2012)

Swyngedouw, E (2003) Privatising H₂O–Turning Local Waters into Global Money.Journal fur Entwicklungspolitik Vol. XIX: 10-33

Swyngedouw E (2005) Dispossessing H₂O: the contested terrain of water privatization. Capit Natur Social, 16(1):81-98

World Bank (2006) Approaches to Private Participation in Water Services: a toolkit. Public-Private Infrastructure Advisory Facility & the World Bank, Washington

---

[1]  Η προσέγγιση αυτή εντοπίζεται σε επίσημα κείμενα διεθνών ή υπερεθνικών χρηματοπιστωτικών και πολιτικών οργανισμών (πχ. Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, ΕΕ, G8) και αποτέλεσε κεντρικό άξονα χάραξης στόχων και μέτρων πολιτικής σε αρκετά διεθνή φόρα. Ενδεικτικά αναφέρονται οι αρχές που διατυπώθηκαν στη διάσκεψη του Δουβλίνου το 1992 (Dublin Principles), οι διασκέψεις του Παγκόσμιου Συμβουλίου Νερού (Χάγη, 2000; Τόκιο, 2003; Mεξικό, 2006) και οι διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου το 2002 (WTO negotiations on the GATS). Παράλληλα, όπως υποστηρίζουν οι Page and Kaika (2003:340) η κοινοτική οδηγία-πλαίσιο για το νερό (Directive 2000/60/EC) αποτέλεσε πολλές φορές την εναρκτήρια αιτία ή αφορμή της ολοένα και μεγαλύτερης εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα στις εταιρίες ύδρευσης των κρατών μελών.

[2] Πριν ιδιωτικοποιηθούν οι οργανισμοί διαγράφηκαν όλα τα χρέη (8 δισεκατομμύρια δολάρια) ενώ για τη λειτουργία τους στηρίχτηκαν σε έμμεσες ή άμεσες κρατικές επιδοτήσεις, προστατεύτηκαν από εξαγορές και εξαιρέθηκαν από την καταβολή φόρων για τα κέρδη τους ενώ δε δίστασαν να ρευστοποιήσουν τις μέχρι πρότινος δημόσιες υπηρεσίες στο χρηματιστήριο.

[3] Τα τελευταία δέκα χρόνια πάνω από 40 γαλλικοί δήμοι και αστικές κοινότητες έχουν πάρει τις υπηρεσίες νερού πίσω σε δημόσια χέρια προσφέροντας βελτιωμένες και φθηνότερες 
 υπηρεσίες. Ιδιαίτερης συμβολικής σημασίας είναι η επαναδημοτικοποίηση του νερού στο Παρίσι που κατάφερε να εξοικονομεί 35 εκατ. € το χρόνο ενώ είχε μείωση των τιμολογίων κατά 8%.

[4] Η ΕΥΔΑΠ Α.Ε., η μεγαλύτερη εταιρεία στην Ελλάδα στην αγορά του νερού, προέρχεται από μια ιδιωτική αμερικανική εταιρεία (ULEN) η οποία ως το 1974 συμμετείχε στη διαχείριση της ύδρευσης της πόλης.

[5] Στην πλέον πρόσφατη (2009) προσπάθεια πώλησης επιπλέον μεριδίων της εταιρείας της Θεσσαλονίκης τους τελευταίους μήνες της κυβέρνησης Καραμανλή  εμφανίστηκαν με προσφορές και οι δύο μεγάλες πολυεθνικές νερού που προαναφέραμε, σε αντίπαλα σχήματα και σε συμμαχία με ισχυρά τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης (βλ. Μπόμπολας, Βγενόπουλος κλπ). Ο διαγωνισμός τέθηκε σε αναστολή από τη νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, λίγους μήνες πριν αρχίσει η λαίλαπα των μνημονίων και της κρίσης.
ΠΗΓΗ

Η μαφία ...του χαλκού έχει απλώσει τα δίχτυα της σε όλο τον κόσμο.

Ένα νέο “παράθυρο” λείας έχει ανοίξει εδώ και καιρό για επιτήδειους ληστές: οι κλοπές μετάλλων. Στόχος των ομάδων που κλέβουν χαλκό είναι εταιρίες όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, ο ΟΣΕ, αλλά και λατομεία, σχολεία, οικοδομές και παλιά απομονωμένα σπίτια. Το φαινόμενο έχει διογκωθεί, καθώς και η τιμή του χαλκού έχει πάρει για τα καλά την άνοδο. 

Ανακοινώσεις της Αστυνομίας σκιαγραφούν εκτός από το μέγεθος του προβλήματος και τις ομάδες των ληστών.

  Πριν από λίγες μόνο ημέρες, στις 4 Ιουλίου, η αστυνομία συνέλαβε δύο ληστές, ελληνικής καταγωγής, με ένα τόνο χαλκού στην κατοχή τους. Ο χαλκός ήταν υπό μορφή καλωδίων και μπαρών ασφαλείας των δρόμων. Στις 5 Ιουλίου κάποιοι έκλεψαν ότι μεταλλικό είχε στην αποθήκη του ο πρώην δήμαρχος Τρικάλων, Κώστας Παπαστεργίου. Στις 6 Ιουλίου σε σχολείο της Καλύμνου κάποιοι αφαίρεσαν όλους τους σωλήνες θέρμανσης.

Σύμφωνα με τα δεδομένα της Αστυνομίας, το φαινόμενο των “κυνηγών μετάλλων”, όπως έχουν ονομαστεί, είναι σε έξαρση καθώς η τιμή του χαλκού έχει εκτοξευθεί στα 5 ευρώ το κιλό.

Οι ληστείες γίνονται εκτεταμένα σε όλη την Ελλάδα, αλλά κυρίως σε περιοχές χωρίς κίνηση, όπως χωράφια. Επειδή δρούν σε οργανωμένες ομάδες εκτός από τις κατηγορίες για την κλοπή, οι ληστές μπορούν να επιβαρυνθούν και με κατηγορίες οργανωμένου εγκλήματος, όπως και εγκλήματος κατά συρροήν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Αστυνομίας, αναφορικά με το προφίλ των ληστών, κατά κύριο λόγο πρόκειται για Ρομά, ενώ στα κυκλώματα ληστών είναι Έλληνες, Πακιστανοί, Βούλγαροι και Ρουμάνοι. Μάλιστα, ανάλογα με το θράσσος αλλά και την “εμπειρία” της κάθε ομάδας, οι στόχοι διαφέρουν: οι πιο οργανωμένοι χτυπούν οργανισμούς, όπως η ΔΕΗ, ενώ οι πιο “ερασιτέχνες” κλέβουν οικοδομές, λάστιχα, και καλώδια.

Η ΔΕΗ είναι αυτή που έχει δεχθεί το μεγαλύτερο πλήγμα. Σύμφωνα με εκπρόσωπο της εταιρείας, οι ληστές με κίνδυνο της ζωής τους λόγω της έντασης του ρεύματος, δένουν τους μετασχηματιστές της ΔΕΗ με αυτοκίνητο, τον ξηλώνουν, μετά τον ανοίγουν και παίρνουν ότι έχει μέσα, όπως πηνία και καλώδια. Ο κάθε μετασχηματιστής κοστίζει στην ΔΕΗ περίπου πέντε χιλιάδες ευρώ, και αξίζει να σκεφθεί κανείς ότι ο αριθμός των κλεμμένων μετασχηματιστών ξεπερνά τους 250, άρα μιλάμε για τουλάχιστον 1.250.000 ευρώ χωρίς τα έξοδα εγκατάστασης και μόνο για τις περιπτώσεις που έχουν εξιχνιαστεί.

Η ΔΕΗ έχει πλέον σχεδιάσει να κάνει καλύτερη εγκατάσταση μετασχηματιστών μέσα σε κλωβό δηλαδή και όχι μέσα σε κουτιά, όπως μέχρι τώρα. Επίσης, έχει την πρόθεση να εγκαταστήσει συναγερμούς που θα ειδοποιούν τις αρχές με την παραμικρή δόνηση.

Ακόμη, έχει υπάρξει συνεργασία με την Αστυνομία για να αποτραπούν άλλα περιστατικά αλλά και για να εντοπιστούν οι δράστες. Αυτό είναι κάτι που επιβεβαιώνει και η ΕΛ.ΑΣ., εκπρόσωπος της οποίας μάλιστα δήλωσε στο tvxs.gr ότι έχει υπάρξει εντολή και για την φύλαξη των γραμμών του ΟΣΕ, χωρίς αυτό να είναι εφικτό λόγω του μεγέθους του δικτύου των σιδηρογραμμών.

Αρκετά είναι και τα περιστατικά, όμως, που έχουν γίνει κλοπές και από κατοικίες πολιτών. Εκεί ανοίγουν τα κουτιά της ΔΕΗ και παίρνουν το περιεχόμενο ή απογυμνώνουν τα καλώδια του ΟΤΕ αφήνοντας έτσι ένα σπίτι χωρίς ρεύμα και τηλέφωνο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, βέβαια, υπάρχει η προτίμηση στις εξοχικές κατοικίες, επειδή είναι πιο απομονωμένες.

Οι ληστές, αφού κλέψουν τη λεία τους, την καίνε ώστε να απομονώσουν τον χαλκό και να τον πουλήσουν με το κιλό. Η πώληση δεν γίνεται σε εταιρίες χυτηρίων καθώς εκεί ο υπεύθυνος κόβει τιμολόγιο για κάθε ποσότητα που αγοράζει. Έτσι ο κίνδυνος είναι μεγάλος για να εντοπιστεί ο ληστής. Απεναντίας, οι ληστές προτιμούν μάντρες σκραπ, όπου ο έλεγχος δεν υπάρχει, πουλώντας βέβαια σε μικρότερη τιμή (1 ευρώ λιγότερο το κιλό).

Αν και οι συλλήψεις που έχουν γίνει για αυτά τα περιστατικά είναι πολλές δεν μπορούμε να έχουμε στοιχεία ούτε του ακριβούς συνολικού μεγέθους της ζημιάς αλλά ούτε και ποσοστιαία προσέγγιση των συλλήψεων καθώς η περίπτωση της κλοπής μετάλλων εντάσσεται στην γενικότερη κατηγορία των κλοπών και όχι μεμονωμένα. Οι αρμόδιες υπηρεσίες, όμως, τονίζουν ότι ότι πλέον το φαινόμενο έχει πάρει πια ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Πηγή:tvxs.gr

Έκλεβαν σχάρες από τα φρεάτια χωριού της Ευρυτανίας

ΚΛΕΒΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Πριν προλάβουν να ολοκληρώσουν την επιδρομή τους στα… φρεάτια όμβριων υδάτων στην περιοχή Βράχα της Ευρυτανίας, έπεσαν στα χέρια των αστυνομικών τρεις νεαροί τσιγγάνοι που είχαν ήδη «σηκώσει» τρεις μαντεμένιες σχάρες και τις είχαν φορτώσει στο φορτηγό τους! Οι αστυνομικοί που….εντόπισαν τους τρεις «κυνηγούς» μετάλλων ηλικίας 31, 28 και 26 χρόνων και σταμάτησαν για έλεγχο το φορτηγό τους, βρήκαν στην καρότσα τις σχάρες που είχαν αρπάξει λίγες ώρες νωρίτερα από την κεντρική επαρχιακή οδό Βράχας– Φουρνάς. Αν και τις είχαν καταστρέψει ολοσχερώς στην προσπάθειά τους να τις ξεκολλήσουν, ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας τις αναγνώρισε και του επιστράφηκαν!

Οι δράστες οδηγήθηκαν στην εισαγγελέα Πρωτοδικών Ευρυτανίας που τους άσκησε δίωξη για κλοπή και έδωσε προφορική εντολή να αφεθούν ελεύθεροι. Ωστόσο, η έρευνα της Ασφαλείας Καρπενησίου συνεχίζεται για να εξακριβωθεί αν έχουν διαπράξει και άλλες παρόμοιες κλοπές στην ευρύτερη περιοχή.

Ποιά είναι η θέση της Επιτρόπου της Ε.Ε. για το θέμα :

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της απάντησης της Επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων, Cecilia Malmström:

Η Επιτροπή γνωρίζει ότι η κλοπή μετάλλων εν γένει και χαλκού ειδικά μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στη σιδηροδρομική κυκλοφορία. Ενώ η Επιτροπή δεν διαθέτει ενδελεχή επισκόπηση της κατάστασης σε όλα τα κράτη μέλη, τα διαθέσιμα αριθμητικά στοιχεία δείχνουν ότι ο αριθμός των περιστατικών συνδέεται στενά με την τιμή του χαλκού στη διεθνή αγορά και ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των εγκλημάτων διαπράττεται από τις καλούμενες «κινητές (πλανόδιες) εγκληματικές ομάδες» (ΚΕΟ).

Σε επίπεδα ΕΕ, έχουν ληφθεί διάφορα μέτρα. Η Επιτροπή διευκόλυνε τη δημιουργία ενός άτυπου δικτύου σημείων επαφής ειδικευμένων σε διοικητικές προσεγγίσεις για την πρόληψη της εγκληματικότητας, συμπεριλαμβανομένων των εγκλημάτων που διαπράττονται από τις ΚΠΟ. Με τη βοήθεια της Ευρωπόλ, θα προωθήσει την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών μεταξύ των κρατών μελών για την αποσόβηση των κλοπών μετάλλων, όπως οι εκστρατείες ευαισθητοποίησης των εμπόρων παλαιών σιδερικών και των επαγγελματικών τους ενώσεων, την εισαγωγή της αρχής «γνώριζε τον πελάτη σου» κατά τις αγοραπωλησίες χαλκού από τους εμπόρους παλαιών σιδερικών ή με την εισαγωγή συστήματος πιστοποιητικών.

Εξάλλου, τα εγκλήματα που διαπράττονται από τις ΚΠΟ περιλαμβάνονται στις 8 προτεραιότητες του πολυετούς «κύκλου πολιτικής Harmony»[1] σκοπός του οποίου είναι η αντιμετώπιση των πλέον σημαντικών εγκληματικών απειλών μέσω της βέλτιστης συνεργασίας μεταξύ των σχετικών υπηρεσιών των κρατών μελών, των θεσμικών οργάνων και οργανισμών της ΕΕ, καθώς και των σχετικών τρίτων χωρών και οργανισμών.

Metal Alert

Ηλεκτρονικό σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών για κλοπές μετάλλων

Αναφορά περιστατικού κλοπής μεταλλικών αντικειμένων από πιστοποιημένους χρήστες

Πιστοποιημένοι χρήστες δύνανται να αναφέρουν περιστατικά κλοπής μεταλλικών αντικειμένων, καθώς και να προσθέτουν φωτογραφίες του κλεμμένου υλικού, χρησιμοποιώντας την σχετική φόρμα στο σύστημα «Κλοπή Μετάλλων». 

Όλες οι αναφορές που καταχωρούνται εξετάζονται από τον Διαχειριστή του Συστήματος και εφόσον εγκριθούν, εισάγονται και δημοσιεύονται στο σύστημα. Είναι πιθανόν ότι ο Διαχειριστής του συστήματος, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας έγκρισης της καταχώρησης, θα επικοινωνήσει μαζί σας για τυχόν διευκρινίσεις ή/και περισσότερες πληροφορίες.

To έργο ‘’Pol-PRIMETT’’

« Police-Private Partnership to Tackle Metal Theft - Pol-PRIMETT»  

(Το Έργο χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα "PREVENTION OF AND FIGHT AGAINST CRIME"  σε ποσοστό 70% και από την  ERFC σε ποσοστό 30%.)

 (Συνεργασία Αστυνομικών Αρχών-Ιδιωτικού Τομέα για την αντιμετώπιση της κλοπής Μετάλλων) είναι ένα ευρωπαϊκό δίκτυο το οποίο υλοποιείται στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Προγράμματος «Πρόληψη και Καταπολέμηση της Εγκληματικότητας» (European Commission, Directorate General Justice, Freedom and Security). 

 Το δίκτυο αυτό αποτελείται από ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς , και αποσκοπεί στην επαύξηση της συνεργασίας μεταξύ διαφόρων φορέων και χωρών, στην διάδοση της τεχνογνωσίας και στην ανταλλαγή καλών πρακτικών. Οι χώρες που συμμετέχουν είναι η Βρετανία (επικεφαλής εταίρος),  η Ιταλία (Agenfor Lombardia, Ρώμη), η Ισπανία (Region of Valencia & Valencia Local Police, Βαλένθια) η Βουλγαρία (Εuropean Institute, Σόφια) και η Ελλάδα (ΕRFC, Aίγιον), ενώ συμμετοχή έχει και η Ολλανδία μέσω της Ευρωπαϊκής Αστυνομίας Σιδηροδρόμων (Railpol).

Το Pol-PRIMETT έχει χρονικό ορίζοντα υλοποίησης 3 ετών και υλοποιείται μέσω ενός δυναμικού συνεργατικού σχηματισμού μεταξύ του ιδιωτικού και δημοσίου τομέα, στοχεύοντας στην διερεύνηση του προβλήματος της κλοπής μετάλλων.

Η κλοπή μετάλλων είναι ένα διεθνές πρόβλημα το οποίο καλλιεργείται από το οργανωμένο έγκλημα μετακίνησης αγαθών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, και το οποίο απειλεί τις οικονομίες των χωρών της Ευρώπης. Υπάρχουν κενά στην πληροφόρηση σε ευρύ φάσμα θεμάτων επί παραδείγματι οι αστυνομικές αρχές πολύ λίγα γνωρίζουν σχετικά με δραστηριότητες σε άλλες χώρες, ή σχετικά με προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει ο ιδιωτικός τομέας σε διεθνή βάση. Η δυσκολία κατασταλτικής λειτουργίας του νόμου σε διασυνοριακό επίπεδο αποτελεί εμπόδιο στην καταπολέμηση του εγκλήματος της κλοπής μετάλλων, και οι εγκληματίες πάντοτε θα έχουν το πλεονέκτημα εκτός εάν δοθεί έμφαση στη διεθνή προσπάθεια, η οποία ενθαρρύνει την διασυνοριακή και διακλαδική συνεργασία. 

 To Pol-PRIMETT θα παράσχει μια διεθνή προοπτική στο πρόβλημα και θα προτείνει στρατηγικές και λειτουργικές λύσεις οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν στις χώρες των εταίρων του έργου. Οι στόχοι του συνοψίζονται στα παρακάτω:

·         Καταπολέμηση της κλοπής μετάλλων σε διακρατικό επίπεδο, ώστε να παραχθούν για κάθε διαφορετική χώρα προφίλ προβλημάτων, και τα οποία θα μπορούν να συγκριθούν με σκοπό την αμοιβαία κατανόηση και την διασυνοριακή συνεργασία ιδιωτικού και δημοσίου τομέα.

·         Διερεύνηση και ανάπτυξη οριζοντίων προσεγγίσεων και σχεδίων αντιμετώπισης στις προκλήσεις του φαινομένου, περιλαμβανομένων ομάδων από εξειδικευμένους νομικούς, άλλων δημόσιων φορέων, του ιδιωτικού τομέα και εφαρμοσμένης τεχνολογίας.

·         Ανάπτυξη μιας επικοινωνιακής στρατηγικής από όλους τους εταίρους για την μείωση, ανίχνευση και αποτροπή της κλοπής μετάλλων, στήριξη πρωτοβουλιών σχετικά με καταστολή και μείωση της εγκληματικότητας, ταυτοποίηση και διάχυση καλών πρακτικών

·         Διερεύνηση και αξιολόγηση της συμμετοχής του οργανωμένου εγκλήματος στην κλοπή μετάλλων.

·         Διοργάνωση μιας σειράς από διακρατικές συναντήσεις ώστε να βελτιωθεί η επιχειρησιακή συνεργασία, η κοινή κατανόηση και η διάχυση καλών πρακτικών.

Δημιουργία μιας κληρονομιάς συνεργασίας και καλών πρακτικώ.