Γάλλοι διανοούμενοι υπογράφουν κείμενο συμπαράστασης κατά του ελληνικού μνημονίου.

Η γαλλική “Liberation” της Τρίτης 21 Φεβρουαρίου δημοσίευσε ένα σημαντικό κείμενο αντιμνημονιακής συμπαράστασης προς τον ελληνικό λαό και ενάντια στις ισοπεδωτικές πολιτικές που με αφετηρία την Ελλάδα προβλέπεται να ...

επεκταθούν σε όλη την Ευρώπη. Συνυπογράφεται από κορυφαίους γάλλους στοχαστές- μεταξύ των οποίων ο Μπαντιού, ο Μπαλιμπάρ, ο Νανσύ, ο Ρανσιέρ, η Μπάρμπαρα Κασσέν, ο Μισέλ Σουριά, ο Ντιντί -Υμπερμάν,ο Ρογκοζίνσκι, κ.ά. Κινητοποιήθηκαν με πρωτοβουλία του Ελληνικού περιοδικού αληthεια που τους πρότεινε και το κείμενο για συνυπογραφή. Το κείμενο θα δημοσιευτεί και στην “Guardian” και στο ιταλικό “Μανιφέστο” .

Το κείμενο που υπέγραψαν οι Γάλλοι διανοούμενοι αναφέρει τα εξής:
“Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις.
Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο είναι να κερδηθεί χρόνος προκειμένου να σωθούν οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη χρεοκοπία. Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν να έχουν μια εργασία καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.
Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.
Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της.
Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.\
Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170% ενός ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης , να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου για την άλωση μιας κοινωνίας στο σύνολό της.
Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.
Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη σε μια χειρονομία αλληλεγγύης ή αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν.
Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας» που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους.
Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή καταστροφή της κοινωνίας ή πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό που αντιστέκεται.
Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;
Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;”
Βίκη ΣΚΟΥΜΠΗ, Αρχισυντάκτρια του περιοδικού αλήthεια, Αθήνα.

Michel SURYA, Διευθυντής του περιοδικού Lignes, Παρίσι.

Δημήτρις Βεργέτης, Διευθυντής του περιοδικού αλήthεια.

Και

Daniel ALVARO

Alain BADIOU

Jean-Christophe BAILLY

Etienne BALIBAR

Fernanda BERNARDO

Barbara CASSIN

Bruno CLEMENT

Danièle COHEN-LEVINAS

Yannick COURTEL

Claire DENIS

Georges DIDI-HUBERMANN

Roberto ESPOSITO

Francesca ISIDORI

Pierre-Philippe JANDIN

Jèrôme LEBRE

Jean-Clet MARTIN

Jean-Luc NANCY

Jacques RANCIERE

Judith REVEL

Elisabeth RIGAL

Jacob ROGOZINSKI

Avital RONELL

Ugo SANTIAGO

Beppe SEBASTE

Michele SINAPI

Enzo TRAVERSO
 

Sauvons le peuple grec de ses sauveurs !

Tribune Par un collectif d’intellectuels et d’artistes européens
Au moment où un jeune Grec sur deux est au chômage, où 25 000 SDF errent dans les rues d’Athènes, où 30% de la population est tombée sous le seuil de pauvreté, où des milliers de familles sont obligées de placer leurs enfants pour qu’ils ne crèvent pas de faim et de froid, où nouveaux pauvres et réfugiés se disputent les poubelles dans les décharges publiques, les «sauveurs» de la Grèce, sous prétexte que les Grecs «ne font pas assez d’efforts», imposent un nouveau plan d’aide qui double la dose létale administrée. Un plan qui abolit le droit du travail, et qui réduit les pauvres à l’extrême misère, tout en faisant disparaître du tableau les classes moyennes.
Le but ne saurait être le «sauvetage» de la Grèce : sur ce point, tous les économistes dignes de ce nom sont d’accord. Il s’agit de gagner du temps pour sauver les créanciers tout en menant le pays à une faillite différée. Il s’agit surtout de faire de la Grèce le laboratoire d’un changement social qui, dans un deuxième temps, se généralisera à toute l’Europe. Le modèle expérimenté sur les Grecs est celui d’une société sans services publics, où les écoles, les hôpitaux et les dispensaires tombent en ruine, où la santé devient le privilège des riches, où les populations vulnérables sont vouées à une élimination programmée, tandis que ceux qui travaillent encore sont condamnés aux formes extrêmes de la paupérisation et de la précarisation.
Mais pour que cette offensive du néolibéralisme puisse arriver à ses fins, il faut instaurer un régime qui fait l’économie de droits démocratiques les plus élémentaires. Sous l’injonction des sauveurs, on voit donc s’installer en Europe des gouvernements de technocrates qui font fi de la souveraineté populaire. Il s’agit d’un tournant dans les régimes parlementaires où l’on voit les «représentants du peuple» donner carte blanche aux experts et aux banquiers, abdiquant leur pouvoir décisionnel supposé. Un coup d’Etat parlementaire en quelque sorte, qui fait aussi appel à un arsenal répressif amplifié face aux protestations populaires. Ainsi, dès lors que les députés ont ratifié la convention dictée par la troïka (l’Union européenne, la Banque centrale européenne et le Fonds monétaire international), diamétralement opposée au mandat qu’ils avaient reçu, un pouvoir dépourvu de légitimité démocratique aura engagé l’avenir du pays pour trente ou quarante ans.
Parallèlement l’Union européenne s’apprête à constituer un compte bloqué où serait directement versée l’aide à la Grèce afin qu’elle soit employée uniquement au service de la dette. Les recettes du pays devraient être en «priorité absolue» consacrées au remboursement de créanciers, et, si besoin est, directement versées à ce compte géré par l’Union européenne. La convention stipule que toute nouvelle obligation émise dans son cadre sera régie par le droit anglais, qui engage des garanties matérielles, alors que les différends seront jugés par les tribunaux du Luxembourg, la Grèce ayant renoncé d’avance à tout droit de recours contre une saisie décidée par ses créanciers. Pour compléter le tableau, les privatisations sont confiées à une caisse gérée par la troïka, où seront déposés les titres de propriété de biens publics. Bref, c’est le pillage généralisé, trait propre du capitalisme financier qui s’offre ici une belle consécration institutionnelle. Dans la mesure où vendeurs et acheteurs siégeront du même côté de la table, on ne doute guère que cette entreprise de privatisation soit un vrai festin pour les repreneurs.

Or toutes les mesures prises jusqu’à maintenant n’ont fait que creuser la dette souveraine grecque et, avec le secours de sauveurs qui prêtent à des taux usuraires, celle-ci a carrément explosé en approchant des 170% d’un PIB en chute libre, alors qu’en 2009 elle n’en représentait encore que 120%. Il est à parier que cette cohorte de plans de sauvetage - à chaque fois présentés comme «ultimes» - n’a eu d’autre but que d’affaiblir toujours davantage la position de la Grèce de sorte que, privée de toute possibilité de proposer elle-même les termes d’une restructuration, elle soit réduite à tout céder à ses créanciers sous le chantage de «la catastrophe ou l’austérité».
L’aggravation artificielle et coercitive du problème de la dette a été utilisée comme une arme pour prendre d’assaut une société entière. C’est à bon escient que nous employons ici des termes relevant du domaine militaire : il s’agit bel et bien d’une guerre conduite par les moyens de la finance, de la politique et du droit, une guerre de classe contre la société entière. Et le butin que la classe financière compte arracher à «l’ennemi», ce sont les acquis sociaux et les droits démocratiques, mais au bout du compte, c’est la possibilité même d’une vie humaine. La vie de ceux qui ne produisent ou ne consomment pas assez au regard des stratégies de maximisation du profit, ne doit plus être préservée.

Ainsi, la faiblesse d’un pays pris en étau entre la spéculation sans limites et les plans de sauvetage dévastateurs, devient la porte dérobée par où fait irruption un nouveau modèle de société conforme aux exigences du fondamentalisme néolibéral. Modèle destiné à toute l’Europe et plus si affinités. C’est le véritable enjeu et c’est pour cela que défendre le peuple grec ne se réduit pas à un geste de solidarité ou d’humanité abstraite : l’avenir de la démocratie et le sort des peuples européens sont en question. Partout la «nécessité impérieuse» d’une austérité «douloureuse, mais salutaire» va nous être présentée comme le moyen d’échapper au destin grec, alors qu’elle y mène tout droit.
Devant cette attaque en règle contre la société, devant la destruction des derniers îlots de la démocratie, nous appelons nos concitoyens, nos amis français et européens à s’exprimer haut et fort. Il ne faut pas laisser le monopole de la parole aux experts et aux politiciens. Le fait qu’à la demande des dirigeants allemands et français en particulier la Grèce soit désormais interdite d’élections peut-il nous laisser indifférents ? La stigmatisation et le dénigrement systématique d’un peuple européen ne mériteraient-ils pas une riposte ? Est-il possible de ne pas élever sa voix contre l’assassinat institutionnel du peuple grec ? Et pouvons-nous garder le silence devant l’instauration à marche forcée d’un système qui met hors la loi l’idée même de solidarité sociale ?
Nous sommes au point de non-retour. Il est urgent de mener la bataille des chiffres et la guerre des mots pour contrer la rhétorique ultralibérale de la peur et de la désinformation. Il est urgent de déconstruire les leçons de morale qui occultent le processus réel à l’œuvre dans la société. Il devient plus qu’urgent de démystifier l’insistance raciste sur la «spécificité grecque», qui prétend faire du caractère national supposé d’un peuple (paresse et roublardise à volonté) la cause première d’une crise en réalité mondiale. Ce qui compte aujourd’hui ne sont pas les particularités, réelles ou imaginaires, mais les communs : le sort d’un peuple qui affectera tous les autres.
Bien des solutions techniques ont été proposées pour sortir de l’alternative «ou la destruction de la société ou la faillite» (qui veut dire, on le voit aujourd’hui : «et la destruction et la faillite»). Toutes doivent être mises à plat comme éléments de réflexion pour la construction d’une autre Europe. Mais d’abord il faut dénoncer le crime, porter au grand jour la situation dans laquelle se trouve le peuple grec à cause des «plans d’aide» conçus par et pour les spéculateurs et les créanciers. Au moment où un mouvement de soutien se tisse autour du monde, où les réseaux d’Internet bruissent d’initiatives de solidarité, les intellectuels français seraient-ils donc les derniers à élever leur voix pour la Grèce ? Sans attendre davantage, multiplions les articles, les interventions dans les médias, les débats, les pétitions, les manifestations. Car toute initiative est bienvenue, toute initiative est urgente.
Pour nous, voici ce que nous proposons : aller très vite vers la formation d’un comité européen des intellectuels et des artistes pour la solidarité avec le peuple grec qui résiste. Si ce n’est pas nous, ce sera qui ? Si ce n’est pas maintenant, ce sera quand ?
Vicky Skoumbi, rédactrice en chef de la revue «Alètheia», Athènes, Michel Surya, directeur de la revue «Lignes», Paris, Dimitris Vergetis, directeur de la revue «Alètheia», Athènes. Et : Daniel Alvara,Alain Badiou, Jean-Christophe Bailly, Etienne Balibar, Fernanda Bernardo, Barbara Cassin, Bruno Clément, Danielle Cohen-Levinas, Yannick Courtel, Claire Denis, Georges Didi-Huberman, Roberto Esposito, Francesca Isidori, Pierre-Philippe Jandin, Jérôme Lèbre, Jean-Clet Martin, Jean-Luc Nancy, Jacques Rancière, Judith Revel, Elisabeth Rigal, Jacob Rogozinski, Hugo Santiago, Beppe Sebaste, Michèle Sinapi, Enzo Traverso
http://www.editions-lignes.com/sauvons-le-peuple-grec-de-ses.html

Το Αδριάνειο Υδραγωγείο καθαρίζεται από εθελοντές το Σάββατο 27 Απριλίου.

Εθελοντική προσπάθεια καθαρισμού μονοπατιού της Πάρνηθας

Τετράωρη εθελοντική εργασία για τον καθαρισμό και την ανάδειξη του ιστορικού μονοπατιού πολιτιστικής κληρονομιάς: Αρχαίο Φρούριο Φυλής – Υδραγωγός Ελευσίνας – Διπόταμα – Φυλή.

Με την ολοκλήρωση του επιλεγμένου καθαρισμού θα δοθεί στους πεζοπόρους ανοιχτό και με σήμανση, ένα μονοπάτι που περνά από σημαντικής αρχαιολογικής σημασίας μνημεία, όπως ο αρχαίος υδραγωγός της Ελευσίνας 

 Ο Σύλλογος παρέχει γάντια και εργαλεία καθαρισμού  

Σας περιμένουμε το Σάββατο 27 Απριλίου στο Δημαρχείο Φυλής (Χασιά) 08:00

Υπεύθυνος καθαρισμού: Νίκος Σφακιωτάκης, τηλ.: 6974315908

Δηλώσεις συμμετοχής στο: 210-2411148

Φωτογραφίες από το τμήμα του μονοπατιού που έχει ήδη καθαριστεί).

Υδραγωγός Ελευσίνας

Το Υδραγωγείο του Θριάσιου Πεδίου θεωρείται έργο του Αδριανού. Μήκους πολλών χιλιομέτρων, το Αδριάνειο Υδραγωγείο, μετέφερε καλής ποιότητας νερό από την Πάρνηθα και ήταν ένα τεράστιο τεχνικό έργο. Για την κατασκευή του θα πρέπει να εργάστηκαν τμήματα του στρατού υπό την καθοδήγηση μηχανικών εξειδικευμένων στην υδραυλική. 

Σήμερα οι κάτοικοι της Ελευσίνας το συναντούν μέσα στην πόλη τους κατά μήκος της οδού Δήμητρας με κατεύθυνση προς το Ιερό,το οποίο όμως δεν ήταν το μόνο ευεργετημένο.

 

Αρχαίο Φρούριο Φυλής

Το αρχαίο Φρούριο της Φυλής κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. για τον έλεγχο του δρόμου που ένωνε την Αττική με τη Βοιωτία. Εκεί βρισκόταν ο Αρχαίος Δήμος Φυλής. Το οχυρό διατηρείται σήμερα σε πραγματικά πολύ καλή κατάσταση. Περιβάλλεται από παρθένο δάσος, ενώ η θέα στην Αττική γη και τον Σαρωνικό κόλπο είναι μαγική.

Η Πάρνηθα έχει ενταχθεί από το 1998 στο δίκτυο NATURA 2000, αποτελεί σημαντική περιοχή για τα πουλιά και έχει ανακηρυχθεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.

Οι φίλοι της ορειβασίας και της φωτογραφίας θα βρουν πολλά ενδιαφέροντα στην εκδήλωση «Σλοβακία: Οροσειρά Τάτρα στην καρδιά της Ευρώπης… και στην δική μας!»

O Ελληνικός Πολιτιστικός Ορειβατικός Σύλλογος Φυλής και η Πρεσβεία της Σλοβακίας στην Αθήνα διοργανώνουν την εκδήλωση  

«Σλοβακία: Οροσειρά Τάτρα στην καρδιά της Ευρώπης… και στην δική μας!» την Τετάρτη 24 Απριλίου 2013, ώρα 7.30 μμ, Αίθουσα AUDITORIUM, Σημείο Πολιτιστικής Ακρόασης, Σίνα 2-4, Αθήνα. Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Διοίκηση του AUDITORIUM.

Κατεβάστε το πρόγραμμα εδώ

Η κα Ιφιγένεια Μαχίλη και ο κος Χρήστος Μερεντίτης θα μοιραστούν μαζί μας τις εμπειρίες τους από τις αναβάσεις στις κορυφές Gerlachovsky και Lomnicky, από τις πεζοπορίες στον Εθνικό δρυμό των Τάτρα και στις λίμνες Strbske, Skalnate και Zelene και από τις περιηγήσεις σε μεσαιωνικά κάστρα και περιοχές προστατευόμενες από την UNESCO, που πραγματοποιήθηκαν από τα μέλη του Ε.Π.Ο.Σ. Φυλής τον Αύγουστο του 2012.

Η εκδήλωση θα αρχίσει με :

• προβολή αποσπασμάτων από το ντοκιμαντέρ των Pavol Barabas και Tomas Hulik με τίτλο: «Οροσειρά Τάτρα, η άγρια φύση παγωμένη στο χρόνο». Στους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ απονεμήθηκε το Βραβείο του υπουργού πολιτισμού της Σλοβακίας το 2007 και βραβεία από διεθνή φεστιβάλ χωρών, όπως η Τσεχία, η Πολωνία, η Ιταλία, η Ρωσία και οι Η.Π.Α.

• Στη συνέχεια, ο Πρέσβης της Σλοβακίας στην Ελλάδα ο κος Peter Michalko θα εγκαινιάσει την έκθεση φωτογραφίας φυσικών και πολιτιστικών μνημείων της Σλοβακίας, που προστέθηκαν στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO

Διάρκεια της έκθεσης φωτογραφίας: από 25 έως 27 Απριλίου 2013 και από 8 έως 18 Μαΐου 2013, Δευτέρα έως Παρασκευή (11:00 πμ –5.00 μμ ) και Σάββατο (10:00 πμ-1.00 μμ).

Διασχολικό πολιτιστικό πρόγραμμα τριών Γυμνασίων της Παλλήνης με θέμα: «Κάστρα στην Ελλάδα και την Γαλλία».

Την φετινή σχολική χρονιά τρία σχολεία του Δήμου Παλλήνης, το 1ο Γυμνάσιο Γέρακα, το 3ο Γυμνάσιο Γέρακα και το Γυμνάσιο Ανθούσας, υλοποιούν ένα διασχολικό πολιτιστικό πρόγραμμα με θέμα: «Κάστρα στην Ελλάδα και την Γαλλία».

Είναι μία πρωτότυπη ιδέα, τρία σχολεία να συμπράττουν πάνω στο ίδιο θέμα. Οι υπεύθυνες καθηγήτριες είναι Γαλλικής Φιλολογίας γι’ αυτό και επέλεξαν το συνδυασμό των κάστρων της Ελλάδας με αυτά της Γαλλίας και είναι η κ. Βάσια Γερμανού, η κ. Άννα Σακκογιάννη και η κ. Χρυσούλα Μούσιου. Από τις 12 έως τις 16 Απριλίου πραγματοποιήθηκε εκπαιδευτικό ταξίδι στην Γαλλία με μαθητές και από τα τρία σχολεία.

Η έδρα ήταν το Παρίσι και επισκέφτηκαν τα θαυμαστά και μεγαλειώδη Κάστρα του Λίγηρα ποταμού ( το Chambord και το Blois μαζί με την καστροπολιτεία του), το μουσείο του Λούβρου ( που έχει θεμελιωθεί σε κάστρο), τον Πύργο του Άιφελ, την Μονμάρτρη με την υπέροχη εκκλησία της Σακρέ –Κερ ( Ιερή του Χριστού καρδιά ) και τους υπαίθριους ζωγράφους, το Καρτιέ Λατέν, την Σορβόννη (ένα από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια του κόσμου). 
Περπάτησαν στους δρόμους του Ίλ ντε λα Σιτέ (το νησάκι του Σηκουάνα ποταμού όπου βρίσκεται η Παναγία των Παρισίων, την οποία και επισκέφτηκαν), θαύμασαν τους κήπους του Λουξεμβούργου, διασκέδασαν με την καρδιά τους στο χώρο της Ντίσνεϋλαντ (απομίμηση της αντίστοιχης στην Αμερική), όπου είδαν μια διαφορετική πλευρά των κάστρων των παραμυθιών και απόλαυσαν μία μεγάλη κρουαζιέρα με τα bateaux- mouches , τα ποταμόπλοια του Σηκουάνα.

Οι εντυπώσεις των παιδιών ήταν καταπληκτικές, αποκομίζοντας μοναδικές εμπειρίες από το σύνολο του ταξιδιού. 

Το πολιτιστικό πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί με την τελική εκδήλωση, που θα γίνει στις 18 Ιουνίου, ημέρα Τρίτη, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Γέρακα, μία πολυθεματική  παρουσίαση με την ενεργό συμμετοχή προσκεκλημένων από όλους τους χώρους.

Οίνος και Αίνος. Πέμπτη 25 Απριλίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα. Μελωδικό πολυθέαμα που γεφυρώνει την ελλ-οινική Ιστορία με την ορθόδοξη Υμνογραφία.

Η πολιτιστική εκδήλωση «Οίνος και Αίνος» είναι μία σύμπραξη του Δήμου Παλλήνης και της Κοινωφελούς Επιχείρησης, σε συνεργασία με 1ο Γυμνάσιο Γέρακα, την Πέμπτη 25 Απριλίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα στις 20:30 η ώρα.
Το κατανυκτικό αυτό δρώμενο οδηγεί τον Οίνο σε Αίνο, δηλαδή σε ευχαριστία προς Εκείνον που τον ευλόγησε, ενώ παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η πρωτότυπη ιδέα που γεφυρώνει την ελλ-οινική Ιστορία με την ορθόδοξη Υμνογραφία. 

Ο οινολόγος Δημήτρης Χατζηνικολάου επιμελήθηκε τα κείμενα τα video και τις εικόνες στην γιγαντοοθόνη ενώ ο μουσικοσυνθέτης αδελφός του και ιεροψάλτης Βασίλης Χατζηνικολάου πλαισιώνοντας τις φιλτραρισμένες αυτές αλήθειες, διασκεύασε και ερμηνεύει ζωντανά τα τροπάρια και τους Ύμνους του πολυθεάματος.

Η εκδήλωση αυτή θεωρείται μια εναλλακτική πρόταση για την κατανυκτική περίοδο της Σαρακοστής συνδυάζοντας τον συμβολισμό της αμπέλου και του οίνου μέσα στην ορθόδοξη παράδοση και κινείται πέρα από τα όρια του ουρανίσκου.

Το «Οίνος και Αίνος» έχει παρουσιαστεί επανειλημμένα και στην Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη σημειώνοντας απίστευτη αποδοχή, ενώ στο τέλος της εκδήλωσης θα προσφερθεί και ένα γλυκό και παλαιωμένο Νάμα.

Στην εκδήλωση συμπράττει η χορωδία του Πολιτιστικού Προγράμματος "Ένα ποτήρι κρασί μας ενώνει" του 1ου Γυμνασίου Γέρακα, με βυζαντινούς ύμνους.

ΣΤΟΠ στις ιδιωτικοποιήσεις. Οι ανάγκες μας πάνω από τα κέρδη τους

Ο αγώνας για να αποτραπούν οι εκποιήσεις – ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου), εντάσσεται στις κεντρικές προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και συνδέεται με μείζονες επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα στα θέματα των δημόσιων αγαθών, της κοινωνικής ιδιοκτησίας και των προϋποθέσεων της παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης από μια κυβέρνηση της αριστεράς. Ο άλλος τομέας ιδιωτικοποιήσεων αφορά στη διάλυση βασικών υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους, τόσο κεντρικά όπως παιδεία, υγεία, όσο και στην αυτοδιοίκηση (βρεφονηπιακοί σταθμοί, δημοτικά ιατρεία, «βοήθεια στο σπίτι», σίτιση, στέγαση, κ.λπ.). Θα αναφερθώ για λόγους οικονομίας χρόνου στη δημόσια περιουσία.

1.   ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

Ας ξεκινήσουμε από βασικές έννοιες και ορισμούς της ριζοσπαστικής αριστεράς, που αφορούν στα «κοινά» και τα «δημόσια αγαθά». Μια δίκαιη κοινωνία πρέπει κατ’ αρχήν να διασφαλίζει ένα κοινό, επαρκές επίπεδο διαβίωσης σε όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη, φύλο, έθνος, ηλικία, εισόδημα. Για τον σκοπό αυτό πρέπει, από τη μια πλευρά, η πρόσβαση σε τομείς, όπως η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός και η πληροφορία, η ασφάλιση και η σύνταξη να αποδίδονται εξίσου σε όλους/ες, μέσω της αναδιανομής του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και, από την άλλη, πρέπει όλοι οι φυσικοί και οι σημαντικοί υλικοί πόροι ν’ αποτελούν δημόσια ιδιοκτησία. Οι βασικοί φυσικοί πόροι, όπως το νερό και η ενέργεια αποτελούν αγαθά αναπαλλοτρίωτα, μη υποκείμενα σε ιδιωτική εκμετάλλευση με σκοπό το κέρδος και συνιστούν ουσιώδεις προϋποθέσεις όχι μόνο παραγωγικής και κοινωνικής ανάπτυξης αλλά, επίσης, διατήρησης της οικολογικής ισορροπίας και άσκησης περιβαλλοντικής προστασίας. Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους πρέπει να είναι δημόσιοι. Επίσης, κοινόχρηστοι υλικοί πόροι, όπως τα μεγάλα έργα – οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια – τα μνημεία, καθώς και δημόσια και δημοτικά κτήρια κοινωφελούς σκοπού, ολ’ αυτά πρέπει ν’ αποτελούν δημόσια ιδιοκτησία.

Ο δημόσιος χαρακτήρας των φυσικών και υλικών πόρων είναι συνθήκη εκ των ουκ άνευ για τη χάραξη εθνικής και κοινωνικής πολιτικής υπέρ της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Οποιοδήποτε σημαντικό σχέδιο κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης, σε ενδεχόμενη κυβερνητική αλλαγή, θα προσέκρουε στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και στην κατοχή και διαχείριση για δικό τους όφελος των παραπάνω βασικών εργαλείων άσκησης πολιτικής.

Σε κάθε περίπτωση, με τον όρο δημόσια ιδιοκτησία, δεν εννοούμε απλώς κρατική αλλά κοινωνική ιδιοκτησία. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό έλεγχο της διαχείρισης, συμμετοχή των εργαζομένων και της κοινωνίας, μέσα από τους θεσμούς της, στις αποφάσεις για την ασκούμενη πολιτική. Το λέμε αυτό γιατί τόσο στα καθεστώτα σοβιετικού τύπου όσο και σε σύγχρονα ολιγαρχικά ή δικτατορικά καθεστώτα σε ανατολή και δύση, συχνά η κρατική ιδιοκτησία άτυπα ιδιωτικοποιείται, υπό την έννοια ότι περιέρχεται στα χέρια της νομενκλατούρας ή ολιγάριθμων ελίτ, οι οποίες πλουτίζουν σε βάρος της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, αξιοποιώντας και σπαταλώντας δημόσιους πόρους. Το λέμε, επίσης, γιατί το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και εσχάτως η ΔΗΜΑΡ, επικαλούμενοι υπαρκτές στρεβλώσεις του κρατικού τομέα προτείνουν ένα θανατηφόρο φάρμακο – τις ιδιωτικοποιήσεις/ εκποιήσεις του δημόσιου πλούτου και των κοινών αγαθών. 

Τα θέματα της δημόσιας/κοινωνικής ιδιοκτησίας όπως και των εθνικοποιήσεων παραμένουν, τόσο ιστορικά όσο και σήμερα, με τη μια ή την άλλη μορφή, στην ημερήσια διάταξη. Να θυμίσουμε ότι ο Έβο Μοράλες ήρθε στην κυβέρνηση της Βολιβίας μέσα από αγώνες κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού και ο Ούγκο Τσάβες αξιοποιεί την παραγωγή του πετρελαίου για μαζικά προγράμματα κατά της φτώχειας, ενώ πρόσφατα η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρσνερ κρατικοποίησε τη βασική επιχείρηση πετρελαίου της χώρας.

Οι εθνικοποιήσεις και οι κρατικές ή δημόσιες επιχειρήσεις σε κεντρικής σημασίας τομείς συνυπήρξαν, μαζί με το κοινωνικό κράτος και διευρυμένους θεσμούς κοινωνικής προστασίας, με την οικονομία της αγοράς και την καπιταλιστική ανοικοδόμηση της Ευρώπης μεταπολεμικά. Απ’ αυτή την άποψη, οι σημερινές ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ανιστόρητες. 

Ο κρατικός παρεμβατισμός, με την ευρύτερη έννοια, αποτέλεσε εργαλείο διεξόδου του συστήματος από δομικές κρίσεις, στις οποίες συνεκτιμήθηκαν ευρύτερα κοινωνικά συμφέροντα και όχι μόνο των μειοψηφιών που συσσωρεύουν ατομικό πλούτο ισοδύναμο με προϋπολογισμούς φτωχών χωρών. Οι φανατικές εμμονές Ε.Ε., ΔΝΤ και πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, μεταξύ αυτών της ελληνικής, συμπυκνώνουν τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, ο οποίος επιβάλλεται πάνω στην ήττα των δυνάμεων της εργασίας και της αριστεράς, σταδιακά από τη δεκαετία του 1980, αποκτώντας σήμερα εξαιρετικά βάρβαρα χαρακτηριστικά.

2.  ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΣΚΟΥΜΕΝΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Οι ασκούμενες μνημονιακές πολιτικές συγκροτούν ενιαία ταξική επίθεση ενάντια στις λαϊκές τάξεις.

Το πρώτο επίπεδο, στο οποίο εκδηλώνεται η επιθετική πολιτική του κεφαλαίου, αφορά στην εξαθλίωση της εργασίας, σ’ ότι ονομάζουμε λευκό Κινέζο εργαζόμενο (εσωτερική υποτίμηση της εργατικής δύναμης). Με τα μνημονικά εργασιακά μέτρα, μετατρέπεται όλη η Ελλάδα σε ΕΟΖ (Ειδική Οικονομική Ζώνη).

Το δεύτερο επίπεδο αφορά στην εκποίηση κάθε, σημαντικού και μη, δημόσιου περιουσιακού στοιχείου, δηλαδή στην εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας στο μεγάλο ξένο και ελληνικό κεφάλαιο.

Το τρίτο στοιχείο αφορά στην καταστροφή μέρους των λεγόμενων μη ανταγωνιστικών κεφαλαίων, πράγμα που συμβαίνει σε κάθε καπιταλιστική κρίση – ας θυμηθούμε το 1929 – και μεταφράζεται μέχρι τώρα σε κλείσιμο 100.000-150.000 επιχειρήσεων και απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Για να περάσουν όλα τα παραπάνω, η αυταρχική συναινετική δημοκρατία χάνει τον επιθετικό προσδιορισμό της συναίνεσης και διολισθαίνει στην ωμή καταστολή και την κατά συρροήν παραβίαση του Συντάγματος.

3.  ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ : ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

     ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

Το μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο, ελληνικό και ξένο, δεν θα χρηματοδοτηθεί απλά για μια επένδυση, έστω με ασύμφορους για την κοινωνία οικονομικούς όρους. Θα αποκτήσει εφ’ όρου ζωής τη δημόσια περιουσία ως έτοιμο συσσωρευμένο κεφάλαιο προς εκμετάλλευση, εκμετάλλευση που θα πραγματοποιηθεί με την εξαθλίωση της εργασίας, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης της εργατικής δύναμης, στην οποία ήδη αναφέρθηκα.

Αν οι μισθοί μπορούν να επανέλθουν σχετικά εύκολα στο επίπεδο του κόστους ζωής, με την ανατροπή των μνημονίων και την αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, η απώλεια φυσικών και υλικών πόρων δεν αποκαθίσταται καθόλου εύκολα είτε γιατί θα έχουν σπαταληθεί, ή γιατί θα έχουν οικοδομηθεί με το θεσμό της επιφανείας ή γιατί οι ιδιώτες εξασφαλίζονται με ρήτρες και ρυθμίσεις – βλέπε αγγλικό δίκαιο – ώστε να χρειάζονται περίπου επαναστατικές λύσεις ανάκτησης των χαμένων δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. Γι’ αυτό πρέπει να αποτραπούν τώρα.

Οι εκποιήσεις όλων των μορφών δημόσιας ιδιοκτησίας στις οποίες αναφερόμαστε δεν προσπορίζουν κανένα οικονομικό όφελος στη χώρα μας, αντίθετα χάνουμε ποσά δισεκατομμυρίων. Τα λίγα έσοδα βουλιάζουν στη μαύρη τρύπα του χρέους, μη διαχειρίσιμου κατά γενική ομολογία. 

Το τίμημα της εκποίησης συνιστά μείζον οικονομικό σκάνδαλο. Αποδεικνύεται ότι τα έσοδα που θα έχουμε ως κράτος είναι ελάχιστα υποπολλαπλάσια αυτών που θα εισπράτταμε αν οι εκποιούμενοι οργανισμοί παρέμεναν με τη σημερινή μορφή λειτουργίας τους. 

Επίσης, οι δημόσιες επιχειρήσεις που εκποιούνται είναι κατά τεκμήριο κερδοφόρες, διότι προφανώς οι ιδιώτες επιθυμούν να ξεκινήσουν από τα σημερινά κέρδη για να τα πολλαπλασιάσουν σε βάρος των καταναλωτών. Ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΗ, τα ΕΛΠΕ, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, επιχειρήσεις για τις οποίες έχουν γίνει ή γίνονται προσφυγές στο ΣτΕ, βρίσκονται στις 10 πρώτες ανάμεσα στις 500 από πλευράς κερδοφορίας κορυφαίες εταιρίες. Στις επόμενες 10 θέσεις εντάσσονται οι εκποιούμενες ΔΕΣΦΑ, ΔΕΠΑ και ΕΥΔΑΠ. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι 4 εταιρίες που χρωστούν 375 εκατ. ευρώ στη ΔΕΠΑ, εμφανίζονται ως υποψήφιοι αγοραστές της.

4.  ΕΚΠΟΙΗΣΕΙΣ ΛΙΜΑΝΙΩΝ

Θα αναφερθώ  ιδιαίτερα στην εκποίηση των λιμανιών. Έχει σημασία αυτά που αναφέρονται σχετικά για τα λιμάνια ως κοινόχρηστα αγαθά στους λόγους προσφυγής στο ΣτΕ.

«Η μεταβίβαση των λιμένων στην ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία «Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε», εταιρία με κερδοσκοπικό χαρακτήρα χωρίς αντάλλαγμα, συνιστά λάθρα παραχώρηση της κυριότητας κοινοχρήστων πραγμάτων στην εν λόγω εταιρία και γίνεται κατά παράβαση των άνω συνταγματικών επιταγών, δεδομένου ότι σύμφωνα με τις άνω επιταγές, είναι ανεπίδεκτη μεταβίβασης.

Κοινόχρηστα ή κοινής χρήσης είναι τα πράγματα τα οποία το δίκαιο θέτει στην άμεση διάθεση του κοινού γενικά για χρήση σύμφωνα με τον προορισμό τους.

Σύμφωνα με το άρθρο 967 ΑΚ, ως πράγματα κοινής χρήσεως αναφέρονται «ιδία τα ελευθέρως και αενάως ρέοντα ύδατα, οι οδοί και οι πλατείες, ο αιγιαλός, οι λιμένες και οι όρμοι, οι όχθες πλευσίμων ποταμών, οι μεγάλες λίμνες και οι όχθες τους»

Όλα τα άνω που ενδεικτικά απαριθμούνται συνιστούν και συγκροτούν το εθνικό κεφάλαιο της χώρας, επί του οποίου ασκείται η κυριαρχική εξουσία του Κράτους.

Σύμφωνα δε με το άρθρο 174 ΑΚ «Απαγορεύεται η μεταβίβαση πράγματος εκτός συναλλαγής. Κατά συνέπεια σχετική δικαιοπραξία μεταβιβάσεως είναι από την αρχή άκυρη»

Τα εν λόγω δημόσια πράγματα εντάσσονται κατ’ αρχήν στη δημόσια κυριότητα και συνιστούν τη δημόσια περιουσία του κράτους (σε αντίθεση με την ιδιωτική περιουσία αυτού, τον fiscus), καθώς στην περίπτωση αυτή προκρίνεται η άμεση εξυπηρέτηση δι’ αυτών δημοσίων σκοπών (χρήσης από το κοινό ή κάλυψης κοινωνικών και διοικητικών αναγκών) και όχι απλώς η δια των εσόδων τους ενίσχυση των δημόσιων οικονομικών. Κατ’ αυτήν την έννοια, τα εν λόγω δημόσια πράγματα είναι βασικά αναπαλλοτρίωτα, αμεταβίβαστα και εκτός συναλλαγής κατά τη διάταξη του άρθρου 966 Α.Κ.»

Στο πλαίσιο της παραπάνω γενικής αναφοράς θα εστιάσω στις ιδιωτικοποιήσεις 22 λιμανιών της χώρας που έχουν περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ προς ιδιωτικοποίηση και για τα οποία έχουν ασκηθεί προσφυγές στο ΣτΕ και έχουν δημιουργηθεί – σε αρκετά – τοπικά κινήματα αντίστασης.

Η εκποίηση ξεκίνησε από την απελευθέρωση των λιμανιών από βάρη αυθαιρεσιών ώστε οι ιδιώτες να μην έχουν κανένα εμπόδιο στην προσφορότερη γι’ αυτούς εκμετάλλευση. Η σχετική τροπολογία στη Βουλή, που αφορούσε στην ιδιοκτησιακή, πολεοδομική, περιβαλλοντική και χωροταξική νομιμοποίηση των αυθαιρεσιών στα λιμάνια από το 2002 έως το 2012 – 450 σελίδες γεμάτες σχέδια – αποσυσπείρωσε την κυβερνητική πλειοψηφία. Ψήφισαν 151 από τους 178 βουλευτές και η τροπολογία πέρασε οριακά.

Τα προβλήματα από την ιδιωτικοποίηση/εκποίηση των λιμανιών είναι τεράστια. Η εμπειρία από την παραχώρηση στην COSCO του ΟΛΠ είναι δραματική. Το λιμάνι του Πειραιά ήταν κερδοφόρο και λειτουργούσε με αυτοχρηματοδότηση. Παραχώρησαν την προβλήτα 2 που ήταν η μόνη σε λειτουργία και η βασική του λιμανιού, επίσης, τον μηχανολογικό εξοπλισμό, τη κτηριακή υποδομή, το μηχανογραφικό σύστημα υποστήριξης της φορτοεκφόρτωσης και τον βασικό πελάτη - την εταιρία MSC. Επίσης, παραχώρησαν το δικαίωμα κατασκευής της προβλήτας 3, την οποία δεν κατασκεύαζε επί χρόνια ο ΟΛΠ, ενώ είχε τους πόρους, για περιβαλλοντικούς λόγους που αφορούσαν στην επιβάρυνση του Περάματος. Στον ΟΛΠ έμεινε η προβλήτα 1 που είναι το 1/3 της 2 και το 35% της διακίνησης των εμπορευματοκιβωτίων. Το αποτέλεσμα είναι το τμήμα του ΟΛΠ, που σήμερα περνά στο ΤΑΙΠΕΔ, να υφίσταται ανελέητο ανταγωνισμό και να μην βρίσκει πελάτες, άρα να μην είναι βιώσιμο. Για τα επόμενα 40 χρόνια, σύμφωνα με αυτή τη ληστρική συμφωνία παραχώρησης, δεν μπορεί να δημιουργηθεί και να λειτουργήσει άλλος τερματικός σταθμός εμπορευματοκιβωτίων, εφόσον δεν συμφωνεί η COSCO. Η κινέζικη εταιρία είναι τελείως ανέλεγκτη τόσο από πλευράς εργασιακών συνθηκών όσο και υγιεινής και ασφάλειας. Επίσης, υποστηρίζεται από το κράτος της Κίνας που έχει τη δυνατότητα, ασκώντας για παράδειγμα φορολογική πολιτική, να την ενισχύει. Το τίμημα της εκποίησης ήταν 50 εκατ. για 39 χρόνια και το ενοίκιο περίπου 17 εκατ. ετησίως, με μεγάλες διευκολύνσεις όπως π.χ. την άμεση επιστροφή του ΦΠΑ ή ετσιθελικές  καθυστερήσεις καταβολής του. Το 65% του διακινούμενου transit φορτίου θα αυξηθεί με τον προβλήτα 3 σε 85%. Η χώρα μας έχασε ένα πολύ σημαντικό οικονομικό και στρατηγικό πλεονέκτημα – να αποτελεί κόμβο μεταφορών, υποκείμενο σε έλεγχο από το ελληνικό δημόσιο μέσω του ΟΛΠ.

Τα εκποιούμενα σήμερα 22 λιμάνια έχουν πολύ σημαντικό αναπτυξιακό χαρακτήρα για την ευρύτερη περιοχή στην οποία αναφέρονται. Για παράδειγμα, το λιμάνι του Κατάκολου είναι πύλη προς την Αρχαία Ολυμπία, το λιμάνι της Ρόδου συντηρεί οικονομικά τα λιμάνια των γύρω μικρών νησιών, όπως και το λιμάνι της Σούδας όλα τα μικρά λιμάνια του νομού Χανίων. Τα λιμάνια έχουν καθοριστική σημασία και στους τρεις αναπτυξιακούς τομείς : πρωτογενής, δευτερογενής, τριτογενής. Το κόστος παροχής των υπηρεσιών που προσφέρουν επηρεάζει την επικοινωνία των πόλεων στις οποίες ανήκουν και τις μετακινήσεις των κατοίκων τους. Αλλά και οι μαρίνες, δηλαδή τα μικρά λιμάνια, στηρίζουν τον τοπικό τουρισμό και μ’ αυτή την έννοια, όπως και με τα έσοδα που προσφέρουν, την τοπική οικονομία.

Η χερσαία ζώνη των λιμανιών είναι προσβάσιμη στο κοινό και συχνά αξιοποιείται ως δημόσιος χώρος με χρήσεις πέραν των λιμενικών. Σε πολλά λιμάνια έχουν γίνει σημαντικές επενδύσεις και, πάντως, η λειτουργία και η ανάπτυξή τους, όπου χρειάζεται, πρέπει να αποσαφηνίζεται στο πλαίσιο των γενικότερων οικονομικών και χωροταξικών σχεδιασμών.

Τίποτε από τα παραπάνω δεν ενδιαφέρει τους ιδιώτες που θ’ αποκτήσουν αυτή τη δημόσια περιουσία. Η εκποίηση των λιμανιών θα είναι καταστροφική και θα δεσμεύσει μακροχρόνια κάθε νέο προγραμματισμό υπέρ του δημοσίου συμφέροντος και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό και πρέπει οι ιδιωτικοποιήσεις/εκποιήσεις των λιμανιών ν’ αποτραπούν. Στη βάση αυτής της επιλογής αναπτύχθηκαν τοπικά κοινωνικά κινήματα καθώς, όπως εξήγησα, τα λιμάνια αποτελούν βασικό τοπικό πόρο και, αν ιδιωτικοποιηθούν, θα πληγούν ευρύτατες κατηγορίες κοινωνικών ομάδων.

Έτσι για παράδειγμα κατά της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της Σούδας με πρωτοβουλία του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώθηκε κοινό μέτωπο αγώνα μεταξύ των συνεταιριστών αγροτών, των επαγγελματοβιοτεχνών και εμπόρων, των μικρών ξενοδόχων, του Σωματείου του Λιμενικού Ταμείου, του τέως δημάρχου Σούδας και της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Σούδας. Αντίστοιχα στην Αρετσού το τοπικό περιβαλλοντικό κίνημα κατά της οικοδόμησης της ακτής συνεργάζεται με τους ψαράδες για την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης.

Οι προσφυγές στο ΣτΕ έχουν ισχυρά συνταγματικά ερείσματα και εφόσον τηρηθεί η συνταγματική νομιμότητα θα πρέπει να γίνουν δεκτές. 

Η Εισήγηση  ήταν της Ελένης Πορτάλιου, μέλους ΚΠΕ ΣΥΡΙΖΑ, στα πλαίσια της

διεθνούς συνάντησης που διεξήχθη στις 1,2,3 Μάρτη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και διοργάνωσε η ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική Αριστερά. Ενότητα : "ΣΤΟΠ στις ιδιωτικοποιήσεις. Οι ανάγκες μας πάνω από τα κέρδη τους"

ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ. ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΔΗΜΟΣ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2013

Ο Δήμος Γαλατσίου πήρε τη σκυτάλη από το Δήμο Παλλήνης όπου πριν λίγες ημέρες ελήφθη και η πρώτη θαρραλέα απόφαση από το Δημοτικό του Συμβούλιο ώστε να παραμείνει το νερό κοινωνικό αγαθό, ασφαλές και φθηνό για όλους και ο φορέας διαχείρισής του , η ΕΥΔΑΠ ΑΕ, να συνεχίσει να είναι μία Δημόσια και κοινωνική εταιρεία.

Ελπίζοντας πως η απόφαση αυτή θα ανοίξει τον δρόμο και για άλλες παρόμοιες αποφάσεις, συνεχίζεται η πρωτοβουλία των εκπροσώπων των συλλόγων εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ, της πρωτοβουλίας πολιτών για την μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα «SAVEGREEKWATER» με την αρωγή και τη στήριξη του Δήμου Γαλατσίου που φιλοξενεί και την εκδήλωση.

Ηλιούπολη, Περιστέρι, Παλλήνη, Γαλάτσι και έπεται η συνέχεια. Η Ολυμπιάδα ενημέρωσης για το νερό θα καλύψει όλους τους ΟΤΑ της Αττικής!
 
Καλούνται όλοι οι κάτοικοι και οι Φορείς της περιοχής να συμμετάσχουν με προτάσεις στην ανοιχτή εκδήλωση - συζήτηση, ώστε : 

  

 ΤΟ ΝΕΡΟ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ

Κατεβάστε την Πρόσκληση ΕΔΩ

Το νερό, αν και κοινωνικό αγαθό βρίσκεται σε διωγμό.

Η επικείμενη ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, μας φέρνει αντιμέτωπους με όλα εκείνα τα αξιακά ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο των κοινωνικών αγώνων που σχετίζονται με το περιβάλλον.
Είμαστε αντιμέτωποι καταρχάς με την περιβαλλοντική κρίση, την κρίση νερού που δημιουργείται από τις πιέσεις που ασκούνται στους υδατικούς πόρους, τη μείωση των αποθεμάτων νερού, την εκτεταμένη ρύπανση των υπόγειων νερών και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στον υδρολογικό κύκλο. Είμαστε αντιμέτωποι με την επεκτατική ιδεολογία των αγορών, μέσα από την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, οι οποίες, αντί να λειτουργούν ως δημόσια υπηρεσία, μετατρέπουν το νερό σε εμπόρευμα και σε κερδοσκοπικό μηχανισμό.

Είμαστε, τέλος, αντιμέτωποι με το διεθνικό ταξικό χαρακτήρα του αγώνα για το νερό ως κοινωνικό αγαθό, καθώς ληστρικές πολυεθνικές ιδιοποιούνται το νερό είτε μέσα από τη βιομηχανία εμφιαλωμένου νερού είτε μέσα από τον μονοπωλιακό έλεγχο των υπηρεσιών ύδρευσης, συμβάλλοντας έτσι στην παγκόσμια ανισοκατανομή νερού και την έλλειψη πρόσβασης σε καθαρό νερό ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού.
Η ΕΕ και το «γαλλικό μοντέλο» ιδιωτικοποίησης

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουμε ένα σύνθετο και αντιφατικό θεσμικό πλαίσιο όσον αφορά τη διαχείριση του νερού, καθώς ενώ η κοινοτική οδηγία πλαίσιο για τα ύδατα αποτελεί μια προοδευτική νομοθεσία για την περιβαλλοντική αξία του νερού, αγνοεί την κοινωνική του αξία και τις ανισότητες που προκύπτουν από τα μοντέλα διαχείρισης του νερού. Και όχι μόνο αυτό αλλά η ΕΕ, υιοθετόντας τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Παγκόσμιας Τράπεζας και των άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, έχει ηγετικό ρόλο παγκοσμίως στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης στις πόλεις σε αναπτυσσόμενες χώρες καθώς προωθεί ενεργά το λεγόμενο «γαλλικό μοντέλο» των ιδιωτικοποιήσεων, με βάση τη σύμπραξη εταιρικής σχέσης μεταξύ δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ). Οι ΣΔΙΤ μπορεί να συγχέονται συχνά με τις ιδιωτικοποιήσεις, όμως αποτελούν ένα εξελιγμένο, και άκρως προσοδοφόρο για τον ιδιωτικό τομέα, μοντέλο διαχείρισης.

Όσον αφορά στις εταιρείες ύδρευσης, ο ιδιωτικός τομέας δεν επωφελείται μόνο από την μετοχική πλειοψηφία αλλά και από τον έλεγχο της πληροφορίας στη διαχείριση του νερού και κυρίως στη συντήρηση και επέκταση των δικτύων, οι οποίες απονέμονται στον ιδιωτικό τομέα λόγω του κόστους και της υποτιθέμενης τεχνολογίας που απαιτείται και που «λείπει» από το δημόσιο. Έτσι τα οφέλη για τον ιδιωτικό τομέα δεν προκύπτουν μόνο από το κεφάλαιο της κοινοπραξίας αλλά είναι κρυμμένα στο κόστος συντήρησης και επέκτασης των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, όπου και οι εταιρείες ύδρευσης προτείνουν μεγάλα έργα, δικούς τους εργολάβους και οικονομικά κοστοβόρες λύσεις, τις οποίες και επωμίζονται οι χρήστες, ή πλέον πελάτες, νερού.

Σε σχέση με την κατασκευή μεγάλων έργων, η έλλειψη δημόσιων πόρων έχει παραλύσει πολλά μεγάλα, συνήθως αντικρουόμενα, υδροδοτικά έργα. Είναι όμως αυτή η έλλειψη δημόσιας χρηματοδότησης που ανοίγει νέους δρόμους για την ένταξη του ιδιωτικού τομέα στη διαχείριση του νερού καθώς οι ιδιωτικές εταιρείες αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας τα μεγάλα έργα και επωφελούνται τον έλεγχο των κερδών που προκύπτουν από τις νέες υποδομές, οι οποίες αφορούν συνήθως παραγωγικούς τομείς όπως η άρδευση. Καθώς στόχος πλέον στην ιδιωτική διαχείριση του νερού γίνεται η μεγιστοποίηση του κέρδους, αναπτύσσεται και μια εμμονή σε μεγαλοκατασκευαστικές λύσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι «αυξανόμενες» ανάγκες σε νερό, τις οποίες οι ίδιες εταιρίες προωθούν.

Η ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης

Η εμπορευματοποίηση του νερού ξεκινά το 1999 όταν η ΕΥΑΘ και η ΕΥΔΑΠ μετατρέπονται σε κοινοπρακτικές εταιρείες με τη σύμπραξη του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) και εισέρχονται στο χρηματιστήριο, με το δημόσιο να κατέχει το πλειοψηφικό κομμάτι. Ειδικότερα για τη μετοχική βάση της ΕΥΔΑΠ ΑΕ, εκτός του Ελληνικού Δημοσίου, κανένας μέτοχος δεν κατέχει πάνω από το 5% ενώ το ίδιο ισχύει και για την ΕΥΑΘ, με το δημόσιο να κατέχει το 74% και ένα 5% η πολυεθνική Suez. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μέχρι την μνημονιακή Ελλάδα, στήνεται η απαξίωση του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών ύδρευσης μέσα από την εξίσωση του κρατικού και κομματικού μηχανισμού με το δημόσιο τομέα.

Με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου το Μάιο του 2011, οι ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ εντάσσονται στο ΤΑΙΠΕΔ με σκοπό να αποτελέσουν προϊόν αξιοποίησης, που «θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας». Εξάλλου και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δια μέσου του επιτρόπου Όλι Ρεν, το Σεπτέμβριο του 2012, επιβεβαιώνει τη στήριξή της στην ιδιωτικοποίηση του νερού ως μέσο αποπληρωμής του χρέους, απαντώντας σε επιστολή οργανώσεων για το ρόλο της στην προώθηση της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών ύδρευσης. Δύο μήνες αργότερα, ψηφίζεται στη Βουλή τροπολογία για κατάργηση του ελάχιστου ποσοστού συμμετοχής του ελληνικού δημοσίου σε δημόσιες υπηρεσίες, ανοίγοντας έτσι διάπλατα το δρόμο της ιδιωτικοποίησης ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ, οι οποίες και προγραμματίζονται για το 2013.

Η διαχείριση του νερού

Το ζήτημα της διαχείρισης του νερού όμως είναι ιδιαίτερα περίπλοκο καθώς το νερό είναι ένας φυσικός πόρος, όπου συνυπάρχουν διαφορετικοί, και συχνά, αλληλοσυγκρουόμενοι τομείς, όπως η ύδρευση, η άρδευση και η βιομηχανική χρήση. Επικεντρώνοντας στις ανθρώπινες ανάγκες, η παροχή καθαρού πόσιμου νερού απαιτεί μεγάλες επενδύσεις στην κατασκευή και συντήρηση δικτύων, στον καθαρισμό του νερού, ανάλογα με τη χρήση και έχει σχετικά χαμηλά κόστη λειτουργίας για τη διανομή του. Η κυρίαρχη λογική όμως εστιάζει περισσότερο στη διαχείριση της προσφοράς και όχι τη ζήτησης, ενώ θα μπορούσε να στοχεύει στη μείωση της ζήτησης, τη χρήση εναλλακτικών μορφών νερού και τη μείωση των τεράστιων απωλειών που υπάρχουν στα αστικά και αγροτικά δίκτυα.

Παράλληλα, η απουσία του κοινωνικού ελέγχου από τη διαχείριση του νερού και η εμπορευματοποίησή του διαταράσσει τη διαλεκτική σχέση κοινωνίας και περιβάλλοντος, σχέση που βρίσκεται πάντα σε διαρκή μετασχηματισμό και αποσυνδέει την κοινωνία από τη γνώση για το οικοσύστημα στο οποίο ανήκει. Ως αποτέλεσμα, το κοινωνικό σύνολο αδυνατεί να κατανοήσει τις προβληματικές πρακτικές, τις κατασκευασμένες «ανεπάρκειες του νερού», τα διαχειριστικά ζητήματα, με αποτέλεσμα να αφήνεται το πεδίο ελεύθερο και για κερδοσκοπία και για μη βιώσιμη διαχείριση, που συνεπάγεται ζητήματα πρόσβασης στο νερό, απαραίτητη πηγή ζωής για τις τωρινές ή μελλοντικές γενιές και για τα ίδια τα οικοσυστήματα.

Η απάντηση στην ιδιωτικοποίηση του νερού και τη στρεβλή διαχείρισή του πρέπει να αναζητηθεί μέσα από πολλές ερωτήσεις. Να ξεκινήσουμε από τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, να εξετάσουμε τι σημαίνει δημόσια διαχείριση του νερού με κοινωνικό έλεγχο, να δούμε πώς μπορούμε να επαναφέρουμε την απώλεια της γνώσης της ανθρώπινης εξάρτησης από το περιβάλλον και των επιπτώσεων της υπερεκμετάλλευσής του.
Το χάσμα μεταξύ της δυνατότητας ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών σε νερό και της κλίμακας της καταστροφής του περιβάλλοντος που προκαλούν οι τωρινές μας απαιτήσεις μεγαλώνει και δεν είναι απλά χρέος μας αλλά επιτακτική ανάγκη να το αντιμετωπίσουμε. Γιατί ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, αλλά είναι και απαραίτητα αναγκαίος.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΠΑΘΑΡΙΔΟΥ
Διεθνείς αγώνες για το νερό

Ο Peter Brabeck-Letmathe, γενικός διευθυντής της Nestlé δήλωσε σε εκπομπή που μεταδόθηκε στην ΕΤ1: «Είναι ζήτημα αν πρέπει να ιδιωτικοποιήσουμε τη φυσική παροχή νερού για τον κόσμο. Υπάρχουν δύο διαφορετικές γνώμες. Η μία, που τη θεωρώ ακραία, [...] θεωρεί το νερό δημόσιο δικαίωμα. Αυτό σημαίνει ότι ως άνθρωπος πρέπει να έχεις δικαίωμα στο νερό. Αυτή είναι η ακραία λύση. Η άλλη άποψη υποστηρίζει ότι το νερό είναι τρόφιμο, όπως όλα τα άλλα, και πρέπει να έχει αγοραστική αξία».
Η δήλωση αυτή συνοψίζει την κεντρική αντιπαράθεση στους αγώνες που γίνονται για το νερο σε όλο τον κόσμο ανάμεσα στα κινήματα που υπερασπίζονται το νερό ως κοινωνικό αγαθό και στις εταιρείες-κυβερνήσεις που αποσκοπούν στην ιδιοποίηση των φυσικών πόρων και στα κέρδη.
Στην Ευρώπη η επίθεση στα δημόσια αγαθά και συγκεκριμένα στο νερό εντείνεται λόγω οικονομικής κρίσης. Ειδικά στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, η Τρόικα πιέζει για ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Συνδικάτων των Δημόσιων Υπηρεσιών μαζί με σειρά οργανώσεων από πολλές χώρες το Μάιο του 2012 έστειλε ανοιχτή επιστολή για το θέμα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας να σταματήσει η αντιδημοκρατική πίεση στις χώρες με οικονομικά προβλήματα. Στην απάντησή της η ΕΕ αναφέρει «οι ιδιωτικοποιήσεις είναι σαφώς πιο αποδοτικές και με χαμηλότερα κόστη». Η Διεθνής Ερευνητική Ομάδα Δημόσιων Υπηρεσιών (PSIRU) –που συμμετείχε στην παραπάνω πρωτοβουλία– έχει αποδομήσει όλη την επιχειρηματολογία της ΕΕ γύρω απο το θέμα στην έρευνα «Γιατί το νερό είναι δημόσια υπηρεσία: ξεσκεπάζοντας τους μύθους της ιδιωτικοποίησης». Οι ίδιοι ερευνητές περιγράφουν καθαρά την επιτυχημένη επιστροφή βασικών αγαθών, όπως η ενέργεια και το νερό, σε δημόσια διαχείριση, μετά από πολλά έτη αποτυχίας της ιδιωτικοποίησης.
Στο πιεστικό πλαίσιο του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος για ιδιωτικοποίηση του νερού από τη μια, αλλά και αντλώντας έμπνευση από μεγάλους επιτυχημένους αγώνες για την ελεύθερη πρόσβαση στο νερό από την άλλη (όπως στην Κοτσαμπάμπα το 2000), πραγματοποιήθηκε στη Νάπολη της Ιταλίας στις 10 και 11 Δεκέμβρη 2011 η πρώτη σύνοδος των Ευρωπαϊκών Κινημάτων για το Νερό ως Κοινωνικό Αγαθό. Το κάλεσμα της συνάντησης ήταν πρωτοβουλία του Ιταλικού Φόρουμ για το Νερό, το οποίο είχε πετύχει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το νερό στην Ιταλία τον Ιούνη του 2011 που κατέληξε σε ένα συντριπτικό «όχι» στην ιδιωτικοποίηση με 95,4%.

Πέρα από την Ιταλία, υπήρξαν βεβαίως και άλλα παραδείγματα που είναι μεν πιο θεσμικά αλλά ενδεικτικά των αλλαγών. Παράδειγμα η επαναδημοτικοποίηση του νερού στο Παρίσι το 2010 όπου ο Δήμος καταφέρνει να εξοικονομήσει 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο προχωρώντας παράλληλα σε μείωση των τιμολογίων κατά 8%.

Στη συνάντηση στη Νάπολη, το κίνημα κατέληξε σε έναν καταστατικό χάρτη για το νερό ως κοινωνικό αγαθό και στη συνέχεια το Παγκόσμιο Εναλλακτικό Φόρουμ για το Νερό που έγινε το Μάρτη του 2012 στη Μασσαλία κατέληξε στη διακήρυξη για το νερό ως κοινό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα.
Μετά από αυτά τα πρώτα βήματα, οργανώθηκε η Ευρωπαϊκή Συνέλευση των Κινημάτων για το Νερό στη Φλωρεντία (8-12 Νοέμβρη 2012) στο πλαίσιο του «Φλωρεντία 10+10», δέκα χρόνια μετά την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ. Σκοπός της συνέλευσης ήταν να συζητηθούν ζητήματα σχετικά με το παγκόσμιο κίνημα για τη δικαιοσύνη στο νερό αλλά και η συμπόρευση των κινημάτων για το νερό με τους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες για τα κοινά αγαθά. Οι συμμετέχοντες από τα ευρωπαϊκά κινήματα δήλωσαν ενωμένοι στον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση αυτού του ζωτικού πόρου και στην προώθηση μοντέλων δημόσιας και κοινοτικής διαχείρισης του νερού, βασισμένη στη δημοκρατική συμμετοχή των εργαζομένων και των πολιτών.
Η συζήτηση και η προσπάθεια συντονισμού των αγώνων για το νερό και τα κοινά αγαθά θα συνεχιστεί στην Εναλλακτική Σύνοδο που θα διοργανωθεί στην Αθήνα (ή όπου αλλού) τον Ιούνη του 2013. Στην εναλλακτική αυτή σύνοδο των κινημάτων, όλοι και όλες θα αποπειραθούμε να βρούμε κοινό βηματισμό αγώνα ενάντια στην Ευρώπη των μνημονίων, της φτώχειας και της καταστολής. Μέρος αυτού του αγώνα είναι η πάλη για τα κοινά αγαθά και την ελεύθερη πρόσβαση των ανθρώπων σε αυτά.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΛΟΚΙΤΗ

ΠΗΓΗ