Ο λαός απαιτεί από το ΠΑΣΟΚ να γκρεμίσει εδώ και τώρα το μεταλλαγμένο του εαυτό.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ. 13/10/11

Το παρελθόν και το .. μέλλον της ελληνικής κρίσης.

...Στην περίπτωση της Ελλάδας, στην εικοσαετία από το 1981 μέχρι το 2001 η δραχμή υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 88% (στοιχεία από την Κεντρική Τράπεζα του St. Louis ΗΠΑ). 

Η θεαματική αυτή υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επέτρεψε στη χώρα να συμψηφίσει, σε ένα βαθμό, τις απώλειες από την αποτυχία της να γίνει ανταγωνιστική με το 'γερμανικό τρόπο'. Σε όλο αυτό το διάστημα η Ελλάδα έμαθε να επιβιώνει έχοντας ένα νόμισμα που γινόταν σταθερά φθηνότερο, κάνοντας τις υπηρεσίες και τα προϊόντα της φθηνά και έτσι περισσότερο ανθεκτικά στο διεθνή ανταγωνισμό.

Αυτό, όμως, άλλαξε από το 2001 και μετά καθώς η σύνδεση της δραχμής στο ευρώ σε σταθερή ισοτιμία, η εγκατάλειψη της, η υιοθέτηση του ευρώ και η 'ελεύθερη' διακύμανση του ευρώ, πλέον, στο διεθνές νομισματικό σύστημα έβαλε τέλος στη δυνατότητα της χώρας να ελέγχει τη νομισματική της πολιτική και ως εκ τούτου να μπορεί να συνεχίσει την πρακτική που ακολούθησε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
 

Η νέα αυτή νομισματική κατάσταση , με την εγκατάλειψη του εθνικού νομίσματος και την υιοθέτηση του ευρώ, είχε εντυπωσιακές συνέπειες τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, με κάποιες από αυτές να βρίσκονται σε πολύ πλεονεκτική και άλλες σε πολύ μειονεκτική θέση.

Έτσι, ενώ από την εγκατάλειψη του μάρκου και την υιοθέτηση του ευρώ η Γερμανία είδε το νέο νόμισμα της να αυξάνεται μόνο κατά 17,8% έναντι του δολαρίου (στοιχεία μέχρι 08/10/11), από την εγκατάλειψη της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ η Ελλάδα είδε το νέο της νόμισμα να ανατιμάται έναντι του δολαρίου κατά 56,8%, κάτι το οποίο ήταν ένα πρωτοφανές πρόβλημα για την ελληνική οικονομία.

 

Γράφει ο Πάνος Παναγιώτου 
Επικεφαλής Χρηματιστηριακής Τεχνικής Ανάλυσης
GSTA/EKTA Ltd, WTAEC Ltd

 

Από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και σήμερα οι ΗΠΑ είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη οικονομική, στρατιωτική και νομισματική δύναμη στον κόσμο, με το νόμισμα τους, το δολάριο, να είναι το νούμερο ένα αποθεματικό νόμισμα, αυτό στο οποίο αποτιμώνται όλα τα βασικά εμπορεύματα διεθνώς και αυτό στο οποίο γίνονται όλες οι συναλλαγές στα διεθνή χρηματιστήρια εμπορευμάτων.
Πετρέλαιο, αγροτικά εμπορεύματα, πολύτιμα και... βιομηχανικά μέταλλα αποτιμώνται σε δολάριο και προϋποθέτουν τη χρήση του προκειμένου να διεξαχθεί το διεθνές εμπόριο.
Η παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου έκανε την δεύτερη, σήμερα, μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, την Κίνα, να συνδέσει το νόμισμα της σε αυτό, ακολουθώντας μία πολιτική η οποία βρίσκεται στην καρδιά ενός νομισματικού πολέμου μεταξύ των δύο χωρών ο οποίος μαίνεται με αυξανόμενη ένταση εδώ και χρόνια. Αυτό, γιατί με μέγεθος εντυπωσιακό και ρυθμούς ανάπτυξης θεαματικούς, η οικονομία της Κίνας αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές των ΗΠΑ και η νομισματική σύνδεση της με αυτές της επιτρέπει να 'κλειδώσει' την ισοτιμία του νομίσματος της με το δολάριο, απαγορεύοντας στις ΗΠΑ να εκμεταλλευτούν τα νομισματικά τους όπλα για να γίνουν πιο ανταγωνιστικές απέναντι της.

Όταν οι ΗΠΑ προωθούν την χρηματιστηριακή υποτίμηση του δολαρίου, μειώνοντας την αξία του έναντι του ευρώ, της στερλίνας, του γεν και των υπολοίπων – μη συνδεδεμένων στο δολάριο – νομισμάτων, είναι σα να κάνουν εκπτώσεις στα αμερικανικά προϊόντα και ανατιμήσεις στα διεθνή, με αποτέλεσμα να αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα της αμερικανικής οικονομίας και να μειώνουν αυτήν του υπόλοιπου κόσμου.

Από το 1985 μέχρι σήμερα, ο δείκτης δολαρίου, δηλαδή αυτός που μετρά την αξία του δολαρίου έναντι των βασικότερων ανταγωνιστικών του νομισμάτων, έχει υποτιμηθεί κατά 52%, γεγονός που επιβεβαιώνει την πολιτική συνεχούς εξασθένισης του δολαρίου με στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της αμερικανικής οικονομίας την οποία ακολουθούν οι ΗΠΑ και για την οποία έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένα από όλα, σχεδόν, τα μεγάλα κράτη του κόσμου και ιδιαίτερα από τη Γερμανία.

Από το 2001, το δολάριο έχει υποστεί χρηματιστηριακή υποτίμηση της τάξης του 35%-41% (35% με σημερινές τιμές – 41% στο χαμηλό του το 2008), χάνοντας περισσότερο από το 1/3 της αξίας του έναντι των βασικότερων νομισμάτων του κόσμου και κάνοντας, τεχνητά, τις ΗΠΑ πιο ανταγωνιστικές, σε μία εξαιρετικά δυσμενή δεκαετία όπου η οικονομική επιβίωση των κρατών έχει γίνει πιο δύσκολη και επίπονη απ' ότι σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή στα τελευταία 65 χρόνια.
Καθώς, ωστόσο, η Κίνα έχει συνδέσει το νόμισμα της στο δολάριο, απολαμβάνει και αυτή την ίδια, σχεδόν, υποτίμηση στο δικό της νόμισμα και τις ίδιες ΄εκπτώσεις' στα δικά της προϊόντα, τα οποία, όμως, είναι ήδη πάρα πολύ φθηνά. Το αποτέλεσμα αυτού του εκτροχιασμένου νομισματικού συστήματος είναι οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, οι ΗΠΑ και η Κίνα, να κάνουν ταυτόχρονα σταθερές και πολυετείς εκπτώσεις στα προϊόντα τους, προκαλώντας στον υπόλοιπο κόσμο ανατιμήσεις και κάνοντας τις υπόλοιπες χώρες σταθερά λιγότερο ανταγωνιστικές.

Προκειμένου να αντισταθμίσουν τις συνέπειες αυτής της πολιτικής τα υπόλοιπα κράτη, συχνά παρεμβαίνουν στα νομίσματα τους με στόχο να προκαλέσουν πτώση των τιμών τους. Αυτό, πέρα από μία σειρά μέτρων που μπορούν να λάβουν (δασμούς, φορολόγηση των επενδυτικών κεφαλαίων από το εξωτερικό, φόρους κλπ) μπορούν να το πετύχουν με δύο τρόπους: είτε μέσω της πώλησης του νομίσματος τους από την Κεντρική Τράπεζα της χώρας τους και της αγοράς δολαρίου – χρηματιστηριακή υποτίμηση (η πώληση του νομίσματος τους προκαλεί αυξημένη προσφορά του με στόχο να ρίξει την τιμή του, η αγορά δολαρίου προκαλεί αυξημένη ζήτηση του με στόχο την ανατίμηση του) είτε με άμεση υποτίμηση της αξίας του κρατικού νομίσματος από την Κεντρική Τράπεζα στο ποσοστό που αυτή αποφασίζει, ώστε εν μία νυκτί η χώρα να γίνει φθηνότερη και πιο ανταγωνιστική.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα χρηματιστηριακής υποτίμησης είναι αυτό της Ελβετίας, η Κεντρική Τράπεζα της οποίας παρεμβαίνει από τον Αύγουστο του 2011 πουλώντας ελβετικό φράγκο σε μεγάλες ποσότητες για να ανατρέψει την άνοδο του η οποία απειλεί την οικονομία της χώρας.
Η χώρα που ίσως έχει τα περισσότερα να χάσει από τη νομισματική πολιτική που ακολουθούν οι ΗΠΑ, είναι η Γερμανία. Ίσως δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό αλλά ήταν η Γερμανία η πρώτη που εγκατέλειψε το προϋπάρχον του σημερινού διεθνές νομισματικό σύστημα το 1970 προκαλώντας την κατάρρευση του και αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τη σύνδεση του δολαρίου με το χρυσό και να εμπνευστούν το σύστημα των 'ελεύθερα' κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών που ισχύει μέχρι σήμερα.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Γερμανίας (τα προσέγγισε με το δικό του μοναδικό τρόπο ο Νομπελίστας Οικονομολόγος F.Hayek το 1944 στο 'Ο δρόμος προς τη δουλεία') την κάνουν μία μεγάλη απειλή όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά και για τη σύμμαχο της Βρετανία. Ιδιαίτερα μάλιστα στην μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή της 'ειρήνης' εξαιτίας του φόβου ενός πυρηνικού ολέθρου, η βαρύτητα και η σημασία της οικονομικής δύναμης ενός κράτους έχουν υπερκεράσει σε μεγάλο βαθμό αυτήν της στρατιωτικής του δύναμης και αυτό έχει επιτρέψει στην ηττημένη και κατεστραμμένη από τον Πόλεμο Γερμανία να κάνει τη μεγάλη επιστροφή και να βρεθεί μέσα σε μερικές δεκαετίες στην κορυφή του κόσμου μαζί με τους νικητές Αμερικανούς, Βρετανούς, Γάλλους και Ρώσους, κάτι το οποίο, ίσως δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία.
Ο δρόμος της επιστροφής για τη Γερμανία, πέρασε και συνδέθηκε με τη νομισματική της σταθερότητα και δύναμη. Μέχρι το 1970 η Γερμανία είχε ήδη γίνει η κυρίαρχος νομισματική δύναμη της Ευρώπης. Προκειμένου να εξηγήσει το νέο οικονομικοπολιτικό status quo ο Γάλλος καθηγητής Dominique Moïsi είχε πει την εξής φράση: “υποτιμήστε (σε σημασία) την πυρηνική βόμβα της Γαλλίας και ανατιμήστε το μάρκο της Γερμανίας”.

Η Γερμανία είχε μάθει και εκπαιδευθεί μετά την ήττα της στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να επιβιώνει οικονομικά ούσα σε μειονεκτική θέση στο διεθνές νομισματικό σκηνικό έναντι του δολαρίου και αποδεχόμενη τον κυρίαρχο ρόλο του αμερικανικού νομίσματος γιατί απλούστατα δε μπορούσε να κάνει αλλιώς, ιδιαίτερα στις πρώτες δεκαετίες. Ακόμη και μετά την κατάρρευση του προϋπάρχοντος του σημερινού νομισματικού συστήματος, η Γερμανία βρήκε μπροστά της την 'εχθρική' νομισματική πολιτική των ΗΠΑ στο νέο νομισματικό σύστημα.

Από το 1970 μέχρι το 1996 το γερμανικό μάρκο ανατιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 166%, κάνοντας τα γερμανικά προϊόντα σταθερά ακριβότερα από τα αντίστοιχα αμερικανικά, παρέχοντας ενέσεις ανταγωνιστικότητας στην αμερικανική οικονομία. Το 1996 η ισοτιμία του μάρκου έναντι του δολαρίου είχε ανέλθει στο 0,72 ενώ το 2000, η ισοτιμία του νέου νομίσματος της ΕΕ, του ευρώ, έναντι του δολαρίου βρισκόταν στο 0,85. Αυτή η ελάχιστη διαφορά αποτύπωνε τη δύναμη και τη δυναμική του γερμανικού μάρκου το οποίο, αν δεν είχε εγκαταλειφθεί, θα κινδύνευε να απογειωθεί έναντι του δολαρίου και να προκαλέσει τελικά ασφυξία στη γερμανική οικονομία.

Το ευρώ ήταν το νέο μάρκο για τη Γερμανία, ένα μάρκο, όμως, που αποτύπωνε τώρα στην τιμή του και χώρες με υψηλά χρέη ή και ελλείμματα και με πολύ λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες από αυτήν της Γερμανίας, όπως της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου, της Ελλάδας κλπ. Οι χώρες αυτές, σε αντίθεση με τη Γερμανία, είχαν μάθει να επιβιώνουν στο αμερικανοκεντρικό διεθνές νομισματικό σύστημα διατηρώντας φθηνά τα νομίσματα τους ώστε να τονώνουν τη μειωμένη ανταγωνιστικότητα τους.

Για δικούς της λόγους η κάθε χώρα, είχε ασθενέστερη και λιγότερο ανταγωνιστική οικονομία από αυτήν της Γερμανίας και όσο αδυνατούσε να την ενισχύσει και να την οχυρώσει απέναντι στο διεθνή ανταγωνισμό και τους νομισματικούς σεισμούς, είχε την επιλογή να συμψηφίζει τη διαφορά μέσω των νομισματικών της εργαλείων και της νομισματικής της πολιτικής.

Ειδικά στην στην περίπτωση της Ελλάδας, στην εικοσαετία από το 1981 μέχρι το 2001 η δραχμή υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 88% (στοιχεία από την Κεντρική Τράπεζα του St. Louis ΗΠΑ). Η θεαματική αυτή υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επέτρεψε στη χώρα να συμψηφίσει, σε ένα βαθμό, τις απώλειες από την αποτυχία της να γίνει ανταγωνιστική με το 'γερμανικό τρόπο'. Σε όλο αυτό το διάστημα η Ελλάδα έμαθε να επιβιώνει έχοντας ένα νόμισμα που γινόταν σταθερά φθηνότερο, κάνοντας τις υπηρεσίες και τα προϊόντα της φθηνά και έτσι περισσότερο ανθεκτικά στο διεθνή ανταγωνισμό.

Αυτό, όμως, άλλαξε από το 2001 και μετά καθώς η σύνδεση της δραχμής στο ευρώ σε σταθερή ισοτιμία, η εγκατάλειψη της, η υιοθέτηση του ευρώ και η 'ελεύθερη' διακύμανση του ευρώ, πλέον, στο διεθνές νομισματικό σύστημα έβαλε τέλος στη δυνατότητα της χώρας να ελέγχει τη νομισματική της πολιτική και ως εκ τούτου να μπορεί να συνεχίσει την πρακτική που ακολούθησε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Η νέα αυτή νομισματική κατάσταση , με την εγκατάλειψη του εθνικού νομίσματος και την υιοθέτηση του ευρώ, είχε εντυπωσιακές συνέπειες τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, με κάποιες από αυτές να βρίσκονται σε πολύ πλεονεκτική και άλλες σε πολύ μειονεκτική θέση.

Έτσι, ενώ από την εγκατάλειψη του μάρκου και την υιοθέτηση του ευρώ η Γερμανία είδε το νέο νόμισμα της να αυξάνεται μόνο κατά 17,8% έναντι του δολαρίου (στοιχεία μέχρι 08/10/11), από την εγκατάλειψη της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ η Ελλάδα είδε το νέο της νόμισμα να ανατιμάται έναντι του δολαρίου κατά 56,8%, κάτι το οποίο ήταν ένα πρωτοφανές πρόβλημα για την ελληνική οικονομία.

Ακόμη χειρότερα, ωστόσο, υπολογίζοντας την ισοτιμία της δραχμής έναντι του δολαρίου από το 2001 μέχρι το 2008, δηλαδή τη χρονιά της διεθνούς οικονομικής κρίσης (την πρώτη χρονιά που σύμφωνα με τα αναθεωρημένα στοιχεία η Ελλάδα πέρασε σε ύφεση), διαπιστώνουμε πως η κρυφή ανατίμηση του ελληνικού νομίσματος στο διάστημα αυτό ήταν της τάξης του 81%.
Μεταφράζοντας το πρόβλημα σε δραχμές και δολάρια, ενώ το 2001 αγόραζε κανείς ένα δολάριο με 398 δραχμές, το 2008, αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή, θα μπορούσε κανείς να αγοράσει ένα δολάριο μόλις με 69 δραχμές. Μία νομισματική ανατίμηση αυτού του μεγέθους σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα θα μπορούσε να εκτροχιάσει χώρες όπως η Ελβετία και η Ιαπωνία, πόσο μάλλον αδύναμες και μη ανταγωνιστικές χώρες όπως η Ελλάδα (η Πορτογαλία και η Ισπανία). Το πρόβλημα πήρε εκρηκτικές διαστάσεις, μάλιστα, καθώς στο δολάριο είναι συνδεδεμένο και το κινεζικό νόμισμα, γεγονός που σημαίνει πως η Ελλάδα, στο ίδιο διάστημα, έγινε, πέρα από τις ΗΠΑ, ακριβότερη και από την Κίνα, σχεδόν, στον ίδιο αυτόν εντυπωσιακό βαθμό.

Στη δεκαετία του 2000 το νέο ελληνικό νόμισμα, το ευρώ, είχε τη μεγαλύτερη απόδοση στον κόσμο και έγινε το ακριβότερο νόμισμα διεθνώς. Έτσι, η Ελλάδα, που τις προηγούμενες δύο δεκαετίες είχε επιβιώσει οικονομικά αφήνοντας το νόμισμα της να γίνει φθηνότερο κατά 88% έναντι του δολαρίου, έπρεπε τώρα να μάθει να ζει με το ακριβότερο νόμισμα του κόσμου, του οποίου η αξία, μάλιστα αυξανόταν συνεχώς εξαιτίας της απόδοσης της γερμανικής οικονομίας.
Και όσο αυτό δε συνέβαινε (όπως ήταν αναμενόμενο), η χώρα έπρεπε να βρίσκει τρόπους συμψηφίζει τις απώλειες από την εγκατάλειψη της φθηνής δραχμής.

ΠΗΓΗ : PRESS-GR

Τα υψηλά συμφέροντα του πλουσιώτερου "εκατοστού" του κόσμου.

Μένει να δούμε αν οι διαδηλώσεις του κινήματος κατάληψης της Γουόλ Στριτ θα αλλάξουν την κατεύθυνση της Αμερικής. 

Και όμως, οι διαδηλώσεις έχουν ήδη προκαλέσει μια αξιοσημείωτα υστερική αντίδραση από την Γουόλ Στριτ, από τους υπερ-πλουσίους γενικώς, και από πολιτικούς και γκουρού που υπηρετούν αξιόπιστα τα συμφέροντα του πλουσιότερου εκατοστού του 1%.

  Σκεφθείτε πρώτα πώς παρουσιάζουν οι ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί τις μέτριες σε μέγεθος αν και αυξανόμενες διαδηλώσεις, κατά τις οποίες έγιναν κάποιες συγκρούσεις με την αστυνομία - συγκρούσεις στις οποίες παρατηρήθηκε κυρίως μια υπερβολική αντίδραση από την αστυνομία - αλλά δεν έγινε τίποτα που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε σαν ταραχές.
 

Παρ' όλα αυτά, ο Ερικ Κάντορ, ο επικεφαλής της πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κατήγγειλε τον «όχλο» και την «αντιπαράθεση αμερικανών εναντίον αμερικανών». Οι υποψήφιοι πρόεδροι των Ρεπουμπλικάνων μπήκαν στο χορό, με τον Μιτ Ρόμνεϊ να κατηγορεί τους διαδηλωτές ότι κάνουν «πόλεμο των τάξεων», ενώ ο Χέρμαν Κέιν τους αποκαλεί «αντι-αμερικανούς». Ο αγαπημένος μου όμως είναι ο γερουσιαστήςΠολ Ραντ, που για κάποιο λόγο ανησυχεί ότι οι διαδηλωτές θα αρχίσουν να κατάσχουν iPads, επειδή πιστεύουν ότι δεν αξίζει στους πλουσίους να τα έχουν.
 

Και αν ακούσετε τις ομιλούσες κεφαλές στο δίκτυο CNBC, θα μάθετε ότι οι διαδηλωτές «συντάσσονται με τον Λένιν».
 

Ο τρόπος για να τα κατανοήσετε όλα αυτά είναι να συνειδητοποιήσετε ότι είναι μέρος ενός ευρύτερου συνδρόμου, στο οποίο πλούσιοι Αμερικανοί που έχουν τεράστια κέρδη από ένα σύστημα διαστρεβλωμένο υπέρ τους αντιδρούν με υστερία σε όποιον λέει απλώς πόσο διαστρεβλωμένο είναι το σύστημα.
 

Πέρυσι, αν θυμάστε, κάποιοι από τους βαρώνους της χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας εξαγριώθηκαν με τις πολύ ήπιες επικρίσεις του προέδρου Ομπάμα. Κατήγγειλαν ότι ο κ. Ομπάμα είναι σχεδόν σοσιαλιστής επειδή εγκρίνει το λεγόμενο σχέδιο Βόλκερ, που θα απαγόρευε απλώς σε τράπεζες που στηρίζονται από ομοσπονδιακές εγγυήσεις να εμπλέκονται σε κερδοσκοπία υψηλού ρίσκου.
 

Και όσο για την αντίδρασή τους στην πρόταση να κλείσουν οι τρύπες που επιτρέπουν σε μερικούς από αυτούς να πληρώνουν αξιοσημείωτα χαμηλούς φόρους - λοιπόν, ο Στίβεν Σουάρτσμαν, πρόεδρος του Ομίλου Blackstone, την συνέκρινε με την εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία.
 

Και μετά υπάρχει η εκστρατεία για τη συκοφαντική δυσφήμιση της Ελίζαμπεθ Γουόρεν, της μεταρρυθμιστού του χρηματοπιστωτικού συστήματος που είναι υποψήφια τώρα για την γερουσία στη Μασαχουσέτη. Αν ακούσεις τους αξιόπιστους απολογητές των πλουσίων, θα πιστέψεις ότι η κυρία Γουόρεν είναι η δευτέρα παρουσία του Τρότσκι. Κάποιοι λένε ότι έχει «ατζέντα κολεκτίβας», και άλλοι ότι πιστεύει πως «ο ατομικισμός είναι μια χίμαιρα».
 

Τί συμβαίνει εδώ; Η απάντηση, βέβαια, είναι ότι οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος της Γουόλ Στριτ συνειδητοποιούν, βαθιά μέσα τους, πόσο αδύνατον είναι να υπερασπιστούν ηθικώς την υπόθεσή τους. Αυτοί οι τύποι δεν είναι ο Στιβ Τζομπς. 

Είναι άνθρωποι που πλούτισαν χειριζόμενοι περίπλοκα χρηματοπιστωτικά προγράμματα, που αντί να φέρνουν σαφή κέρδη στον αμερικανικό λαό, βοήθησαν να βρεθούμε σε μία κρίση που οι επιπτώσεις της συνεχίζουν να ταλανίζουν τη ζωή δεκάδων εκατομμυρίων συμπατριωτών τους.
 

Και όμως, δεν έχουν πληρώσει κανένα τίμημα. Οι θεσμοί τους διασώθηκαν με χρήματα των φορολογουμένων, χωρίς πολλούς όρους. Συνεχίζουν να κερδίζουν από ρητές και άρρητες ομοσπονδιακές εγγυήσεις - βασικά, παίζουν ακόμη το παιχνίδι «κορώνα- κερδίζουμε εμείς», «γράμματα- χάνουν οι φορολογούμενοι».
 

Οποιος υποδεικνύει το προφανές, όσο ήρεμα και μετριοπαθώς και αν ασκεί την κριτική του, πρέπει να δαιμονοποιηθεί και να εκδιωχθεί από το προσκήνιο.
 

Ποιός είναι λοιπόν ο αντι-αμερικανός εδώ; Οχι οι διαδηλωτές, που προσπαθούν απλώς να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί. Οχι, οι πραγματικοί εξτρεμιστές εδώ είναι οι ολιγάρχες της Αμερικής, που θέλουν να καταπνίξουν κάθε κριτική για τις πηγές του πλούτου τους.

Πηγή: To Βήμα, New York Times

Οι δάσκαλοι ενός σχολείου στη Γαλλία τόλμησαν και μίλησαν για τα χάλια της εκπαίδευσης με ένα εντελώς ξεχωριστό τρόπο.

Αυτή η ομάδα δημιουργήθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας των δασκάλων ενός δημόσιου σχολείου για να καταγγείλει την εγκατάλειψη από το κράτος, της αποστολής  που πρέπει να έχει η εκπαίδευση. 

Σήμερα "το σχολείο είναι γυμνό" και παλεύουμε μαζί ενάντια στην ένδεια του σχολείου. Τα επιχειρήματά τους είναισοβαρά και  έχουν συγκεντρώσει 32.000 (on line) υπογραφές. Εδώ διαβάστε οι γαλλομαθείς την  προκήρυξή τους.

"το σχολείο είναι γυμνό", κατόπιν τούτου και οι δάσκαλοι επίσης.

Μερικά αποσπάσματα :

Το σχολείο είναι σήμερα γυμνό επειδή περικόβεται βαθμιαία από την κατεύθυνσή του, στο να είναι ανθρωπιστικό και να στοχεύσει σε αυτό που οι έλληνες ονόμαζαν σχολείο.

Το σχολείο "είναι γυμνό όταν το στεγνώνει η κυβέρνηση και δεν προσλαμβάνει εκπαιδευτικούς ",
Το σχολείο είναι "αποσυναρμολογημένο, όταν εκκενώνεται από εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό (επόπτες, σύμβουλοι των επαγγελματικού προσανατολισμού-ψυχολόγοι κλπ)

Οι δάσκαλοι πληρώνουν έναν βαρύ φόρο ενώ οι μαθητές  "λεηλατούνται, σταθμευμένοι σε τάξεις 35 ή 40 μαθητών.

Υπάρχει άρνηση στην εκμάθηση των Λατινικών και των Ελληνικών, γλώσσες που είναι γνωστές ως "rares" (δηλ. όλες θεωρούνται σπάνιες εκτός από τα αγγλικά).

   

Συνειρμοί με την δική μας κατάσταση στον χώρο της παιδείας είναι μοιραίο να σας γίνουν αλλά μη περιμένετε και αντίστοιχες ενέργειες. Εδώ είναι βαλκάνια φίλοι μου και πάμε στα σίγουρα... καταλήψεις.

Μείνετε πεινασμένοι, κάντε την τρέλα σας. Η συγκλονιστική ομιλία του Στιβ Τζομπς στο Στάνφορντ, το 2005

Τον Ιούνιο του 2005, ο Τζομπς είχε εκφωνήσει μία συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Κατά την διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, “please stop, before I start».

Η ομιλία εκείνη «κυκλοφόρησε» στο Ίντερνετ, και έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Ο  Τζομπς  μιλάει στα ίσια, σαν φίλος, και όχι σαν καθοδηγητής, σε παιδιά που θέλουν να τον ακούσουν. Και τους λέει αλήθειες που αγγίζουν τις ψυχές τους, και που ίσως τους βοηθήσει να δουν τα πράγματα διαφορετικά απ’ ότι τα βλέπουν σήμερα, και να κάνουν πράξη την προτροπή του «μείνετε πεινασμένοι, κάντε την τρέλα σας».

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

Η πρώτη, έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολλέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;
Όλα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και ή γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Έτσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Έχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».
Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Έτσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.
Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου.
Έπειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.
Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι’ όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.
Έτσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να  εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά τον δρόμο μου. Ήταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν, και άρχισα να πηγαίνω σ’ εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ’ επιλογήν.
Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία,  κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σούπερμαρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από την μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι’ όμως, τα λάτρευα όλ’ αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και την διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:
To Κολλέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή, ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία. Έμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων, και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει την σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ήταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας, μου ξανάρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ήταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Έτσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές, ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα. Και, μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ’ αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας, και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα. Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, θα πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη, ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στην διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

Ήμουν τυχερός – πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρονών. Δουλέψαμε σκληρά, και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μία εταιρεία αξίας $2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4000 υπαλλήλους. Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία – το Macintosh - έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πως μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Έ, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καυγά μεταξύ μας. Όταν συνέβη αυτό, το Διοικητικό Συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στην διοίκηση της εταιρείας.
Έτσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ό,τι ήταν έως τότε, το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.
Για μερικούς μήνες μετά, δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη τη προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών – ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.
Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce, και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύω εντελώς από την Silicon Valley και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.
Αλλά κάτι άρχισε σιγά-σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Όσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.
Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή.
Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος του να είσαι επιτυχημένος, αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα του να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης, και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά.  Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε, και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.
Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar, παρήγαγε την πρώτη, στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το Toy Story, και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.
Επίσης, σε μία συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple, και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, ή Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ήταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές, η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μην χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο, ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι, είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά, είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυθείτε. Μην συμβιβαστείτε. Όπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι το «δικό σας». Μην επαναπαυθείτε.

Η τρίτη ιστορία μου, έχει να κάνει με τον θάνατο.

Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μία ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.
Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα – όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία – όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου τον θάνατοι, και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ’ αλήθεια σημαντικά. Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα του να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση». Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.
Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Έκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί, και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε, δεν ήξερα κάν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μου είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί, ήταν σχεδόν αθεράπευτος, και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι  δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις». Η «τακτοποιηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου, όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθάινοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρωπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.
Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας, και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνιας μορφής καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Έτσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.
Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτασει στον θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν, για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά, απ’ ότι όταν ό θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», ότι:
Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλυτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, ή καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για νάρθει το καινούργιο. Αυτήν την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά-σιγά σε «παλιό», και θα … ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.
Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα του να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε τον θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ’ όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.
Όταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο Κατάλογος Όλου του Κόσμου»), που ήταν μία από τις Βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του ’60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Όλα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ήταν, άς πούμε, σαν νάχαμε το Google  σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό, και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.
Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog”, και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση.Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του ’70, και είχα την δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης, υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, έναν δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε ώτο-στοπ. Κάτω από αυτήν την φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.
Μείνε πεινασμένος. Μείνε ανόητος. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούργια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα.

ΠΗΓΗ : filoftero

Καταλήψεις σε περισσότερα από 630 γυμνάσια και λύκεια. Πορεία χωρίς πυξίδα τόσο για την κοινωνία όσο και για την πολιτεία που ζητά ενισχύσεις από τις... εισαγγελικές αρχές.

Μειώνονται οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια, αυξάνονται όμως στα σχολεία. Το κλίμα είναι τεταμένο μετά και την εισαγγελική παρέμβαση που βάζει στο στόχαστρο εξωσχολικούς, μαθητές, αλλά και γονείς, ενώ για άλλη μια φορά το «σκηνικό» των καταλήψεων αποτελεί πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης με το υπουργείο Παιδείας να στοχοποιεί το ΣΥΡΙΖΑ για την... ανοχή που επιδεικνύει στις μαθητικές κινητοποιήσεις.

Ειδικότερα, σε περισσότερα από 630 γυμνάσια και λύκεια σε όλη τη χώρα έχει μπει «λουκέτο», με τους μαθητές μάλιστα, να συντονίζονται μέσω του Facebook για μαζικές καταλήψεις από τη Δευτέρα και νέο συλλαλητήριο την Τετάρτη μαζί με τους φοιτητές, διαμαρτυρόμενοι κυρίως για τις σοβαρές ελλείψεις που παρατηρούνται στα βιβλία.

Οι περισσότερες καταλήψεις καταγράφονται σε σχολεία της Αττικής (περί τις 313), ενώ ακολουθούν σχολεία στην κεντρική Μακεδονία, την Πελοπόννησο, το βόρειο Αιγαίο, την Κρήτη και τη Θράκη.

Στο «χορό» των κινητοποιήσεων μπαίνουν και οι εκπαιδευτικοί. Ηδη, οι ομοσπονδίες των δασκάλων (ΔΟΕ) και των καθηγητών (ΟΛΜΕ) έχουν αποφασίσει συμμετοχή στις απεργίες που έχουν προκηρυχθεί στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα για τις 5 & 19 Οκτωβρίου.

Την ίδια ώρα, ωστόσο, τη στάση του σκληραίνει το υπουργείο Παιδείας. Τον... τόνο έδωσε η κ. Αννα Διαμαντοπούλου, προειδοποιώντας με παράταση του διδακτικού έτους, ακόμη, όμως, και αναβολή των πανελλαδικών εξετάσεων για την εισαγωγή στα ΑΕΙ. Ήδη, με εγκύκλιο που έστειλε το υπουργείο Παιδείας σε όλα τα σχολεία, ενεργοποιεί απόφαση του πρώην υπουργού Παιδείας Ευριπίδη Στυλιανίδη, σύμφωνα με την οποία, η πρώτη «φάση» για την αναπλήρωση των διδακτικών ωρών που χάνονται λόγω των καταλήψεων θα γίνει με τους παρακάτω τρόπους: α) περικοπή περιπάτων και εκδρομών, β) περιορισμό των ημερών των πολυήμερων εκδρομών, γ) προσθήκη διδακτικών ωρών μετά την ολοκλήρωση του ημερησίου προγράμματος, δ) αξιοποίηση των σχολικών εορτών και ε) αξιοποίηση Σαββάτων.

Πειθαρχικές ποινές

Σαφές ήταν το μήνυμα της υπουργού Παιδείας και προς τους διευθυντές των σχολείων. Προειδοποίησε με πειθαρχικές ποινές, τονίζοντας ότι «έχουν ευθύνη απέναντι στη δημόσια περιουσία και οφείλουν να ειδοποιούν τις αρχές γιατί οι καταλήψεις ενέχουν κινδύνους».Στο ίδιο πλαίσιο, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Ιωάννης Τέντες έχει δώσει εντολή να διερευνηθεί εάν σε υπό κατάληψη σχολεία διαπράττονται αδικήματα (φθορές, κλοπές κ.ά.), είτε από μαθητές είτε από γονείς (παραμέληση ανηλίκου).

Την ίδια ώρα, οι εκπαιδευτικοί προτρέπονται να γίνουν... αυτόπτες μάρτυρες, δηλαδή, να συμβάλουν στην αποκάλυψη της ταυτότητας όσων πρωταγωνιστούν στις καταλήψεις, ενώ οι διευθυντές θα πρέπει να ενημερώνουν τις αρχές για τις καταστροφές από εξωσχολικά άτομα. Εν τω μεταξύ, παραγγελία για τυχόν αυτόφωρα αδικήματα σε κατειλημμένα σχολεία της Αθήνας έχει δώσει προς τις αστυνομικές αρχές η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών κ. Ελένη Ράικου. Το «μέτωπο» των καταλήψεων στα σχολεία έχει προκαλέσει πονοκέφαλο στην κυβέρνηση -ενδεικτική είναι η σύσκεψη που συγκάλεσε ο πρωθυπουργός με τη συμμετοχή κορυφαίων υπουργών- αλλά και πολιτικές κόντρες.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του υπουργείου Παιδείας, ζητώντας την παραίτηση της Αννας Διαμαντοπούλου, χωρίς να πάρει θέση κατά των καταλήψεων. Βολές εναντίον του υπουργείου Παιδείας εξαπέλυσε και ο τομεάρχης Παιδείας της Ν.Δ. κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος, απευθύνοντας, ωστόσο, έκκληση προς τους μαθητές να επιστρέψουν στα μαθήματά τους.

Υποκινούμενες

Από την πλευρά της, η υπουργός Παιδείας έχει αφήσει να εννοηθεί πως οι καταλήψεις είναι υποκινούμενες. «Κάθε χρόνο, από την αρχή Οκτωβρίου έχουμε ένα κύμα καταλήψεων. Υπάρχουν συγκεκριμένες κινήσεις και συγκεκριμένα σχολεία που κάνουν καταλήψεις. Πέρυσι στέλνονταν ακόμα και sms που παρακινούσαν για καταλήψεις...», δήλωσε.

Το υπουργείο, μάλιστα, έχει... στοχοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, τονίζοντας σε ανακοίνωσή του: «Τα προβλήματα της εκπαίδευσης δεν λύνονται με κλειστά σχολεία ή κατεστραμμένα από βανδαλισμούς σχολεία, αλλά γι΄ αυτά δεν ακούσαμε κάτι από τον ΣΥΡΙΖΑ»...

Ανοιχτά πανεπιστήμια... εκτός λειτουργίας

Με οξυμένα προβλήματα στα ΑΕΙ αρχίζει τη Δευτέρα το νέο ακαδημαϊκό έτος. Μπορεί οι καταλήψεις να περιορίζονται σε περίπου 100 τμήματα σε όλη τη χώρα, ωστόσο η δραστική μείωση, έως και 80% κατά περίπτωση, των πιστώσεων για συμβασιούχους διδάσκοντες, έχει κάνει τις διοικήσεις να μιλούν πλέον για ανοικτά ιδρύματα, αλλά σε μη λειτουργία.

Αριθμητικά, η μεγαλύτερη μείωση αφορά στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου το οποίο πέρυσι είχε 91 συμβασιούχους και φέτος παίρνει πιστώσεις για 40, ενώ ποσοστιαία στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (-81,25%). Μάλιστα, ο σύλλογος ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Αιγαίου έχει αποφασίσει πενθήμερη αποχή από τα καθήκοντά του (10-14 Οκτωβρίου), συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις στις 5 & 19 Οκτωβρίου και παράσταση διαμαρτυρίας για τις 7 Οκτωβρίου έξω από το υπουργείο Παιδείας. Οξύ είναι το πρόβλημα και στα ΤΕΙ.

Η σύνοδος των προέδρων των ΤΕΙ ζητά εκτάκτως συνάντηση με την υπουργό Παιδείας κ. Άννα Διαμαντοπούλου, σημειώνοντας πως υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία των ιδρυμάτων, ενώ σε επιστολή του ο πρόεδρος του ΤΕΙ Αθήνας κ. Δημήτρης Νίνος προειδοποιεί ότι «το ΤΕΙ Αθήνας θα αναγκαστεί να αναστείλει τη λειτουργία του με τραγικές συνέπειες για την ελληνική κοινωνία στις κρίσιμες ημέρες που διανύουμε».

Την ίδια ώρα, οι διοικήσεις των ιδρυμάτων έχουν επιδοθεί σε αγώνα δρόμου προκειμένου να σώσουν, έστω και την ύστατη στιγμή, την εξεταστική του Σεπτεμβρίου, με τη διοργάνωση εξετάσεων τα Σάββατα και τις Κυριακές, αλλά και «συμπυκνωμένα» προγράμματα διενέργειας των εξετάσεων μέσα στο πρώτo  δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου...πρώτοδεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου...

Της Χαράς Καλημέρη

ΠΗΓΗ : ΗΜΕΡΗΣΙΑ ONLINE

Τούμπες χρεοκοπίας και παραβιάσεις συνθηκών!...

Προκειμένου να μην διαδοθεί ο ιός της χρεοκοπίας της Ελλάδας, πρέπει, κατά τους τροϊκανούς, αυτή να μπει σε καραντίνα ώστε να αποφευχθεί ότι θα επηρεαστούν αρνητικά άλλες χώρες του νότου. Κατά συνέπεια ο χρόνος που μας δίνεται είναι χρόνος για να μας τα πάρουν, να αγοραστούν φτηνά οι χρυσές ιδιοκτησίες και δομές του δημοσίου (εξ ου και βρίζεται τόσο) και κατόπιν να υπάρξει ελεγχόμενη χρεοκοπία της χώρας.

Μακάρι να ήταν ένα ακόμη σενάριο, αλλά... 

Του Νίκου Κοτζιά


Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης πήγε την προηγούμενη εβδομάδα στην Πολωνία, στη συνάντηση του Εκοφίν και της Ευρωζώνης. Εκεί, αν και νομικός, δεν αντιλήφτηκε ότι οι εταίροι μας όταν «τον έδερναν», προετοιμάζοντας τον για τούμπες, ταυτόχρονα, παραβίαζαν διττά τις συνθήκες.

• Η πρώτη παραβίαση έχει να κάνει με την κατάργηση του ίδιου του θεμέλιου ύπαρξης της Ένωσης, που είναι η συγκρότηση και λειτουργία της από ισότιμα κράτη. Μια Ένωση, στην οποία ότι και αν συμβαίνει δεν μπορεί να υπαγορεύει κάποιο κράτος ή μια μικρή ομάδα κρατών σε άλλες το τι οφείλουν να πράξουν. Η παραβίαση αυτή είναι θεμελιακή, καθότι το δίκαιο τις ισότητας των κρατών – μελών της ΕΕ προηγείται οποιουδήποτε δίκαιου που... μπορεί να έχει ένας δανειστής.
• Η δεύτερη παραβίαση συνδέεται με την ουσιαστική υπονόμευση των οργάνων της ΕΕ που διαθέτουν το δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και Επιτροπή. Ενώ ο ρόλος τους αναβαθμίζεται στις τελευταίες συνθήκες, στην πράξη έχουν υποβαθμιστεί καθότι τα ζητήματα της κρίσης λύνονται ουσιαστικά μεταξύ λίγων κρατών. Όπως μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας, αλλά, επίσης, και ανάμεσα σε πλεονασματικά κράτη, όπως είναι η Ολλανδία, η Γερμανία, η Φιλανδία και η Σουηδία.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν έθεσε το ζήτημα της θεμελιακής ισοτιμίας. Ίσως διότι όταν έτρωγε ξύλο αδυνατούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο. Εξάλλου πώς να πει τέτοια πράγματα κάποιος ο οποίος την Κυριακή 18.9.2011, με διάγγελμά του μας κάλεσε να καταργήσουμε οικιοθελώς το δικαίωμα κριτικής στην κυβέρνηση και την τρόικα διότι κάτι τέτοιο, πάντα κατά τη γνώμη του, ότι δυσκολεύει την αποπληρωμή του χρέους. Στο ίδιο μοτίβο, τρεις μέρες αργότερα, στις 21.9.11, ο αντιπρόεδρος δήλωσε στη βουλή ότι «είναι τύχη για την χώρα» που έχει παραδώσει την κυριαρχία της στην τρόικα. Είναι φανερό ότι αν κάποιος νιώθει σαν την κολοβή αλεπού και πιστεύει ότι είναι τύχη για την χώρα που υπάρχει η τρόικα και του ρίχνει ξύλο, δεν είναι και σε θέση να θέσει ζητήματα όπως εκείνα που προανέφερα. Εξάλλου ο αντιπρόεδρός δεν έχει πείρα από διαπραγματεύσεις. Φαίνεται δε, να μην γνωρίζει ούτε τις επιστημονικές συζητήσεις για αυτές, αν και στα πανεπιστήμιά μας, που τόσο υποτιμά η κυβέρνηση, το μάθημα διδάσκεται συστηματικά. Το πιο ανησυχητικό, βέβαια, είναι ότι ο αντιπρόεδρος δεν γνωρίζει και επαρκώς οικονομία. Κατάφερε, τελικά, να μετατρέψει το ζήτημα της χρεοκοπίας που θα μπορούσε να θέσει η Ελλάδα για να πιέζει προς το συμφέρον της, σε εκβιαστικό εργαλείο των ισχυρών εταίρων σε βάρος της χώρας.

Πώς θα οργανωθεί η χρεωκοπία;
Η κυβέρνηση παρακολουθεί τις διαβουλεύσεις των εταιρών καθώς και σειράς επιστημονικών ινστιτούτων που εργάζονται για λογαριασμό τους, ως να συζητάνε για τη δική τους βραδινή έξοδο, ενώ στην ουσία συζητάνε για τη δική μας κατάληξη. Περιμένει καρτερικά τις οδηγίες τους και περιορίζεται στο σχολιασμό τους. Θα μου πείτε και αυτό τι με ενοχλεί; Οι της τρόικας, γνωρίζουν καλύτερα. Εξάλλου διοικούν εδώ και 15 χρόνια την Βοσνία και λίγα λιγότερα το Κόσσοβο και έχουν κάνει θαύματα (ή μήπως αγαπητοί μου ραγιάδες δεν έκαναν;). Θα μου πείτε τι το τρομερό; Εδώ μας έφερναν από το εξωτερικό τις στατιστικές μας.

Όμως, εμείς σε αντίθεση με τα προαναφερθέντα κρατικά μορφώματα, ήμαστε κράτος μέλος της ΕΕ με πλήρη δικαιώματά. Και πριν αποφασίσει η κυβέρνηση να παραιτηθεί από αυτά, θα πρέπει να τα ασκήσουμε. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αντί να σχολιάζει εκ των υστέρων η κυβέρνηση τα όσα ετοιμάζουν οι ισχυροί της ΕΕ σε συνεργασία με την τρόικα, και να περιοριζόμαστε στην προσπάθεια να περάσουμε την μία ή άλλη παραλλαγή στην μία ή άλλη διατύπωση, είναι απαραίτητο, όσο ποτέ άλλοτε, να ετοιμάζει η Ελλάδα δικές της προτάσεις και σχέδια απόφασης για τα άμεσα θέματά της. Εκτός αν η κυβέρνηση δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο, όχι μόνο διότι είναι ανίκανη, αλλά και διότι θα φαινόταν ότι πολλά όσα λέει η τρόικα συμπίπτουν με τις επιθυμίες της ίδιας και του Κόμματος του Μνημονίου που υπηρετεί.

Η πρότασή μου είναι άμεσα αναγκαία να υλοποιηθεί. Προϋποθέτει, όμως, (α) ότι η κυβέρνηση θα είναι σε θέση να οργανώσει πιο τεκμηριωμένα και επιθετικά την πολιτική της. Αν δεν μπορεί η παρούσα, εκείνη που θα την αντικαταστήσει. (β) Ότι θα αξιοποιηθούν οι έμπειροι διαπραγματευτές της χώρας, χωρίς ραγιαδισμούς. (γ) ότι δεν έχουμε άλλη διάθεση να δίνουμε χρόνο στους άλλους για να ετοιμάζουν τα του οίκου τους και εμείς να χάνουμε λεφτά, χρόνο, κοινωνική συνοχή. Αν δεν προωθήσουμε άμεσα μια τέτοια πρόταση, τότε θα παρακολουθούμε την οργάνωση της χρεοκοπίας μας. Αυτή δε, θα γίνει σύμφωνα με τα συμφέροντα και τα γούστα εκείνων που την οργανώνουν.

Ποια είναι αυτά τα συμφέροντα; Είναι πριν από όλα η προσπάθεια να αποκομίσουν οι της τρόικα όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη από την Ελλάδα. Να αποκτήσουν τον μέγιστο έλεγχο επ’ αυτής και να τακτοποιήσουν έγκαιρα τα του οίκου τους. Παραδειγματικά, ενώ την άνοιξη του 2010 οι γερμανικές τράπεζες και οι ασφαλιστικοί της όμιλοι ήταν εκτεθειμένοι κατά 75 δισεκατομμύρια σε ελληνικά ομόλογα, σήμερα η έκθεσή τους περιορίστηκε στα 17.

Τι θέλει η Γερμανία και όσοι την ακολουθούν;
ήθελαν και θέλουν να εξασφαλίσουν ότι τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδας θα γίνει χωρίς να υπάρξουν επιπτώσεις πάνω τους. Προέκυψε, όμως, ένα πρόβλημα. Ποιο είναι αυτό; Ότι ενώ περιφρουρήθηκαν οι γερμανικές τράπεζες, δεν έχουν περιφρουρηθεί επαρκώς ακόμα οι γαλλικές. Αλλά και αυτό ας πούμε ότι διορθώνεται. Υπάρχει ένα ακόμα μεγαλύτερο και σχετικά νεώτερο πρόβλημα: τυχόν χρεωκοπία της Ελλάδας να έχει επιπτώσεις ντόμινο πάνω στις άλλες υπερδανεισμένες χώρες, ιδιαίτερα την Ιταλία στην οποία οσονούπω το χρέος θα φτάσει τα δύο δισεκατομμύρια ευρώ! Ένα ποσό μεγαλύτερο από τα αθροιστικά χρέη των Ελλάδας, Ισπανίας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας μαζί. Το ζήτημα είναι, ότι ενώ οι τράπεζες των ευρωπαίων ισχυρών έχουν λάβει ήδη τα μέτρα τους έναντι της Ελλάδας, αυτό δεν ισχύει ακόμα για την Ιταλία. Μάλιστα, ως προς την Γαλλία, μάλλον θα της είναι αδύνατο να απαγκιστρωθεί έγκαιρα από Ισπανία και Ιταλία.

Άρα; Ποιο είναι το συμπέρασμα; Η απάντηση είναι απλή, προκειμένου να μην διαδοθεί ο ιός της χρεοκοπίας της Ελλάδας, πρέπει, κατά τους τροϊκανούς, αυτή να μπει σε καραντίνα ώστε να αποφευχθεί ότι θα επηρεαστούν αρνητικά άλλες χώρες του νότου. Κατά συνέπεια ο χρόνος που μας δίνεται είναι χρόνος για να μας τα πάρουν, να αγοραστούν φτηνά οι χρυσές ιδιοκτησίες και δομές του δημοσίου (εξ ου και βρίζεται τόσο) και κατόπιν να υπάρξει ελεγχόμενη χρεοκοπία της χώρας.

Τα διλλήματα τουςΝομίζω ότι αυτό που βλέπουμε εδώ και δύο χρόνια είναι καταπληκτικό, μια χώρα και η κυβέρνησή της προχωρά προς χρεοκοπία αυξάνοντας συνεχώς τον κοινωνικό πόνο, το χρέος και τους ρυθμούς ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας. Στα πλαίσια μιας τέτοιας πολιτική, μοναδική προοπτική είναι να χρεοκοπήσει και μάλιστα όχι την στιγμή που την συμφέρει, αλλά όταν το αποφασίσουν εκείνοι που τακτοποιούν τώρα τις υποθέσεις τους.

Η τρόικα, ιδιαίτερα το ευρωπαϊκό (γερμανικό) κομμάτι της, βρίσκεται παρόλα αυτά, σε ένα δίλλημα. Αφενός θέλει να ελέγξει και καθορίσει την χρεοκοπία μας, αφετέρου χρειάζεται και άλλο χρόνο διότι δεν έχει εμπεδωθεί ακόμα στις συνθήκες της ΕΕ η διαδικασία της χρεοκοπίας. Για αυτό εξάλλου κατέστησε η Μέρκελ προσεκτικό των ηγέτη των φιλελευθέρων, ότι μιλά πριν της ώρας του. Ερώτημα: πότε θα είναι οι συνθήκες έτοιμες για μια τέτοια διαδικασία; Υπολογίζεται το 2013. Άρα μέχρι τότε η Γερμανία και η τρόικα θα φορτώνουν την Ελλάδα μέτρα και ταυτόχρονα θα τακτοποιούν τα του οίκου τους και των υπολοίπων.

Η ζωή βέβαια είναι πιο σύνθετη από τις ασκήσεις επί χάρτου, ακόμα και αν είναι γερμανικές. Μπορεί η κατάσταση να ξεφύγει και να δημιουργηθούν ανεξέλικτες συνθήκες πριν την σχεδιασμένη ημερομηνία ελεγχόμενης χρεοκοπίας, ή, επιτέλους, να ξυπνήσουν οι έλληνες και να αποφασίσουν να μην πάνε σαν τα πρόβατα επί σφαγής. Για να γίνει κάτι τέτοιο, όμως, θα πρέπει να μιλήσει ο ελληνικός λαός. Με τις κινητοποιήσεις και την αντίστασή του, αλλά και με τις εκλογικές διαδικασίες. Διαφορετικά θα παραμένει η χώρα παθητικός δέκτης των επιλογών τρίτων.

ΠΕΡΙ ΑΟΖ: Από τις 16.5.2010 καλούσα την κυβέρνηση να μαζέψει τον τότε υπουργό εξωτερικών της που χαρακτήριζε την ΑΟΖ μια «άνευ ουσίας μόδα». Της έλεγα να «ασχοληθεί επιτέλους με τις ελληνικές θάλασσες» και ιδιαίτερα «με την περιοχή του Καστελόριζου». Να ρωτήσω τώρα ποιος δικαιώθηκε μετά από ενάμιση χρόνο; Θα είναι σαν να κλέβω εκκλησία…

Νίκος Κοτζιάς
Ο Νίκος Κοτζιάς σπούδασε οικονομικές επιστήμες (πτυχίο), πολιτική και φιλοσοφία (μεταπτυχιακά), δίκαιο, καθώς και πολιτική της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης (διδακτορικό και post-doc) στην Ελλάδα και στη Γερμανία.
Εργάστηκε ως ερευνητής και δίδαξε στα Πανεπιστήμια του Χάρβαρντ, της Οξφόρδης και του Μαρβούργου. Σήμερα είναι καθηγητής «Πολιτικών Θεωριών των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών» στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Διετέλεσε πρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών (ΙΣΤΑΜΕ). Υπήρξε μέλος της FEG (Ερευνητική Ομάδα για την Ε.Ε.) στο Μαρβούργο Γερμανίας, Senior Associated Member στο St. Antony’s College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Senior Fellow στο Weatherhead Centre for International Affairs του Χάρβαρντ.

Μέχρι το καλοκαίρι του 2008 υπήρξε πρεσβευτής-εμπειρογνώμων στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου συμμετείχε και διηύθυνε σειρά ομάδων έρευνας, προγραμματισμού και σχεδιασμού. Διετέλεσε μέλος του πρώτου Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής. Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη του Άμστερνταμ, την Agenda 2000, τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, καθώς και για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Έχει συμμετάσχει σε πολλές διεθνείς ερευνητικές ομάδες με παγκόσμια αναγνώριση, όπως το «International Group of Expert» και η «Διεθνής Ομάδα Ειδικών: Making It Our Own. A Trans-European proposal on amending the Draft Constitutional Treaty for the European Union». Υπήρξε στέλεχος της Αριστεράς. Καταδικάστηκε δις κατά τη διάρκεια της χούντας. Συμμετείχε στην έκδοση των περιοδικών Διαλεκτική και Επιστημονική Σκέψη.
 
Σήμερα διευθύνει τη σειρά «Αναστοχασμός» στις Εκδόσεις Καστανιώτη, όπως παλαιότερα τη σειρά «Λόγος» στις Εκδόσεις Λιβάνη. Αρθρογραφεί στην εβδομαδιαία εφημερίδα Αξία και την Kυριακάτικη Eλευθεροτυπία. Έχει συγγράψει 24 επιστημονικά βιβλία που έχουν εκδοθεί σε πολλές χώρες του εξωτερικού, καθώς και μία συλλογή ποιημάτων. Έχει εκδώσει με δικούς του εκτεταμένους προλόγους 60 βιβλία, ανάμεσα στα οποία έργα των J. Habermas, A. Sen, F. Deppe, N. Chomsky, M. Walzer, D. Harvey, J. Huffschmidt, M. Clapsis, M. Ingatieff, Β. Barber. Τα πιο πρόσφατα βιβλία του, πέραν του παρόντος, είναι: Παγκοσμιοποίηση – Η ιστορική θέση, το μέλλον και η πολιτική σημασία (Eκδόσεις Kαστανιώτη, 2003), Το ενεργητικό δημοκρατικό κράτος – Εθνικό κράτος και παγκοσμιοποίηση (Eκδόσεις Kαστανιώτη, 2004), Πολιτικό σύστημα και ταυτότητα – Παγκοσμιοποίηση και η περίπτωση του Hνωμένου Bασιλείου (Eκδόσεις Kαστανιώτη, 2008), EU-US Relations: Repairing the Transatlantic Rift, σε συνεργασία με τον Π. Λιάκουρα (Basingstoke: Palgrave Macmillan, 2006). Τα πιο πρόσφατα επιστημονικά του κείμενα είναι: Cyprus: Thinking outside the Box – The Framework for a Solution, Οξφόρδη, Globalization, Religion and Violence, Γενεύη και Βοστόνη: Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, The Paradox of the Turkish-European Relations, Οξφόρδη.