Οι φίλοι της ορειβασίας και της φωτογραφίας θα βρουν πολλά ενδιαφέροντα στην εκδήλωση «Σλοβακία: Οροσειρά Τάτρα στην καρδιά της Ευρώπης… και στην δική μας!»

O Ελληνικός Πολιτιστικός Ορειβατικός Σύλλογος Φυλής και η Πρεσβεία της Σλοβακίας στην Αθήνα διοργανώνουν την εκδήλωση  

«Σλοβακία: Οροσειρά Τάτρα στην καρδιά της Ευρώπης… και στην δική μας!» την Τετάρτη 24 Απριλίου 2013, ώρα 7.30 μμ, Αίθουσα AUDITORIUM, Σημείο Πολιτιστικής Ακρόασης, Σίνα 2-4, Αθήνα. Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Διοίκηση του AUDITORIUM.

Κατεβάστε το πρόγραμμα εδώ

Η κα Ιφιγένεια Μαχίλη και ο κος Χρήστος Μερεντίτης θα μοιραστούν μαζί μας τις εμπειρίες τους από τις αναβάσεις στις κορυφές Gerlachovsky και Lomnicky, από τις πεζοπορίες στον Εθνικό δρυμό των Τάτρα και στις λίμνες Strbske, Skalnate και Zelene και από τις περιηγήσεις σε μεσαιωνικά κάστρα και περιοχές προστατευόμενες από την UNESCO, που πραγματοποιήθηκαν από τα μέλη του Ε.Π.Ο.Σ. Φυλής τον Αύγουστο του 2012.

Η εκδήλωση θα αρχίσει με :

• προβολή αποσπασμάτων από το ντοκιμαντέρ των Pavol Barabas και Tomas Hulik με τίτλο: «Οροσειρά Τάτρα, η άγρια φύση παγωμένη στο χρόνο». Στους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ απονεμήθηκε το Βραβείο του υπουργού πολιτισμού της Σλοβακίας το 2007 και βραβεία από διεθνή φεστιβάλ χωρών, όπως η Τσεχία, η Πολωνία, η Ιταλία, η Ρωσία και οι Η.Π.Α.

• Στη συνέχεια, ο Πρέσβης της Σλοβακίας στην Ελλάδα ο κος Peter Michalko θα εγκαινιάσει την έκθεση φωτογραφίας φυσικών και πολιτιστικών μνημείων της Σλοβακίας, που προστέθηκαν στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO

Διάρκεια της έκθεσης φωτογραφίας: από 25 έως 27 Απριλίου 2013 και από 8 έως 18 Μαΐου 2013, Δευτέρα έως Παρασκευή (11:00 πμ –5.00 μμ ) και Σάββατο (10:00 πμ-1.00 μμ).

Διασχολικό πολιτιστικό πρόγραμμα τριών Γυμνασίων της Παλλήνης με θέμα: «Κάστρα στην Ελλάδα και την Γαλλία».

Την φετινή σχολική χρονιά τρία σχολεία του Δήμου Παλλήνης, το 1ο Γυμνάσιο Γέρακα, το 3ο Γυμνάσιο Γέρακα και το Γυμνάσιο Ανθούσας, υλοποιούν ένα διασχολικό πολιτιστικό πρόγραμμα με θέμα: «Κάστρα στην Ελλάδα και την Γαλλία».

Είναι μία πρωτότυπη ιδέα, τρία σχολεία να συμπράττουν πάνω στο ίδιο θέμα. Οι υπεύθυνες καθηγήτριες είναι Γαλλικής Φιλολογίας γι’ αυτό και επέλεξαν το συνδυασμό των κάστρων της Ελλάδας με αυτά της Γαλλίας και είναι η κ. Βάσια Γερμανού, η κ. Άννα Σακκογιάννη και η κ. Χρυσούλα Μούσιου. Από τις 12 έως τις 16 Απριλίου πραγματοποιήθηκε εκπαιδευτικό ταξίδι στην Γαλλία με μαθητές και από τα τρία σχολεία.

Η έδρα ήταν το Παρίσι και επισκέφτηκαν τα θαυμαστά και μεγαλειώδη Κάστρα του Λίγηρα ποταμού ( το Chambord και το Blois μαζί με την καστροπολιτεία του), το μουσείο του Λούβρου ( που έχει θεμελιωθεί σε κάστρο), τον Πύργο του Άιφελ, την Μονμάρτρη με την υπέροχη εκκλησία της Σακρέ –Κερ ( Ιερή του Χριστού καρδιά ) και τους υπαίθριους ζωγράφους, το Καρτιέ Λατέν, την Σορβόννη (ένα από τα σημαντικότερα πανεπιστήμια του κόσμου). 
Περπάτησαν στους δρόμους του Ίλ ντε λα Σιτέ (το νησάκι του Σηκουάνα ποταμού όπου βρίσκεται η Παναγία των Παρισίων, την οποία και επισκέφτηκαν), θαύμασαν τους κήπους του Λουξεμβούργου, διασκέδασαν με την καρδιά τους στο χώρο της Ντίσνεϋλαντ (απομίμηση της αντίστοιχης στην Αμερική), όπου είδαν μια διαφορετική πλευρά των κάστρων των παραμυθιών και απόλαυσαν μία μεγάλη κρουαζιέρα με τα bateaux- mouches , τα ποταμόπλοια του Σηκουάνα.

Οι εντυπώσεις των παιδιών ήταν καταπληκτικές, αποκομίζοντας μοναδικές εμπειρίες από το σύνολο του ταξιδιού. 

Το πολιτιστικό πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί με την τελική εκδήλωση, που θα γίνει στις 18 Ιουνίου, ημέρα Τρίτη, στο Πολιτιστικό Κέντρο του Γέρακα, μία πολυθεματική  παρουσίαση με την ενεργό συμμετοχή προσκεκλημένων από όλους τους χώρους.

Οίνος και Αίνος. Πέμπτη 25 Απριλίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα. Μελωδικό πολυθέαμα που γεφυρώνει την ελλ-οινική Ιστορία με την ορθόδοξη Υμνογραφία.

Η πολιτιστική εκδήλωση «Οίνος και Αίνος» είναι μία σύμπραξη του Δήμου Παλλήνης και της Κοινωφελούς Επιχείρησης, σε συνεργασία με 1ο Γυμνάσιο Γέρακα, την Πέμπτη 25 Απριλίου στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα στις 20:30 η ώρα.
Το κατανυκτικό αυτό δρώμενο οδηγεί τον Οίνο σε Αίνο, δηλαδή σε ευχαριστία προς Εκείνον που τον ευλόγησε, ενώ παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον η πρωτότυπη ιδέα που γεφυρώνει την ελλ-οινική Ιστορία με την ορθόδοξη Υμνογραφία. 

Ο οινολόγος Δημήτρης Χατζηνικολάου επιμελήθηκε τα κείμενα τα video και τις εικόνες στην γιγαντοοθόνη ενώ ο μουσικοσυνθέτης αδελφός του και ιεροψάλτης Βασίλης Χατζηνικολάου πλαισιώνοντας τις φιλτραρισμένες αυτές αλήθειες, διασκεύασε και ερμηνεύει ζωντανά τα τροπάρια και τους Ύμνους του πολυθεάματος.

Η εκδήλωση αυτή θεωρείται μια εναλλακτική πρόταση για την κατανυκτική περίοδο της Σαρακοστής συνδυάζοντας τον συμβολισμό της αμπέλου και του οίνου μέσα στην ορθόδοξη παράδοση και κινείται πέρα από τα όρια του ουρανίσκου.

Το «Οίνος και Αίνος» έχει παρουσιαστεί επανειλημμένα και στην Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη σημειώνοντας απίστευτη αποδοχή, ενώ στο τέλος της εκδήλωσης θα προσφερθεί και ένα γλυκό και παλαιωμένο Νάμα.

Στην εκδήλωση συμπράττει η χορωδία του Πολιτιστικού Προγράμματος "Ένα ποτήρι κρασί μας ενώνει" του 1ου Γυμνασίου Γέρακα, με βυζαντινούς ύμνους.

ΣΤΟΠ στις ιδιωτικοποιήσεις. Οι ανάγκες μας πάνω από τα κέρδη τους

Ο αγώνας για να αποτραπούν οι εκποιήσεις – ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, μέσω του ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων Ιδιωτικής Περιουσίας Δημοσίου), εντάσσεται στις κεντρικές προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και συνδέεται με μείζονες επιλογές στρατηγικού χαρακτήρα στα θέματα των δημόσιων αγαθών, της κοινωνικής ιδιοκτησίας και των προϋποθέσεων της παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης από μια κυβέρνηση της αριστεράς. Ο άλλος τομέας ιδιωτικοποιήσεων αφορά στη διάλυση βασικών υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους, τόσο κεντρικά όπως παιδεία, υγεία, όσο και στην αυτοδιοίκηση (βρεφονηπιακοί σταθμοί, δημοτικά ιατρεία, «βοήθεια στο σπίτι», σίτιση, στέγαση, κ.λπ.). Θα αναφερθώ για λόγους οικονομίας χρόνου στη δημόσια περιουσία.

1.   ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ

Ας ξεκινήσουμε από βασικές έννοιες και ορισμούς της ριζοσπαστικής αριστεράς, που αφορούν στα «κοινά» και τα «δημόσια αγαθά». Μια δίκαιη κοινωνία πρέπει κατ’ αρχήν να διασφαλίζει ένα κοινό, επαρκές επίπεδο διαβίωσης σε όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη, φύλο, έθνος, ηλικία, εισόδημα. Για τον σκοπό αυτό πρέπει, από τη μια πλευρά, η πρόσβαση σε τομείς, όπως η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός και η πληροφορία, η ασφάλιση και η σύνταξη να αποδίδονται εξίσου σε όλους/ες, μέσω της αναδιανομής του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και, από την άλλη, πρέπει όλοι οι φυσικοί και οι σημαντικοί υλικοί πόροι ν’ αποτελούν δημόσια ιδιοκτησία. Οι βασικοί φυσικοί πόροι, όπως το νερό και η ενέργεια αποτελούν αγαθά αναπαλλοτρίωτα, μη υποκείμενα σε ιδιωτική εκμετάλλευση με σκοπό το κέρδος και συνιστούν ουσιώδεις προϋποθέσεις όχι μόνο παραγωγικής και κοινωνικής ανάπτυξης αλλά, επίσης, διατήρησης της οικολογικής ισορροπίας και άσκησης περιβαλλοντικής προστασίας. Ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους πρέπει να είναι δημόσιοι. Επίσης, κοινόχρηστοι υλικοί πόροι, όπως τα μεγάλα έργα – οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια – τα μνημεία, καθώς και δημόσια και δημοτικά κτήρια κοινωφελούς σκοπού, ολ’ αυτά πρέπει ν’ αποτελούν δημόσια ιδιοκτησία.

Ο δημόσιος χαρακτήρας των φυσικών και υλικών πόρων είναι συνθήκη εκ των ουκ άνευ για τη χάραξη εθνικής και κοινωνικής πολιτικής υπέρ της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Οποιοδήποτε σημαντικό σχέδιο κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης, σε ενδεχόμενη κυβερνητική αλλαγή, θα προσέκρουε στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και στην κατοχή και διαχείριση για δικό τους όφελος των παραπάνω βασικών εργαλείων άσκησης πολιτικής.

Σε κάθε περίπτωση, με τον όρο δημόσια ιδιοκτησία, δεν εννοούμε απλώς κρατική αλλά κοινωνική ιδιοκτησία. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό έλεγχο της διαχείρισης, συμμετοχή των εργαζομένων και της κοινωνίας, μέσα από τους θεσμούς της, στις αποφάσεις για την ασκούμενη πολιτική. Το λέμε αυτό γιατί τόσο στα καθεστώτα σοβιετικού τύπου όσο και σε σύγχρονα ολιγαρχικά ή δικτατορικά καθεστώτα σε ανατολή και δύση, συχνά η κρατική ιδιοκτησία άτυπα ιδιωτικοποιείται, υπό την έννοια ότι περιέρχεται στα χέρια της νομενκλατούρας ή ολιγάριθμων ελίτ, οι οποίες πλουτίζουν σε βάρος της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, αξιοποιώντας και σπαταλώντας δημόσιους πόρους. Το λέμε, επίσης, γιατί το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και εσχάτως η ΔΗΜΑΡ, επικαλούμενοι υπαρκτές στρεβλώσεις του κρατικού τομέα προτείνουν ένα θανατηφόρο φάρμακο – τις ιδιωτικοποιήσεις/ εκποιήσεις του δημόσιου πλούτου και των κοινών αγαθών. 

Τα θέματα της δημόσιας/κοινωνικής ιδιοκτησίας όπως και των εθνικοποιήσεων παραμένουν, τόσο ιστορικά όσο και σήμερα, με τη μια ή την άλλη μορφή, στην ημερήσια διάταξη. Να θυμίσουμε ότι ο Έβο Μοράλες ήρθε στην κυβέρνηση της Βολιβίας μέσα από αγώνες κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού και ο Ούγκο Τσάβες αξιοποιεί την παραγωγή του πετρελαίου για μαζικά προγράμματα κατά της φτώχειας, ενώ πρόσφατα η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Κίρσνερ κρατικοποίησε τη βασική επιχείρηση πετρελαίου της χώρας.

Οι εθνικοποιήσεις και οι κρατικές ή δημόσιες επιχειρήσεις σε κεντρικής σημασίας τομείς συνυπήρξαν, μαζί με το κοινωνικό κράτος και διευρυμένους θεσμούς κοινωνικής προστασίας, με την οικονομία της αγοράς και την καπιταλιστική ανοικοδόμηση της Ευρώπης μεταπολεμικά. Απ’ αυτή την άποψη, οι σημερινές ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ανιστόρητες. 

Ο κρατικός παρεμβατισμός, με την ευρύτερη έννοια, αποτέλεσε εργαλείο διεξόδου του συστήματος από δομικές κρίσεις, στις οποίες συνεκτιμήθηκαν ευρύτερα κοινωνικά συμφέροντα και όχι μόνο των μειοψηφιών που συσσωρεύουν ατομικό πλούτο ισοδύναμο με προϋπολογισμούς φτωχών χωρών. Οι φανατικές εμμονές Ε.Ε., ΔΝΤ και πολλών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, μεταξύ αυτών της ελληνικής, συμπυκνώνουν τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, ο οποίος επιβάλλεται πάνω στην ήττα των δυνάμεων της εργασίας και της αριστεράς, σταδιακά από τη δεκαετία του 1980, αποκτώντας σήμερα εξαιρετικά βάρβαρα χαρακτηριστικά.

2.  ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΣΚΟΥΜΕΝΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Οι ασκούμενες μνημονιακές πολιτικές συγκροτούν ενιαία ταξική επίθεση ενάντια στις λαϊκές τάξεις.

Το πρώτο επίπεδο, στο οποίο εκδηλώνεται η επιθετική πολιτική του κεφαλαίου, αφορά στην εξαθλίωση της εργασίας, σ’ ότι ονομάζουμε λευκό Κινέζο εργαζόμενο (εσωτερική υποτίμηση της εργατικής δύναμης). Με τα μνημονικά εργασιακά μέτρα, μετατρέπεται όλη η Ελλάδα σε ΕΟΖ (Ειδική Οικονομική Ζώνη).

Το δεύτερο επίπεδο αφορά στην εκποίηση κάθε, σημαντικού και μη, δημόσιου περιουσιακού στοιχείου, δηλαδή στην εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας στο μεγάλο ξένο και ελληνικό κεφάλαιο.

Το τρίτο στοιχείο αφορά στην καταστροφή μέρους των λεγόμενων μη ανταγωνιστικών κεφαλαίων, πράγμα που συμβαίνει σε κάθε καπιταλιστική κρίση – ας θυμηθούμε το 1929 – και μεταφράζεται μέχρι τώρα σε κλείσιμο 100.000-150.000 επιχειρήσεων και απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας.

Για να περάσουν όλα τα παραπάνω, η αυταρχική συναινετική δημοκρατία χάνει τον επιθετικό προσδιορισμό της συναίνεσης και διολισθαίνει στην ωμή καταστολή και την κατά συρροήν παραβίαση του Συντάγματος.

3.  ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ : ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

     ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ

Το μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο, ελληνικό και ξένο, δεν θα χρηματοδοτηθεί απλά για μια επένδυση, έστω με ασύμφορους για την κοινωνία οικονομικούς όρους. Θα αποκτήσει εφ’ όρου ζωής τη δημόσια περιουσία ως έτοιμο συσσωρευμένο κεφάλαιο προς εκμετάλλευση, εκμετάλλευση που θα πραγματοποιηθεί με την εξαθλίωση της εργασίας, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης της εργατικής δύναμης, στην οποία ήδη αναφέρθηκα.

Αν οι μισθοί μπορούν να επανέλθουν σχετικά εύκολα στο επίπεδο του κόστους ζωής, με την ανατροπή των μνημονίων και την αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, η απώλεια φυσικών και υλικών πόρων δεν αποκαθίσταται καθόλου εύκολα είτε γιατί θα έχουν σπαταληθεί, ή γιατί θα έχουν οικοδομηθεί με το θεσμό της επιφανείας ή γιατί οι ιδιώτες εξασφαλίζονται με ρήτρες και ρυθμίσεις – βλέπε αγγλικό δίκαιο – ώστε να χρειάζονται περίπου επαναστατικές λύσεις ανάκτησης των χαμένων δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. Γι’ αυτό πρέπει να αποτραπούν τώρα.

Οι εκποιήσεις όλων των μορφών δημόσιας ιδιοκτησίας στις οποίες αναφερόμαστε δεν προσπορίζουν κανένα οικονομικό όφελος στη χώρα μας, αντίθετα χάνουμε ποσά δισεκατομμυρίων. Τα λίγα έσοδα βουλιάζουν στη μαύρη τρύπα του χρέους, μη διαχειρίσιμου κατά γενική ομολογία. 

Το τίμημα της εκποίησης συνιστά μείζον οικονομικό σκάνδαλο. Αποδεικνύεται ότι τα έσοδα που θα έχουμε ως κράτος είναι ελάχιστα υποπολλαπλάσια αυτών που θα εισπράτταμε αν οι εκποιούμενοι οργανισμοί παρέμεναν με τη σημερινή μορφή λειτουργίας τους. 

Επίσης, οι δημόσιες επιχειρήσεις που εκποιούνται είναι κατά τεκμήριο κερδοφόρες, διότι προφανώς οι ιδιώτες επιθυμούν να ξεκινήσουν από τα σημερινά κέρδη για να τα πολλαπλασιάσουν σε βάρος των καταναλωτών. Ο ΟΠΑΠ, η ΔΕΗ, τα ΕΛΠΕ, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, επιχειρήσεις για τις οποίες έχουν γίνει ή γίνονται προσφυγές στο ΣτΕ, βρίσκονται στις 10 πρώτες ανάμεσα στις 500 από πλευράς κερδοφορίας κορυφαίες εταιρίες. Στις επόμενες 10 θέσεις εντάσσονται οι εκποιούμενες ΔΕΣΦΑ, ΔΕΠΑ και ΕΥΔΑΠ. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι 4 εταιρίες που χρωστούν 375 εκατ. ευρώ στη ΔΕΠΑ, εμφανίζονται ως υποψήφιοι αγοραστές της.

4.  ΕΚΠΟΙΗΣΕΙΣ ΛΙΜΑΝΙΩΝ

Θα αναφερθώ  ιδιαίτερα στην εκποίηση των λιμανιών. Έχει σημασία αυτά που αναφέρονται σχετικά για τα λιμάνια ως κοινόχρηστα αγαθά στους λόγους προσφυγής στο ΣτΕ.

«Η μεταβίβαση των λιμένων στην ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία «Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε», εταιρία με κερδοσκοπικό χαρακτήρα χωρίς αντάλλαγμα, συνιστά λάθρα παραχώρηση της κυριότητας κοινοχρήστων πραγμάτων στην εν λόγω εταιρία και γίνεται κατά παράβαση των άνω συνταγματικών επιταγών, δεδομένου ότι σύμφωνα με τις άνω επιταγές, είναι ανεπίδεκτη μεταβίβασης.

Κοινόχρηστα ή κοινής χρήσης είναι τα πράγματα τα οποία το δίκαιο θέτει στην άμεση διάθεση του κοινού γενικά για χρήση σύμφωνα με τον προορισμό τους.

Σύμφωνα με το άρθρο 967 ΑΚ, ως πράγματα κοινής χρήσεως αναφέρονται «ιδία τα ελευθέρως και αενάως ρέοντα ύδατα, οι οδοί και οι πλατείες, ο αιγιαλός, οι λιμένες και οι όρμοι, οι όχθες πλευσίμων ποταμών, οι μεγάλες λίμνες και οι όχθες τους»

Όλα τα άνω που ενδεικτικά απαριθμούνται συνιστούν και συγκροτούν το εθνικό κεφάλαιο της χώρας, επί του οποίου ασκείται η κυριαρχική εξουσία του Κράτους.

Σύμφωνα δε με το άρθρο 174 ΑΚ «Απαγορεύεται η μεταβίβαση πράγματος εκτός συναλλαγής. Κατά συνέπεια σχετική δικαιοπραξία μεταβιβάσεως είναι από την αρχή άκυρη»

Τα εν λόγω δημόσια πράγματα εντάσσονται κατ’ αρχήν στη δημόσια κυριότητα και συνιστούν τη δημόσια περιουσία του κράτους (σε αντίθεση με την ιδιωτική περιουσία αυτού, τον fiscus), καθώς στην περίπτωση αυτή προκρίνεται η άμεση εξυπηρέτηση δι’ αυτών δημοσίων σκοπών (χρήσης από το κοινό ή κάλυψης κοινωνικών και διοικητικών αναγκών) και όχι απλώς η δια των εσόδων τους ενίσχυση των δημόσιων οικονομικών. Κατ’ αυτήν την έννοια, τα εν λόγω δημόσια πράγματα είναι βασικά αναπαλλοτρίωτα, αμεταβίβαστα και εκτός συναλλαγής κατά τη διάταξη του άρθρου 966 Α.Κ.»

Στο πλαίσιο της παραπάνω γενικής αναφοράς θα εστιάσω στις ιδιωτικοποιήσεις 22 λιμανιών της χώρας που έχουν περάσει στο ΤΑΙΠΕΔ προς ιδιωτικοποίηση και για τα οποία έχουν ασκηθεί προσφυγές στο ΣτΕ και έχουν δημιουργηθεί – σε αρκετά – τοπικά κινήματα αντίστασης.

Η εκποίηση ξεκίνησε από την απελευθέρωση των λιμανιών από βάρη αυθαιρεσιών ώστε οι ιδιώτες να μην έχουν κανένα εμπόδιο στην προσφορότερη γι’ αυτούς εκμετάλλευση. Η σχετική τροπολογία στη Βουλή, που αφορούσε στην ιδιοκτησιακή, πολεοδομική, περιβαλλοντική και χωροταξική νομιμοποίηση των αυθαιρεσιών στα λιμάνια από το 2002 έως το 2012 – 450 σελίδες γεμάτες σχέδια – αποσυσπείρωσε την κυβερνητική πλειοψηφία. Ψήφισαν 151 από τους 178 βουλευτές και η τροπολογία πέρασε οριακά.

Τα προβλήματα από την ιδιωτικοποίηση/εκποίηση των λιμανιών είναι τεράστια. Η εμπειρία από την παραχώρηση στην COSCO του ΟΛΠ είναι δραματική. Το λιμάνι του Πειραιά ήταν κερδοφόρο και λειτουργούσε με αυτοχρηματοδότηση. Παραχώρησαν την προβλήτα 2 που ήταν η μόνη σε λειτουργία και η βασική του λιμανιού, επίσης, τον μηχανολογικό εξοπλισμό, τη κτηριακή υποδομή, το μηχανογραφικό σύστημα υποστήριξης της φορτοεκφόρτωσης και τον βασικό πελάτη - την εταιρία MSC. Επίσης, παραχώρησαν το δικαίωμα κατασκευής της προβλήτας 3, την οποία δεν κατασκεύαζε επί χρόνια ο ΟΛΠ, ενώ είχε τους πόρους, για περιβαλλοντικούς λόγους που αφορούσαν στην επιβάρυνση του Περάματος. Στον ΟΛΠ έμεινε η προβλήτα 1 που είναι το 1/3 της 2 και το 35% της διακίνησης των εμπορευματοκιβωτίων. Το αποτέλεσμα είναι το τμήμα του ΟΛΠ, που σήμερα περνά στο ΤΑΙΠΕΔ, να υφίσταται ανελέητο ανταγωνισμό και να μην βρίσκει πελάτες, άρα να μην είναι βιώσιμο. Για τα επόμενα 40 χρόνια, σύμφωνα με αυτή τη ληστρική συμφωνία παραχώρησης, δεν μπορεί να δημιουργηθεί και να λειτουργήσει άλλος τερματικός σταθμός εμπορευματοκιβωτίων, εφόσον δεν συμφωνεί η COSCO. Η κινέζικη εταιρία είναι τελείως ανέλεγκτη τόσο από πλευράς εργασιακών συνθηκών όσο και υγιεινής και ασφάλειας. Επίσης, υποστηρίζεται από το κράτος της Κίνας που έχει τη δυνατότητα, ασκώντας για παράδειγμα φορολογική πολιτική, να την ενισχύει. Το τίμημα της εκποίησης ήταν 50 εκατ. για 39 χρόνια και το ενοίκιο περίπου 17 εκατ. ετησίως, με μεγάλες διευκολύνσεις όπως π.χ. την άμεση επιστροφή του ΦΠΑ ή ετσιθελικές  καθυστερήσεις καταβολής του. Το 65% του διακινούμενου transit φορτίου θα αυξηθεί με τον προβλήτα 3 σε 85%. Η χώρα μας έχασε ένα πολύ σημαντικό οικονομικό και στρατηγικό πλεονέκτημα – να αποτελεί κόμβο μεταφορών, υποκείμενο σε έλεγχο από το ελληνικό δημόσιο μέσω του ΟΛΠ.

Τα εκποιούμενα σήμερα 22 λιμάνια έχουν πολύ σημαντικό αναπτυξιακό χαρακτήρα για την ευρύτερη περιοχή στην οποία αναφέρονται. Για παράδειγμα, το λιμάνι του Κατάκολου είναι πύλη προς την Αρχαία Ολυμπία, το λιμάνι της Ρόδου συντηρεί οικονομικά τα λιμάνια των γύρω μικρών νησιών, όπως και το λιμάνι της Σούδας όλα τα μικρά λιμάνια του νομού Χανίων. Τα λιμάνια έχουν καθοριστική σημασία και στους τρεις αναπτυξιακούς τομείς : πρωτογενής, δευτερογενής, τριτογενής. Το κόστος παροχής των υπηρεσιών που προσφέρουν επηρεάζει την επικοινωνία των πόλεων στις οποίες ανήκουν και τις μετακινήσεις των κατοίκων τους. Αλλά και οι μαρίνες, δηλαδή τα μικρά λιμάνια, στηρίζουν τον τοπικό τουρισμό και μ’ αυτή την έννοια, όπως και με τα έσοδα που προσφέρουν, την τοπική οικονομία.

Η χερσαία ζώνη των λιμανιών είναι προσβάσιμη στο κοινό και συχνά αξιοποιείται ως δημόσιος χώρος με χρήσεις πέραν των λιμενικών. Σε πολλά λιμάνια έχουν γίνει σημαντικές επενδύσεις και, πάντως, η λειτουργία και η ανάπτυξή τους, όπου χρειάζεται, πρέπει να αποσαφηνίζεται στο πλαίσιο των γενικότερων οικονομικών και χωροταξικών σχεδιασμών.

Τίποτε από τα παραπάνω δεν ενδιαφέρει τους ιδιώτες που θ’ αποκτήσουν αυτή τη δημόσια περιουσία. Η εκποίηση των λιμανιών θα είναι καταστροφική και θα δεσμεύσει μακροχρόνια κάθε νέο προγραμματισμό υπέρ του δημοσίου συμφέροντος και της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό και πρέπει οι ιδιωτικοποιήσεις/εκποιήσεις των λιμανιών ν’ αποτραπούν. Στη βάση αυτής της επιλογής αναπτύχθηκαν τοπικά κοινωνικά κινήματα καθώς, όπως εξήγησα, τα λιμάνια αποτελούν βασικό τοπικό πόρο και, αν ιδιωτικοποιηθούν, θα πληγούν ευρύτατες κατηγορίες κοινωνικών ομάδων.

Έτσι για παράδειγμα κατά της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της Σούδας με πρωτοβουλία του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώθηκε κοινό μέτωπο αγώνα μεταξύ των συνεταιριστών αγροτών, των επαγγελματοβιοτεχνών και εμπόρων, των μικρών ξενοδόχων, του Σωματείου του Λιμενικού Ταμείου, του τέως δημάρχου Σούδας και της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Σούδας. Αντίστοιχα στην Αρετσού το τοπικό περιβαλλοντικό κίνημα κατά της οικοδόμησης της ακτής συνεργάζεται με τους ψαράδες για την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης.

Οι προσφυγές στο ΣτΕ έχουν ισχυρά συνταγματικά ερείσματα και εφόσον τηρηθεί η συνταγματική νομιμότητα θα πρέπει να γίνουν δεκτές. 

Η Εισήγηση  ήταν της Ελένης Πορτάλιου, μέλους ΚΠΕ ΣΥΡΙΖΑ, στα πλαίσια της

διεθνούς συνάντησης που διεξήχθη στις 1,2,3 Μάρτη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και διοργάνωσε η ριζοσπαστική και αντικαπιταλιστική Αριστερά. Ενότητα : "ΣΤΟΠ στις ιδιωτικοποιήσεις. Οι ανάγκες μας πάνω από τα κέρδη τους"

ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ. ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΔΗΜΟΣ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ - ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2013

Ο Δήμος Γαλατσίου πήρε τη σκυτάλη από το Δήμο Παλλήνης όπου πριν λίγες ημέρες ελήφθη και η πρώτη θαρραλέα απόφαση από το Δημοτικό του Συμβούλιο ώστε να παραμείνει το νερό κοινωνικό αγαθό, ασφαλές και φθηνό για όλους και ο φορέας διαχείρισής του , η ΕΥΔΑΠ ΑΕ, να συνεχίσει να είναι μία Δημόσια και κοινωνική εταιρεία.

Ελπίζοντας πως η απόφαση αυτή θα ανοίξει τον δρόμο και για άλλες παρόμοιες αποφάσεις, συνεχίζεται η πρωτοβουλία των εκπροσώπων των συλλόγων εργαζομένων της ΕΥΔΑΠ, της πρωτοβουλίας πολιτών για την μη ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα «SAVEGREEKWATER» με την αρωγή και τη στήριξη του Δήμου Γαλατσίου που φιλοξενεί και την εκδήλωση.

Ηλιούπολη, Περιστέρι, Παλλήνη, Γαλάτσι και έπεται η συνέχεια. Η Ολυμπιάδα ενημέρωσης για το νερό θα καλύψει όλους τους ΟΤΑ της Αττικής!
 
Καλούνται όλοι οι κάτοικοι και οι Φορείς της περιοχής να συμμετάσχουν με προτάσεις στην ανοιχτή εκδήλωση - συζήτηση, ώστε : 

  

 ΤΟ ΝΕΡΟ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ

Κατεβάστε την Πρόσκληση ΕΔΩ

Το νερό, αν και κοινωνικό αγαθό βρίσκεται σε διωγμό.

Η επικείμενη ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, μας φέρνει αντιμέτωπους με όλα εκείνα τα αξιακά ζητήματα που βρίσκονται στο επίκεντρο των κοινωνικών αγώνων που σχετίζονται με το περιβάλλον.
Είμαστε αντιμέτωποι καταρχάς με την περιβαλλοντική κρίση, την κρίση νερού που δημιουργείται από τις πιέσεις που ασκούνται στους υδατικούς πόρους, τη μείωση των αποθεμάτων νερού, την εκτεταμένη ρύπανση των υπόγειων νερών και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στον υδρολογικό κύκλο. Είμαστε αντιμέτωποι με την επεκτατική ιδεολογία των αγορών, μέσα από την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, οι οποίες, αντί να λειτουργούν ως δημόσια υπηρεσία, μετατρέπουν το νερό σε εμπόρευμα και σε κερδοσκοπικό μηχανισμό.

Είμαστε, τέλος, αντιμέτωποι με το διεθνικό ταξικό χαρακτήρα του αγώνα για το νερό ως κοινωνικό αγαθό, καθώς ληστρικές πολυεθνικές ιδιοποιούνται το νερό είτε μέσα από τη βιομηχανία εμφιαλωμένου νερού είτε μέσα από τον μονοπωλιακό έλεγχο των υπηρεσιών ύδρευσης, συμβάλλοντας έτσι στην παγκόσμια ανισοκατανομή νερού και την έλλειψη πρόσβασης σε καθαρό νερό ενός σημαντικού μέρους του πληθυσμού.
Η ΕΕ και το «γαλλικό μοντέλο» ιδιωτικοποίησης

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουμε ένα σύνθετο και αντιφατικό θεσμικό πλαίσιο όσον αφορά τη διαχείριση του νερού, καθώς ενώ η κοινοτική οδηγία πλαίσιο για τα ύδατα αποτελεί μια προοδευτική νομοθεσία για την περιβαλλοντική αξία του νερού, αγνοεί την κοινωνική του αξία και τις ανισότητες που προκύπτουν από τα μοντέλα διαχείρισης του νερού. Και όχι μόνο αυτό αλλά η ΕΕ, υιοθετόντας τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Παγκόσμιας Τράπεζας και των άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, έχει ηγετικό ρόλο παγκοσμίως στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης στις πόλεις σε αναπτυσσόμενες χώρες καθώς προωθεί ενεργά το λεγόμενο «γαλλικό μοντέλο» των ιδιωτικοποιήσεων, με βάση τη σύμπραξη εταιρικής σχέσης μεταξύ δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ). Οι ΣΔΙΤ μπορεί να συγχέονται συχνά με τις ιδιωτικοποιήσεις, όμως αποτελούν ένα εξελιγμένο, και άκρως προσοδοφόρο για τον ιδιωτικό τομέα, μοντέλο διαχείρισης.

Όσον αφορά στις εταιρείες ύδρευσης, ο ιδιωτικός τομέας δεν επωφελείται μόνο από την μετοχική πλειοψηφία αλλά και από τον έλεγχο της πληροφορίας στη διαχείριση του νερού και κυρίως στη συντήρηση και επέκταση των δικτύων, οι οποίες απονέμονται στον ιδιωτικό τομέα λόγω του κόστους και της υποτιθέμενης τεχνολογίας που απαιτείται και που «λείπει» από το δημόσιο. Έτσι τα οφέλη για τον ιδιωτικό τομέα δεν προκύπτουν μόνο από το κεφάλαιο της κοινοπραξίας αλλά είναι κρυμμένα στο κόστος συντήρησης και επέκτασης των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης, όπου και οι εταιρείες ύδρευσης προτείνουν μεγάλα έργα, δικούς τους εργολάβους και οικονομικά κοστοβόρες λύσεις, τις οποίες και επωμίζονται οι χρήστες, ή πλέον πελάτες, νερού.

Σε σχέση με την κατασκευή μεγάλων έργων, η έλλειψη δημόσιων πόρων έχει παραλύσει πολλά μεγάλα, συνήθως αντικρουόμενα, υδροδοτικά έργα. Είναι όμως αυτή η έλλειψη δημόσιας χρηματοδότησης που ανοίγει νέους δρόμους για την ένταξη του ιδιωτικού τομέα στη διαχείριση του νερού καθώς οι ιδιωτικές εταιρείες αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας τα μεγάλα έργα και επωφελούνται τον έλεγχο των κερδών που προκύπτουν από τις νέες υποδομές, οι οποίες αφορούν συνήθως παραγωγικούς τομείς όπως η άρδευση. Καθώς στόχος πλέον στην ιδιωτική διαχείριση του νερού γίνεται η μεγιστοποίηση του κέρδους, αναπτύσσεται και μια εμμονή σε μεγαλοκατασκευαστικές λύσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι «αυξανόμενες» ανάγκες σε νερό, τις οποίες οι ίδιες εταιρίες προωθούν.

Η ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης

Η εμπορευματοποίηση του νερού ξεκινά το 1999 όταν η ΕΥΑΘ και η ΕΥΔΑΠ μετατρέπονται σε κοινοπρακτικές εταιρείες με τη σύμπραξη του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) και εισέρχονται στο χρηματιστήριο, με το δημόσιο να κατέχει το πλειοψηφικό κομμάτι. Ειδικότερα για τη μετοχική βάση της ΕΥΔΑΠ ΑΕ, εκτός του Ελληνικού Δημοσίου, κανένας μέτοχος δεν κατέχει πάνω από το 5% ενώ το ίδιο ισχύει και για την ΕΥΑΘ, με το δημόσιο να κατέχει το 74% και ένα 5% η πολυεθνική Suez. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μέχρι την μνημονιακή Ελλάδα, στήνεται η απαξίωση του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών ύδρευσης μέσα από την εξίσωση του κρατικού και κομματικού μηχανισμού με το δημόσιο τομέα.

Με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου το Μάιο του 2011, οι ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ εντάσσονται στο ΤΑΙΠΕΔ με σκοπό να αποτελέσουν προϊόν αξιοποίησης, που «θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας». Εξάλλου και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δια μέσου του επιτρόπου Όλι Ρεν, το Σεπτέμβριο του 2012, επιβεβαιώνει τη στήριξή της στην ιδιωτικοποίηση του νερού ως μέσο αποπληρωμής του χρέους, απαντώντας σε επιστολή οργανώσεων για το ρόλο της στην προώθηση της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών ύδρευσης. Δύο μήνες αργότερα, ψηφίζεται στη Βουλή τροπολογία για κατάργηση του ελάχιστου ποσοστού συμμετοχής του ελληνικού δημοσίου σε δημόσιες υπηρεσίες, ανοίγοντας έτσι διάπλατα το δρόμο της ιδιωτικοποίησης ΕΥΑΘ και ΕΥΔΑΠ, οι οποίες και προγραμματίζονται για το 2013.

Η διαχείριση του νερού

Το ζήτημα της διαχείρισης του νερού όμως είναι ιδιαίτερα περίπλοκο καθώς το νερό είναι ένας φυσικός πόρος, όπου συνυπάρχουν διαφορετικοί, και συχνά, αλληλοσυγκρουόμενοι τομείς, όπως η ύδρευση, η άρδευση και η βιομηχανική χρήση. Επικεντρώνοντας στις ανθρώπινες ανάγκες, η παροχή καθαρού πόσιμου νερού απαιτεί μεγάλες επενδύσεις στην κατασκευή και συντήρηση δικτύων, στον καθαρισμό του νερού, ανάλογα με τη χρήση και έχει σχετικά χαμηλά κόστη λειτουργίας για τη διανομή του. Η κυρίαρχη λογική όμως εστιάζει περισσότερο στη διαχείριση της προσφοράς και όχι τη ζήτησης, ενώ θα μπορούσε να στοχεύει στη μείωση της ζήτησης, τη χρήση εναλλακτικών μορφών νερού και τη μείωση των τεράστιων απωλειών που υπάρχουν στα αστικά και αγροτικά δίκτυα.

Παράλληλα, η απουσία του κοινωνικού ελέγχου από τη διαχείριση του νερού και η εμπορευματοποίησή του διαταράσσει τη διαλεκτική σχέση κοινωνίας και περιβάλλοντος, σχέση που βρίσκεται πάντα σε διαρκή μετασχηματισμό και αποσυνδέει την κοινωνία από τη γνώση για το οικοσύστημα στο οποίο ανήκει. Ως αποτέλεσμα, το κοινωνικό σύνολο αδυνατεί να κατανοήσει τις προβληματικές πρακτικές, τις κατασκευασμένες «ανεπάρκειες του νερού», τα διαχειριστικά ζητήματα, με αποτέλεσμα να αφήνεται το πεδίο ελεύθερο και για κερδοσκοπία και για μη βιώσιμη διαχείριση, που συνεπάγεται ζητήματα πρόσβασης στο νερό, απαραίτητη πηγή ζωής για τις τωρινές ή μελλοντικές γενιές και για τα ίδια τα οικοσυστήματα.

Η απάντηση στην ιδιωτικοποίηση του νερού και τη στρεβλή διαχείρισή του πρέπει να αναζητηθεί μέσα από πολλές ερωτήσεις. Να ξεκινήσουμε από τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, να εξετάσουμε τι σημαίνει δημόσια διαχείριση του νερού με κοινωνικό έλεγχο, να δούμε πώς μπορούμε να επαναφέρουμε την απώλεια της γνώσης της ανθρώπινης εξάρτησης από το περιβάλλον και των επιπτώσεων της υπερεκμετάλλευσής του.
Το χάσμα μεταξύ της δυνατότητας ικανοποίησης των ανθρώπινων αναγκών σε νερό και της κλίμακας της καταστροφής του περιβάλλοντος που προκαλούν οι τωρινές μας απαιτήσεις μεγαλώνει και δεν είναι απλά χρέος μας αλλά επιτακτική ανάγκη να το αντιμετωπίσουμε. Γιατί ένας άλλος κόσμος δεν είναι μόνο εφικτός, αλλά είναι και απαραίτητα αναγκαίος.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΠΑΘΑΡΙΔΟΥ
Διεθνείς αγώνες για το νερό

Ο Peter Brabeck-Letmathe, γενικός διευθυντής της Nestlé δήλωσε σε εκπομπή που μεταδόθηκε στην ΕΤ1: «Είναι ζήτημα αν πρέπει να ιδιωτικοποιήσουμε τη φυσική παροχή νερού για τον κόσμο. Υπάρχουν δύο διαφορετικές γνώμες. Η μία, που τη θεωρώ ακραία, [...] θεωρεί το νερό δημόσιο δικαίωμα. Αυτό σημαίνει ότι ως άνθρωπος πρέπει να έχεις δικαίωμα στο νερό. Αυτή είναι η ακραία λύση. Η άλλη άποψη υποστηρίζει ότι το νερό είναι τρόφιμο, όπως όλα τα άλλα, και πρέπει να έχει αγοραστική αξία».
Η δήλωση αυτή συνοψίζει την κεντρική αντιπαράθεση στους αγώνες που γίνονται για το νερο σε όλο τον κόσμο ανάμεσα στα κινήματα που υπερασπίζονται το νερό ως κοινωνικό αγαθό και στις εταιρείες-κυβερνήσεις που αποσκοπούν στην ιδιοποίηση των φυσικών πόρων και στα κέρδη.
Στην Ευρώπη η επίθεση στα δημόσια αγαθά και συγκεκριμένα στο νερό εντείνεται λόγω οικονομικής κρίσης. Ειδικά στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, η Τρόικα πιέζει για ιδιωτικοποίηση των εταιρειών ύδρευσης. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Συνδικάτων των Δημόσιων Υπηρεσιών μαζί με σειρά οργανώσεων από πολλές χώρες το Μάιο του 2012 έστειλε ανοιχτή επιστολή για το θέμα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας να σταματήσει η αντιδημοκρατική πίεση στις χώρες με οικονομικά προβλήματα. Στην απάντησή της η ΕΕ αναφέρει «οι ιδιωτικοποιήσεις είναι σαφώς πιο αποδοτικές και με χαμηλότερα κόστη». Η Διεθνής Ερευνητική Ομάδα Δημόσιων Υπηρεσιών (PSIRU) –που συμμετείχε στην παραπάνω πρωτοβουλία– έχει αποδομήσει όλη την επιχειρηματολογία της ΕΕ γύρω απο το θέμα στην έρευνα «Γιατί το νερό είναι δημόσια υπηρεσία: ξεσκεπάζοντας τους μύθους της ιδιωτικοποίησης». Οι ίδιοι ερευνητές περιγράφουν καθαρά την επιτυχημένη επιστροφή βασικών αγαθών, όπως η ενέργεια και το νερό, σε δημόσια διαχείριση, μετά από πολλά έτη αποτυχίας της ιδιωτικοποίησης.
Στο πιεστικό πλαίσιο του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος για ιδιωτικοποίηση του νερού από τη μια, αλλά και αντλώντας έμπνευση από μεγάλους επιτυχημένους αγώνες για την ελεύθερη πρόσβαση στο νερό από την άλλη (όπως στην Κοτσαμπάμπα το 2000), πραγματοποιήθηκε στη Νάπολη της Ιταλίας στις 10 και 11 Δεκέμβρη 2011 η πρώτη σύνοδος των Ευρωπαϊκών Κινημάτων για το Νερό ως Κοινωνικό Αγαθό. Το κάλεσμα της συνάντησης ήταν πρωτοβουλία του Ιταλικού Φόρουμ για το Νερό, το οποίο είχε πετύχει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το νερό στην Ιταλία τον Ιούνη του 2011 που κατέληξε σε ένα συντριπτικό «όχι» στην ιδιωτικοποίηση με 95,4%.

Πέρα από την Ιταλία, υπήρξαν βεβαίως και άλλα παραδείγματα που είναι μεν πιο θεσμικά αλλά ενδεικτικά των αλλαγών. Παράδειγμα η επαναδημοτικοποίηση του νερού στο Παρίσι το 2010 όπου ο Δήμος καταφέρνει να εξοικονομήσει 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο προχωρώντας παράλληλα σε μείωση των τιμολογίων κατά 8%.

Στη συνάντηση στη Νάπολη, το κίνημα κατέληξε σε έναν καταστατικό χάρτη για το νερό ως κοινωνικό αγαθό και στη συνέχεια το Παγκόσμιο Εναλλακτικό Φόρουμ για το Νερό που έγινε το Μάρτη του 2012 στη Μασσαλία κατέληξε στη διακήρυξη για το νερό ως κοινό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα.
Μετά από αυτά τα πρώτα βήματα, οργανώθηκε η Ευρωπαϊκή Συνέλευση των Κινημάτων για το Νερό στη Φλωρεντία (8-12 Νοέμβρη 2012) στο πλαίσιο του «Φλωρεντία 10+10», δέκα χρόνια μετά την ίδρυση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ. Σκοπός της συνέλευσης ήταν να συζητηθούν ζητήματα σχετικά με το παγκόσμιο κίνημα για τη δικαιοσύνη στο νερό αλλά και η συμπόρευση των κινημάτων για το νερό με τους ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες για τα κοινά αγαθά. Οι συμμετέχοντες από τα ευρωπαϊκά κινήματα δήλωσαν ενωμένοι στον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση αυτού του ζωτικού πόρου και στην προώθηση μοντέλων δημόσιας και κοινοτικής διαχείρισης του νερού, βασισμένη στη δημοκρατική συμμετοχή των εργαζομένων και των πολιτών.
Η συζήτηση και η προσπάθεια συντονισμού των αγώνων για το νερό και τα κοινά αγαθά θα συνεχιστεί στην Εναλλακτική Σύνοδο που θα διοργανωθεί στην Αθήνα (ή όπου αλλού) τον Ιούνη του 2013. Στην εναλλακτική αυτή σύνοδο των κινημάτων, όλοι και όλες θα αποπειραθούμε να βρούμε κοινό βηματισμό αγώνα ενάντια στην Ευρώπη των μνημονίων, της φτώχειας και της καταστολής. Μέρος αυτού του αγώνα είναι η πάλη για τα κοινά αγαθά και την ελεύθερη πρόσβαση των ανθρώπων σε αυτά.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΛΟΚΙΤΗ

ΠΗΓΗ

Πετρέλαιο Γιοκ ! Στη γωνιά μας κόκκινο το αναμμένο τζάκι !

α)  Η ...εύθυμη πλευρά !
Τώρα που η τιμή που «Μαύρου Χρυσού», μιμείται και μάλιστα με επιτυχία τον Σ. Μπούμκα, θα έρθουμε όλοι αντιμέτωποι με ποικίλες και, μερικές φορές, ευχάριστες αλλαγές.
Αλλαγές που θα μας ξαφνιάσουν ευχάριστα, αλλά και θα μας προκαλέσουν μια…παγωμάρα.
Είναι σημαντικό να προετοιμαστούμε, για να μη βρεθούμε προ εκπλήξεων.
Στο χώρο της μουσικής θα δούμε να επανέρχονται άσματα ξεχασμένα και ίσως αδικημένα.
«Στη γωνιά μας κόκκινο το αναμμένο τζάκι», «Τι χειμώνας βαρύς», «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα», «Ντε βρε γαϊδαράκο ντε» κλπ.
Άλλα πάλι, θα απαγορευτούνε και θα παίζονται μόνο σε μουσικές γιάφκες από αντιστασιακές μπάντες, όπως το προκλητικό «Με αεροπλάνα και βαπόρια», το «Μπες μες το καμπριολέ», ενώ το «Βενζινάδικο» της λατρεμένης Άλκηστις θα είναι κάτι σαν τη σοσιαλιστική διεθνή την περίοδο της χούντας.
To φλερτ θα πάρει νέα μορφή και ο άντρας, ο σωστός, ο κιμπάρης, όταν κυκλοφορεί στα κατά τόπους νυχτερινά κέντρα δεν θα εξευτελίζεται ανοίγοντας απλά μπουκάλια ουίσκι.
Το κιμπαριλίκι θα το ξεδιπλώνει ανοίγοντας ένα μπουκάλι πετρέλαιο ή πετρέλαιο κίνησης (για την πλέμπα).
Και μη με ρωτήσετε «ποιος θα πιει το πετρέλαιο», γιατί τόσο καιρό τι νομίζετε ότι πίνατε στα κλάμπςςς;
Και άμα θέλει να δώσει και τη χαριστική βολή στο γκομενάκι, θα προτείνει και τσάρκα με το αυτοκίνητο Σύνταγμα-Βουλή, όλο με πρώτη (ταχύτητα).
Όταν δε, η ζωή τα φέρει έτσι και αναγκαστούμε να παρευρεθούμε σε κάποια γιορτή, δεν θα πάμε γλυκά, ποτά και ζαχαρώδη.
Θα πάμε ένα λίτρο πετρέλαιο, να πουλήσουμε και μούρη.
Το σχολικό μάθημα Τεχνολογία και Πολιτισμός θα εμπλουτιστεί με ειδικό κεφάλαιο, στο οποίο θα γίνεται εκτενής μνεία στο μαγκάλι και την ξυλόσομπα, ενώ παράλληλα θα γίνεται Επαγγελματικός Προσανατολισμός επικεντρωμένος στον τιμημένο ξυλοκόπο και τον καρβουνιασμένο ανθρακωρύχο (Βελγίου).
Το αλογάκι της Παναγιάς και ο Ψαρής θα γίνουν τα νέα 4Χ4 και τα πάρκινγκ των Δήμων θα μετατραπούν σύντομα σε ποτίστρες για τα ζωντανά, τις οποίες πρόκειται να εγκαινιάσει ο Σοκολάτας Carnation.
Η ΕΤ1 μάλιστα, υποσχέθηκε ότι θα ξαναδείξει τη Μπονάτσα και το Ντάλλας, στη ζώνη της εκπαιδευτικής τηλεόρασης, ώστε να μπορέσουμε να μπούμε στο κλίμα.
Σκεφτείτε το.
Αυτή τη γλυκιά νοσταλγία που θα μας φέρει η νέα τιμή του πετρελαίου, θα μας κάνει πιο ρετρό τυπάκια, αλλά και πιο τσιτωμένα, με μάγουλο βερίκοκο και φράπα.
Γιατί με τόσο κρύο που θα φάμε, θα τσιτώσουν μπράτσα και προγούλια και οι πλαστικοί θα κρεμάσουν τα νυστέρια τους, ενώ σε ένδειξη διαμαρτυρίας θα αδειάζουν τόνους υαλουρονικού στις πλατείες.
Όπως οι κτηνοτρόφοι με τα γάλατα ένα πράμα.
Και όλο αυτό το σχέδιο της επιστροφής στο παρελθόν, για να καταπολεμηθεί το λαθρεμπόριο στα καύσιμα.
Εγώ πάντως το αποφάσισα, κιμπάρικα και απλόχερα θα αγοράσω τόσο πετρέλαιο, όσο χρειάζεται για να κάνω προσάναμμα όλες αυτές τι διάνοιες που σκέφτονται αυτά τα ιδιοφυή σχέδια.
Και μόλις φουντώσουν λιγάκι, θα ρίξω μέσα και τα άλλα τα ζωντόβολα, που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση.
Θα τους αφήσω να ζεματιστούν καλά-καλά και δεν πρόκειται να χαμηλώσω τη φωτιά, όσο και αν κοπανιούνται ο Λαζάρου και ο Σκαρμούτσος.
Η κότα είπαμε, θέλει καλό μαγείρεμα!

ΠΗΓΗ

β) Η ... σκληρά πραγματικότητα !

Σε πλήρη «ακινησία» βρίσκεται η ζήτηση για πετρέλαιο θέρμανσης στην Π.Ε. Ξάνθης παρά την επιδείνωση του καιρού το τελευταίο χρονικό διάστημα. Όπως εξηγεί ο πρόεδρος των βενζινοπωλών Ξάνθης, Γιάννης Σιούτας, η ζήτηση είναι μειωμένη κατά 80% για πετρέλαιο θέρμανσης, με το σύνολο των οικοδομών και καταναλωτών της Ξάνθης να καταφεύγουν σε εναλλακτικές μορφές θέρμανσης, όπως το ξύλο ή οι ηλεκτρικές συσκευές θέρμανσης.
«Ο περισσότερος κόσμος παραπλανήθηκε πιστεύοντας ότι χωρίς το πετρέλαιο θέρμανσης θα τα βγάλει πέρα και στράφηκαν αλλού. Βγαίνουν ρεπορτάζ που μας λένε ότι πεθαίνει κόσμος από τη χρήση σομπών, δεν ξέρω εάν αυτά τα ήξερε το κράτος αλλά τώρα που το ξέρει πρέπει να επαναφέρει τα πράγματα εκεί που ήταν δηλαδή να κατεβάσει τους φόρους για να μπορέσει ο κόσμος να ζεσταθεί χωρίς να επιβαρύνεται περισσότερο η υγεία του» σημειώνει ο κ. Σιούτας, εξηγώντας πως συνάδελφοί του απέχουν από τη διανομή πετρελαίου θέρμανσης, λόγω της μειωμένης ζήτησης, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που θέτουν σε ακινησία τα βυτιοφόρα οχήματά τους καταθέτοντας τις πινακίδες τους.

Πηγή: thrakitoday.gr

Φέτος, τα Χριστούγεννα θυμίζουν Παπαδιαμάντη.

«Γραίες» που κρυώνουν και με δυσκολία εξασφαλίζουν ένα πιάτο φαΐ και οικογένειες που θα γιορτάσουν με δανεικά ξαναγίνονται πρόσωπα της καθημερινότητας. Η ολική επαναφορά των αφηγήσεων του μεγάλου Σκιαθίτη.

Η διαμάχη για το έργο του Παπαδιαμάντη και αποσπάσματα από το έργο του με αναφορά στα κοινωνικά θέματα
Ο Παπαδιαμάντης, αν και οι παλαιότεροι κριτικοί (Παλαμάς, Ξενόπουλος κ.ά.) θα εξυμνήσουν το έργο του, δεν θα τύχει της ίδιας αποδοχής από τους νεότερους.

Η σχολή των Κ.Θ. Δημαρά και Π. Μουλλά θα μειώσει την αξία του, καθώς θα θεωρήσει ότι πρόκειται για λαογραφικά ηθικά κείμενα χωρίς ιδιαίτερη λογοτεχνική αξία, ενώ του προσάπτει προχειρότητα και αναχρονιστικές τάσεις στη γλώσσα. Από την άλλη σκοπιά, οι αμύντορες της Ορθοδοξίας τον θεωρούν εκπρόσωπό τους, μη αναγνωρίζοντας καμία άλλη πτυχή στο έργο του.

Η γλώσσα του Παπαδιαμάντη δίχασε επίσης την κριτική. Ο Κ. Χατζόπουλος και ο Α. Τερζάκης τη βρήκαν σχολαστική και προβληματική, ενώ τη θαύμασαν ο Τ. Αγρας, ο Ελύτης, ο Ζ. Λορεντζάτος κ.ά.
Νεότεροι μελετητές αλλά και συγγραφείς που τον αγαπούν έχουν αναδείξει πλείστες όσες όψεις του συγγραφέα.

Ανέδειξαν τον κοινωνικό Παπαδιαμάντη, αυτόν που στηλιτεύει :
την αδικία, τους πολιτικάντηδες, την παραδοσιακή θέση της γυναίκας που την «πουλάνε» μέσω του γάμου, είναι υπέρ του πολιτικού γάμου,

Τον χιουμορίστα Παπαδιαμάντη, με την ειρωνεία και τον σαρκασμό για να υποβάλλει σε οξύτατη κριτική πολλές καταστάσεις της εποχής,
Τον ερωτικό Παπαδιαμάντη, με τις ποιητικές, αισθησιακές εικόνες των αβάσταχτων ερώτων.
Τον ποιητή Παπαδιαμάντη, με τη μαγεία των λέξεων και των φράσεων που χρησιμοποιεί.
Εφέτος γιορτάζοντας τα 100 χρόνια από τον θάνατό ίσως έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη ολόπλευρα, να γοητευτούμε από τα κείμενά του, να τον τοποθετήσουμε ολόπλευρα στη λογοτεχνική εικόνα της χώρας μας.
Αποσπάσματα από το έργο του με αναφορά στα κοινωνικά θέματα :

«Η Μετανάστις»

Το πρώτο μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στο «Νεολόγο» της Πόλης το 1879 – 1880. (Μέρος Πρώτον, Κεφάλαιον Α΄. Η Θεία μάστιξ). «Διότι προ της ενσκήψεως του δεινού, ο κληρικός ούτος έζει σχεδόν αφανής εν τη πόλει, και δεν ωμοίαζε προς τους σεβασμίους εκείνους ποιμενάρχας, οίτινες, αφού η φήμη των αρετών αυτών πληρώσει τας αιθούσας και τους θαλάμους εν καιρώ γαλήνης και ησυχίας, αποσύρονται κατά τας δυσχερείς περιστάσεις εις ευάερόν τι εξοχικόν μοναστήριον, ίνα προσευχηθώσιν εν σιγή υπέρ του ποιμνίου αυτών».

Και για τον πολιτικό γάμο έγραψε ο Παπαδιαμάντης στο διήγημα «Χωρίς στεφάνι» που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» στις 24 Μαρτίου το 1896, μια ριζοσπαστική θέση, όχι μόνο για εκείνη την εποχή. Γράφει, λοιπόν:

«Ήσαν ανδρόγυνον χωρίς στεφάνι.Χωρίς στεφάνι! Οπόσα τοιαύτα παραδείγματα!

Αλλά δεν πρόκειται να κοινωνιολογήσωμεν σήμερον. Ελλείψει όμως άλλης πρόνοιας, χριστιανικής και ηθικής, δια να είναι τουλάχιστον συνεπείς προς εαυτούς και λογικοί, οφείλουσι να ψηφίσωσι τον πολιτικόν γάμον».
Τους πολιτικούς και πολιτευτές περιποιείται ιδιαίτερα ο Παπαδιαμάντης στο μεγάλο διήγημά του (νουβέλλα) «Οι Χαλασοχώρηδες», που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» το 1892. Αυτό πρέπει να το διαβάσει ολόκληρο κανείς για να έχει πληρέστερη εικόνα της εποχής εκείνης, και να κάνει τη σύγκριση με τη σημερινή. Θα παραθέσουμε, όμως, μερικά αποσπάσματα.
«Αυτός, όσους ψήφους επήρε, τους είχεν αγοράσει ακριβά. Όλους πληρωμένους. Έναν εκλογέα δεν άφησε απλήρωτον».

«Κατά την πρώτην σύνοδον (της Βουλής), ο Γεροντιάδης εφρόντισε να διορίσει εις μικράς ή μεγάλας θέσεις όλους τους ανεψιούς του, επτά τον αριθμόν, καθώς και δύο εξαδέλφους του και τρεις δεύτερους εξαδέλφους του, ως και δύο κουμπάρους, και τον υιόν της κουμπάρας του και τον αδελφόν της υπηρέτριάς του, και άλλους».

«Εφθόνει δε και τον Μανόλην τον Πολύχρονον, όστις ήξευρε τον τρόπον, υποσχόμενος εις τον ένα διορισμόν, εις τον άλλον σύνταξιν, εις τον τρίτον αισίαν έκβασιν της δίκης, να ευρίσκει απλήρωτους εκλογείς».

«Δεν υπήρξε βοσκός, όστις να μη διωρίσθη τελωνοφύλαξ, ούτε αγρότης, όστις να μη προεχειρίσθη εις υγειονομοσταθμάρχην. Τότε είδομεν πρώτην φοράν κι εδώ εις την νήσον λιμενάρχην φουστανελλάν».

«Τώρα, ποίος προστάτης, ποίος πολιτευόμενος, ποίος βουλευτής είναι ιπποτικότερος; Εκείνος, όστις εκ του ιδίου ταμείου αγοράζει τας ψήφους των εκλογέων, ή εκείνος, όστις τας αγοράζει εκ του δημοσίου θησαυρού ;»

«Δια να επιθυμήσης τούτο, (να γίνεις βουλευτής) σημείωσε, πρέπει να είσαι χορτάτος. Η φιλοδοξία είναι η νόσος των χορτάτων, η λαιμαργία είναι των πεινασμένων το νόσημα».

Και για την αστυνομία έχει να πει δύο λόγια ο Παπαδιαμάντης. Στο διήγημα «Ο ξεπεσμένος δερβίσης», που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» την 18 Γενάρη 1896, παρουσιάζει έναν αστυνομικό να συμβουλεύει ένα νεώτερο συνάδελφό του, λέγοντας: «Όταν βλέπεις καυγά, να τρέχεις από το πλαγινό σοκάκι, να αργοπορείς, ως που να περάσει η φούρια, και τότε να παρουσιάζεσαι.

Και άλλην συμβουλήν του έδωκε.

Στον καυγά, πάντοτε να βλέπεις ποιος είναι δυνατότερος και να φυλάγεσαι. Να μαλώνεις τον πιο αδύνατο, να του τραβάς κι ένα χαστούκι, και να επαναφέρεις την τάξιν. Έτσι θα βγαίνεις λάδι».
Για τη διαγωγή της νεολαίας ο Παπαδιαμάντης στο διήγημα «Τα μαύρα κούτσουρα», που δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του, στο περιοδικό «Καλλιτέχνης» το 1912, γράφει: «…οι νέοι τούτου του καιρού άλλαξαν πλέον τα φερσίματά τους και τη διαγωγή τους. Όσοι μας έρχονται από τις Βλαχίες κι από άλλα μέρη, έμαθαν εκεί άλλα καμώματα, κι άλλους τρόπους, κι αυτά τα καμώματα τα μαθαίνουν και στους άλλους συνομηλίκους τους, τους εδώ. Τι τα θέλετε; Αυτό είναι πράμα που κολλάει σαν ψώρα. Μια ψιλή σκέπη, μια τσίπα, είναι όλη του ανθρώπου η ντροπή. Άμα πάει η τσίπα, πάει πλέον ηθική και γνώση». Το διαχρονικό παράπονο των μεγαλυτέρων από τους νεώτερους.

Και για την αγωγή των νέων από τους μεγαλύτερους λέει: «…φασκελωμένος από τον μικρόν τριετή υιόν του, τον οποίον ο προκομμένος θείος του εδίδασκεν επιμελώς, όπως και οι γονείς ακόμη πράττουν εις τα «κατώτερα στρώματα», πως να μουντζώνει, να βρίζει, να βλασφημεί και να κατεβάζει κάτω Σταυρούς, Παναγίες, κανδήλια, θυμιατά και κόλλυβα». («Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη» Χριστουγεννιάτικη «Ακρόπολη» του 1896).

Στο ίδιο διήγημα γράφει και για την ακρίβεια. «Εμένα η φαμίλια μου δουλεύει, εγώ δουλεύω, ο γιος μου δουλεύει, το κορίτσι πάει στη μοδίστρα. Και μ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε ακόμα να βγάλουμε τα νοίκια της κυρα-Στρατίνας. Δουλεύουμε για την σπιτονοικοκυρά, δουλεύουμε για τον μπακάλη, για τον μανάβη, για τον τσαγκάρη, για τον έμπορο. Η κόρη θέλει το λούσο της, ο νέος θέλει το καφενείο του, το ρούχο του, το γλέντι του. Ύστερα, κάμε προκοπή».

Ο Παπαδιαμάντης έγραψε για πάρα πολλά ζητήματα που αφορούν την καθημερινή ζωή. Η σύγκριση των κοινωνικών συνθηκών της εποχής του Παπαδιαμάντη με τις σημερινές δείχνει πόσο επίκαιρο παραμένει το έργο του.

ΠΗΓΗ

Οι κάτοικοι της Αττικής αντιμέτωποι με τον κίνδυνο νέων αυξήσεων στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ.

Ορατός είναι ο κίνδυνος να υπάρξουν μεγάλες αυξήσεις στα τιμολόγια του νερού από την αρχή του ερχόμενου έτους εξαιτίας των τεράστιων ποσών που χρωστούν στην ΕΥΔΑΠ Δημόσιο και Οργανισμοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η Ομοσπονδία εργαζομένων υποστηρίζει ότι τα χρέη προς την ΕΥΔΑΠ αγγίζουν τα 700 εκατ. ευρώ

Χωρίς τις προσαυξήσεις, το ποσό φθάνει τα 522 εκατομμύρια ευρώ, εκ των οποίων τα 222 εκατομμύρια ευρώ περίπου προέρχονται από τους δήμους. Πρόκειται για χρέη πολλών ετών, τα οποία συνεχώς διογκώνονται. Αν δεν υπάρξει λύση στο πρόβλημα η ΕΥΔΑΠ κινδυνεύει να βουλιάξει και θα αναγκαστεί να αυξήσει κατά πολύ την τιμή του νερού, δήλωσε στο «Εθνος» ο νέος πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Στέλιος Σταυρίδης.

Η ΕΥΔΑΠ διεκδικεί χρήματα από έργα που έχουν γίνει στο παρελθόν, κατά το διάστημα 2000-2008 και 2009-2010, τα οποία υπολογίζονται στα 360 εκατομμύρια ευρώ. Το υπόλοιπο ποσό προέρχεται από καταναλώσεις νερού που δεν έχουν πληρωθεί από το Δημόσιο και από τους δήμους της Αττικής, οι οποίοι αγοράζουν το νερό από την ΕΥΔΑΠ αλλά δεν το πληρώνουν αν και εισπράττουν το αντίτιμο από τους δημότες τους.

Επιπλέον, τα χρέη των δήμων αυξάνονται κάθε μήνα κατά 2-3 εκατομμύρια ευρώ. Αξίζει να αναφερθεί εδώ πως υπάρχουν δήμοι της Αττικής που οφείλουν στην ΕΥΔΑΠ ποσά της τάξης των 25 εκατομμυρίων ευρώ (Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Ομοσπονδίας Εργαζομένων, με τις προσαυξήσεις, το συνολικό ποσό που οφείλεται στην ΕΥΔΑΠ φθάνει τα 700 εκατομμύρια ευρώ).

Ο κ. Σταυρίδης επισημαίνει πως το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ρεαλισμό και διάλογο, καθώς οι σημερινές συνθήκες είναι πολύ δύσκολες οικονομικά και για τους δήμους. Στόχος είναι, σε πρώτη φάση, να σταματήσει η συσσώρευση νέων χρεών. Ηδη έχουν σταλεί επιστολές σε όλους τους οφειλέτες, τους οποίους η εταιρεία ενημερώνει για τις προθέσεις της.
Διακανονισμός χρεών
  Η διοίκηση της ΕΥΔΑΠ πιστεύει πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να εισπραχθούν τα οφειλόμενα, παραδείγματος χάριν κατασχέσεις ή διακοπή νερού. Επιπλέον είναι έτοιμο από το παρελθόν ένα αξιόπιστο θεσμικό πλαίσιο για τον διακανονισμό χρεών των ΟΤΑ που θα μπορούσε να εφαρμοστεί και τώρα.

Η πρόθεση είναι να χρησιμοποιηθεί κάθε νόμιμο μέσο με πρακτικό αποτέλεσμα ώστε να μη χρειαστεί να εφαρμοστούν υπέρογκες αυξήσεις για τη σωτηρία της εταιρείας. Σημειώνεται πως τα τελευταία χρόνια έγιναν δύο αυξήσεις κατά 3% στα τιμολόγια νερού, το 2004 και το 2008, ενώ στα τέλη αποχέτευσης η αντίστοιχη αύξηση ήταν της τάξης του 5%.

Σε περίπτωση ιδιωτικοποίησης Ο αγοραστής παίρνει και τις... οφειλές

Αν πωληθεί η ΕΥΔΑΠ, ο αγοραστής δικαιούται να λάβει μέσα σε 90 ημέρες τις μη αμφισβητούμενες οφειλές του Δημοσίου και των δήμων, αρκεί να κινήσει τις νομικές διαδικασίες κατά του οφειλέτη. Αυτό προκύπτει από την απάντηση που έδωσε ο αρμόδιος επίτροπος για τη φορολογία και την καταπολέμηση της απάτης A. Semeta, σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκου Χουντή σχετικά με τα χρέη του Δημοσίου και των δήμων προς την ΕΥΔΑΠ. Για το θέμα έχουν ισχύ δύο οδηγίες της ΕΕ (οδηγία 2000/35/ΕΚ, η οποία αντικαθίσταται από τη 16 Μαρτίου 2013 από την οδηγία 2011/7/ΕΕ), που προβλέπουν τη διαδικασία έκδοσης εκτελεστού τίτλου για τον πιστωτή προκειμένου να εισπράξει μη αμφισβητούμενες οφειλές. Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για «τραγελαφική κατάσταση» που δημιουργείται με την ΕΥΔΑΠ, «που ενώ ετοιμάζονται να την πουλήσουν περίπου στα 250 εκατομμύρια ευρώ, ο νέος αγοραστής, με το καλημέρα σας, θα απαιτήσει 522 εκατομμύρια και προσαυξήσεις που είναι βεβαιωμένες οφειλές».

Μανίνα Νικολοπούλου
ΠΗΓΗ