Υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στο 1932 (τελευταία πτώχευση) και το 2011 ;

Απ' όλες τις πτωχεύσεις του Ελληνικού Κράτους (1827, 1893/97 και 1932) τεράστιο ιστορικό και πολιτικό ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτή του 1932, η οποία είναι και η τελευταία μέχρι τις δραματικές μέρες της σύγχρονης Ελλάδας.
Απαραίτητη ιστορική υπενθύμιση: Η πτώχευση της εποχής Τρικούπη και αυτή του 1932 παρουσιάζουν ένα κοινό κομβικό στοιχείο: και οι δύο κηρύχθηκαν έπειτα από μαραθώνιο ζυμώσεων και διεργασιών, εντός κι εκτός Ελλάδας, και μόλις το ποσοστό του χρέους έφτασε στο 150% του ΑΕΠ!


Ο Ελευθέριος Βενιζέλος απέτυχε τους τελευταίους μήνες της πρωθυπουργίας του το 1932 να εξασφαλίσει δάνειο. Την ίδια κατάληξη είχαν και οι προσπάθειες των διαδόχων του.


Δύο μόνο οικονομικά μεγέθη της εποχής προκαλούν ανατριχίλα. Το 1932 το 81% του συναλλάγματος από τις εξαγωγές της χώρας πήγαινε στην εξυπηρέτηση του χρέους. Η "Υπηρεσία Δημοσίου Χρέους" απορροφούσε το 9,25% του εγχώριου ΑΕΠ.


Στα πολιτικά πράγματα της εποχής οι εξελίξεις υπήρξαν δραματικές, επηρεάζοντας την πολιτική ζωή της χώρας. Η αποσταθεροποίηση του πολιτεύματος ήταν το αποτέλεσμα, με κορυφαίο γεγονός την παλινόρθωση του '35. Ο Γεώργιος αποφάσισε να τοποθετήσει πρωθυπουργό τον Ιωάννη Μεταξά, ως τότε αντιπρόεδρο και υπουργό Στρατιωτικών της κυβέρνησης Δεμερτζή, ο οποίος πέθανε ξαφνικά στις 13 Απριλίου του 1936.


Ο διορισμός του Μεταξά χρειαζόταν κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, από την τελευταία προπολεμική Βουλή, η οποία ήταν και η τελευταία όπου συγκρούστηκαν ο "βενιζελισμός" με τον "αντιβενιζελισμό". Εκείνη η Βουλή ήταν αναθεωρητική...


Η Βενιζελική/δημοκρατική παράταξη με 142 έδρες και η αντιβενιζελική με 143, έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Μεταξά. Κατά μια ιστορική ερμηνεία και οι δύο μεγάλοι πολιτικοί χώροι γνώριζαν πολύ καλά τι έκαναν, επικυρώνοντας με την ψήφο τους το διορισμό του Μεταξά ως πρωθυπουργού από τον Γεώργιο. Η μόνη πολιτική δύναμη που αρνήθηκε κάθετα να περιβάλλει με ψήφο εμπιστοσύνης τον Μεταξά ήταν το ΚΚΕ των 15 βουλευτών, το οποίο μάλιστα είχε προβλέψει την κατάληξη προς την εκτροπή.


Ο Μεταξάς κατάφερε αμέσως μετά να γίνει και δικτάτορας, εκμεταλλευόμενος την αυτοκτονική επιλογή εκείνης της Βουλής να αυτοαναστείλει τη λειτουργία της για ένα εξάμηνο, από το τέλος Απριλίου ως το φθινόπωρο.


Ηταν ήδη αργά για την (όποια) Δημοκρατία.


Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά για τον Μεταξά. Το βιογραφικό του είναι γεμάτο με λαμπρές (στα πεδία των μαχών και όχι στα επιτελικά γραφεία που υπηρέτησε), αλλά και μελανές (οι περισσότερες) σελίδες.


Στην πτώχευση του '32 η συμφωνία με τους δανειστές είχε ως εξής: καταβολή του 30% των τόκων για το οικονομικό έτος 1932-'33, του 27,5% για το έτος '33-'34 και του 35% για το έτος '34-'35. Το πρόγραμμα δεν υπηρετήθηκε και η χώρα πτώχευσε. Τον Φεβρουάριο του 1935 η νέα συμφωνία προέβλεπε αποπληρωμή του 35% για το οικονομικό έτος 1935-'36.


Δύο εβδομάδες μετά την κήρυξη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ο Μεταξάς συμφωνεί να καταβάλλει το 40% για τα έτη 1935-'36 και 1936-'37. Λίγους μήνες αργότερα το Συμβούλιο των Ομολογιούχων, μέσω της Βρετανικής κυβέρνησης, ζητά από την... σκληρή ελληνική κυβέρνηση να ανεβάσει το ποσοστό να ανέλθει στο 50%.


Θα αναρωτηθεί ο καλόπιστος αναγνώστης, τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά τα ιστορικά στοιχεία με την σύγχρονη ελληνική τραγωδία.


Οι συζητήσεις και οι συμφωνίες των κυβερνήσεων της περιόδου 1932-36, δεν είναι κάτι παρόμοιο, ανατριχιαστικά παρόμοιο τολμώ να πω, με τις σημερινές διεργασίες για την επιμήκυνση και το "κούρεμα";


Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, προβλέπει "κούρεμα" του Χρέους κατά 50%, συμφωνία η οποία παρουσιάστηκε στους υπό πτώχευση Ελληνες, ως σωτήρια για τον τόπο. Λεπτομέρεια: το "κούρεμα" δεν περιλαμβάνει τα δάνεια από το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την Ε.Ε, αλλά μόνο τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Για τις τράπεζες υπάρχει σχέδιο διάσωσής τους από τα προς "κούρεμα", για τα ταμεία όχι!


Το Δημόσιο Χρέος αυτή τη στιγμή κυμαίνεται σε περιοχές άνω του 150% του ΑΕΠ, ενώ με το κούρεμα αναμένεται να φτάσει στο 110% του ΑΕΠ -το "σημείο" δηλαδή απ' όπου ξεκίνησε η σημερινή περιπέτεια του τόπου- σε αρκετά χρόνια, γεγονός το οποίο σημαίνει σκληρή λιτότητα για τα μεσαία και λαϊκά στρώματα, τα συνήθη, δηλαδή, θύματα σε κάθε τέτοια περίσταση.


Η επιλογή του χρεωκοπημένου πολιτικού συστήματος της εποχής του Μεσοπολέμου, να παράσχει ψήφο εμπιστοσύνης στον διορισμένο από τον βασιλιά Γεώργιο, Ιωάννη Μεταξά, και επί της ουσίας να οδηγήσει στην εκτροπή και την επιβολή δικτατορίας, δεν μοιάζει αρκετά μάλιστα, με τις τωρινές τραγικές επιλογές ενός εξίσου αποτυχημένου και χρεωκοπημένου πολιτικού συστήματος;


Η φαρσοκωμωδία που έστησαν τα δύο μεγάλα κόμματα με την αρωγή των διαπλεκόμενων Μέσων Ενημέρωσης (τα οποία καθ' όλη τη διάρκεια πίεζαν προς την κατεύθυνση Παπαδήμου, εμφανίζοντάς περίπου ως μονόδρομο την επιλογή του), εως ότου καταλήξουν σε αυτόν, που πρώτο το BBC είχε προαναγγείλει από την προηγούμενη Πέμπτη ως τον επόμενο πρωθυπουργό, τον Λουκά Παπαδήμο, υπήρξε τόσο αντιαισθητική πολιτικά και τόσο άκομψη λαμβανομένου υπόψη και του παράγοντα "πίεση" από τους δανειστές και τον Γαλλογερμανικό άξονα, και είναι ενδεικτική του κλίματος που θα επικρατήσει από τούδε και στο εξής στα πολιτικά πράγματα της χώρας.


Ενδεικτικό της πιο πάνω διαπίστωσης είναι ότι την ώρα που ξεκαθάριζε(;), το πολιτικό σκηνικό στη χώρα, η Κομισιόν φρόντιζε να καθορίσει το... πεδίο δράσης της νέας, αλλά και της επόμενης κυβέρνησης, αυτής δηλαδή που θα προκύψει από τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. H Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην έκθεσή της, και πιο συγκεκριμένα στο κεφάλαιο για την Ελλάδα, το οποίο τιτλοφορείται "Επώδυνη Προσαρμογή", κάνει λόγο για ύφεση τουλάχιστον ως το τέλος του 2012 και παράλληλα καθιστά σαφές ότι θα χρειασθούν νέα, ακόμη αυστηρότερα, μέτρα λιτότητας με έμφαση στις περικοπές των δημοσίων δαπανών, προκειμένου να διασφαλισθεί ότι από το 2012 ο προϋπολογισμός θα εμφανίζει όλο και μεγαλύτερα πρωτογενή πλεονάσματα.


Οι τακτικισμοί των δύο μεγάλων κομμάτων, η "καταγγελτική απουσία" της Αριστεράς από τις εξελίξεις και κυρίως το έντονο άρωμα διαπλοκής, που συνόδευσε τις εξελίξεις μέχρι την επιλογή Παπαδήμου, δημιουργούν ενοχλητικούς ιστορικούς και πολιτικούς συνειρμούς. Η σύγκριση με τα γεγονότα της περιόδου 1932-'37, η γνώση των σύγχρονων συνθηκών και κανόνων βάσει των οποίων "παίζεται" το πολιτικό παιχνίδι και φυσικά το ισχυρό επιστημονικό δόγμα ότι η "Ιστορία διδάσκει, αρκεί να την διαβάζουμε σωστά", δεν ευννοεί την αισιόδοξη ανάγνωση των τελευταίων εξελίξεων.


Από τις δικτατορίες του "μαστιγίου", περνάμε στις δικτατορίες του "καρότου". Δεν χρειάζεται πλέον τόση και τέτοια καταστολή όση στο παρελθόν -αν και οι δυνάμεις καταστολής ποτέ δεν θα πάψουν να αποτελούν "σταθερή αξία" για την καθεστηκυΐα τάξη. Αρκούν τα φοβικά διλήμματα τύπου "μέσα ή έξω από το ευρώ", "ευρώ ή χάος", για να γίνει η δουλειά. Η παγκοσμιοποίηση έχει τους τρόπους της και μην αμφιβάλλετε για αυτό.


Ούτως ή άλλως είναι ήδη αργά και για την σημερινή Δημοκρατία...
 
Του Παναγιώτη Σπανού

Εθελοντισμός για παράδειγμα. Οχτώ οργανισμοί νεολαίας σε ετοιμότητα για την υποστήριξη των δραστηριοτήτων που αφορούν άτομα με ειδικές ανάγκες.

Απ' τη Ρωσία με αγάπη...

Στη Ρωσία σήμερα, τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι από τα πιο ευάλωτα άτομα.


Τα μέσα ενημέρωσης έχουν αφιερώσει πολλές εκπομπές για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους.


Είναι δύσκολο όμως να συναντήσετε στο δρόμο ανθρώπους σε μια αναπηρική καρέκλα ή τυφλό.


Αυτό συμβαίνει όχι γιατί είναι λίγα τα άτομα με αναπηρία, αλλά.....δεν είναι οι πόλεις σχεδιασμένες για τέτοιους ανθρώπους.

Είναι δύσκολο να έχουν την κίνηση που πρέπει για να έχουν μια φυσιολογική ζωή.

Έχει δημιουργηθεί όμως μια καταπληκτική εγκατάσταση για νέους με ειδικές ανάγκες το οποίο βρίσκεται, δυστυχώς , μόνο στο κέντρο της Μόσχας.

Αυτή η παιδική χαρά ίσως είναι η μοναδική παιδική χαρά για άτομα με ειδικές ανάγκες στη Μόσχα (μήπως και μοναδική στον κόσμο;)


"Κέντρο αναψυχής και Δημιουργικότητα Νεολαίας" : Άνοιξε το 1990 και πριν 2 χρόνια ανακατασκευάστηκε. Τώρα, στο κέντρο του κτιρίου υπάρχουν μεγάλες ράμπες και τα άτομα με αναπηρία μπορούν να φτάσουν στον τρίτο όροφο με ειδικούς ανελκυστήρες.


Στην αυλή υπάρχουν παιδικές χαρές και μίνι γήπεδο ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ, τα οποία μετατρέπονται εύκολα για το παιχνίδι των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Για παράδειγμα οι μπασκέτες χαμηλώνουν για να μπορέσουν να παίξουν τα άτομα με αναπηρικά καροτσάκια.


Το κέντρο δέχεται και άτομα από όλη την Μόσχα ακόμα και από τα προάστια.


Διαθέτει δικό του μεταφορικό μέσο για την μεταφορά των ατόμων από απομακρυσμένες περιοχές.


Το κέντρο λειτουργεί με εθελοντική εργασία . Οχτώ οργανισμοί νεολαίας είναι πάντα σε ετοιμότητα για την υποστήριξη των δραστηριοτήτων που αφορούν άτομα με ειδικές ανάγκες.

Υπάρχουν 12 πιλοτικές περιοχές για την ψυχαγωγία, τον αθλητισμό και τα τυχερά παιχνίδια. Στο κτίριο έχει δυο ανελκυστήρες για αναπηρικά καροτσάκια.


Το εσωτερικό του είναι καθαρό και ευχάριστο


Εδώ τα πάντα είναι προσαρμοσμένα για άτομα με ειδικές ανάγκες. Λευκοί κύκλοι για όσους δεν μπορούν να δουν οι οποίοι κάνουν γνωστό στο άτομο ότι ξεκινά κάτι (πχ τα σκαλιά) και αλληλοκαλύπτονται με έντονα χρωματιστούς μαρκαδόρους

Σχέδιο ειδικά διαμορφωμένο για τυφλούς και ατόμων με προβλήματα όρασης.

Οι πόρτες είναι 90 εκατοστά πλάτος, έτσι ώστε να γίνεται η διέλευση. Στους διαδρόμους υπάρχουν ειδικά σαλόνια άνετα για ανθρώπους με αναπηρικό αμαξίδιο

Ειδικός εξοπλισμός.

Αίθουσα μπιλιάρδου ειδικά διαμορφωμένες για τα άτομα με ειδικές ανάγκες

Εκτός από τα άτομα με αναπηρία στο κέντρο επισκέπτονται και φυσιολογικά παιδιά. Αυτό βοηθά τα άτομα με αναπηρία να προσαρμοστούν πιο γρήγορα και να απολαύσουν μια κανονική ζωή έξω από το κέντρο

Πέρυσι μια εικόνα φτιαγμένη από τα χέρια των παιδιών δόθηκε στον Πατριάρχη

Αίθουσα κεραμικής και αγγειοπλαστικής. Υπάρχουν κλίβανοι και τροχός αγγειοπλαστικής. Εδώ ασχολούνται παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, νοητική υστέρηση, σύνδρομο Down


Σκοπό του κέντρου είναι να δραστηριοποιηθούν οι νέοι που συμμετέχουν στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή. Το κέντρο απασχολεί 60 άτομα, ψυχολόγους, εκπαιδευτικούς και αποστολή τους είναι να βοηθήσουν τους νέους με αναπηρία


Πηγαίνουν παιδιά από 4 ετών έως και 32 νεαρά άτομα με ειδικές ανάγκες. Μετά από 32 χρόνια οι άνθρωποι γενικά είτε είναι οργανωμένοι και μπορούν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή, ή πάνε σε άλλα κέντρα με ενήλικες.


Οι μαθητές κάνουν εργασίες και σύντομα σχεδιάζει να δημιουργήσει ένα ηλεκτρονικό κατάστημα και να πωλούν κάποιες από τις εργασίες τους

Επίσης υπάρχει θέατρο, όπου ο ίδιος ο σκηνοθέτης είναι κωφός και τα έργα παίζονται χωρίς λόγια

Αίθουσα ψυχαγωγίας και χαλάρωσης

Γυμναστήριο εξοπλισμένο με ειδικά όργανα γυμναστικής προσαρμοσμένα για αναπηρικά καροτσάκια


Είναι πολύ σημαντική όλη αυτή η προσπάθεια. Οι μέθοδοι για την αναψυχή και την δημιουργικότητα των ατόμων με αναπηρία. Φυσικά τα κέντρα αυτά θα έπρεπε να είναι σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Τα άτομα με αναπηρία θα πρέπει να μπορούν να ζήσουν μια πλήρη ζωή στην εργασία, στην χαλάρωση να πηγαίνουν κινηματογράφο και να συναντιούνται με φίλους.

Θα ήταν ωραίο αν στην κοινωνία μας οι πολίτες και οι οργανώσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στα θέματα αναπηρίας , που αυτή την στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει.

Κατερίνα

ΠΗΓΗ : Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Η γέννηση της Αυτοκρατορίας δια μέσου των χρεών οδηγεί την Ευρώπη να διολισθαίνει όλο και περισσότερο προς την αυταρχική δημοκρατία.

Θα μιλήσω αυστηρά επιστημονικά. Χωρίς συναισθηματισμούς, άμεσες πολιτικές αξιολογήσεις και μεταφορικές εικόνες. Η θέση της Ελλάδας στον κόσμο χειροτερεύει. Μειώνεται η κυριαρχία της και ξένοι επίτροποι ελέγχουν την οικονομία. Οι κυρίαρχες δυνάμεις κάνουν σαν να μην καταλαβαίνουν. 

Θυμίζουν εκείνους τους λίγους από τους 526 Ινδούς Μαχαραγιάδες –πρίγκιπες που παρέδωσαν την Ινδία πρώτα στις υπερεθνικές επιχειρήσεις των βρετανών και κατόπιν δέχτηκαν να γίνει η Ινδία αποικία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

340.000.000 ινδοί διοικούνταν από 12.000 βρετανούς, κύρια Σκοτσέζους. Σε αναλογία, για την Ελλάδα που έχει σήμερα ακριβώς 31 φορές λιγότερο πληθυσμό, θα... ήταν 387 επίτροποι, υπάλληλοι της Αυτοκρατορίας. Δηλαδή, όσοι συντόμως θα είναι οι υπάλληλοι της τρόικας και των υπό τον κ. Ράιχενμπαχ επιτροπών.

Ίσως, κάποιος θα υποστηρίξει ότι είναι υπερβολή να συγκρίνουμε την ΕΕ και τη σημερινή Γερμανία με τις δομές της Β’ Βρετανικής Αυτοκρατορίας πριν από 250 χρόνια. Ασφαλώς δεν είναι τα ίδια πράγματα, αλλά από την άλλη, το σίγουρο είναι ότι έχουμε να κάνουμε με μια αυτοκρατορία εν τω γίγνεσθαι. Και αυτό διότι η αυτοκρατορία έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της την διαβάθμιση δικαιωμάτων όσων κατοικούν σε αυτήν, καθώς και των διαφορετικών εθνολογικών – γεωγραφικών χώρων. Πολιτικές ενότητες, σαφώς μικρότερες από την κάθε φορά αυτοκρατορία, όπως ήταν η Ρώμη, η Αγγλία και αργότερα τα βρετανικά νησιά, η Πορτογαλία (εκτός από την περίοδο που μεταφέρθηκε η έδρα της αυτοκρατορίας στην Βραζιλία), διοικούσαν πολύ μεγαλύτερες περιοχές και πληθυσμούς. Ταυτόχρονα, σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας εφαρμοζόντουσαν το ίδιο δίκαιο και κυκλοφορούσε το ίδιο νόμισμα.

Σήμερα στην ΕΕ, έχουν παραβιαστεί πολλαπλά θεμέλια στα οποία εδραζόταν ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της. Πριν από όλα, έχει παραβιαστεί η αρχή της ισότητας και ισονομίας ανάμεσα στα κράτη-μέλη της. Δεν είναι απλώς ότι κάποια κράτη είναι πλουσιότερα, μερικές φορές πολυπληθέστερα και με μεγαλύτερη ισχύ εντός της ΕΕ, καθώς και με χρηματοπιστωτικό πλεόνασμα, ενώ άλλα έχουν ισχνότερη οικονομία, ελλείμματα, ακόμα και μικρότερο πληθυσμό. Το κύριο είναι ότι σήμερα μετρά όλο και περισσότερο το οικονομικό βάρος και ισχύ που διαθέτει κάθε κράτος.

Στο όνομα της κρίσης προωθείται μια αυταρχική αναθεώρηση των συνθηκών. Σε αυτή δεν προβλέπεται μόνο η δημιουργία ενός συστήματος ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης, αλλά και ο αυστηρός έλεγχος των κρατών-μελών με υψηλά χρέη. Αυτά θα ελέγχονται και θα διευθύνονται με επιτροπάτα, ιδιαίτερα ως προς τα δημοσιονομικά. Δηλαδή, θα διαμορφωθούν πεδία και σφαίρες δράσης, όπως ήδη παρανόμως συμβαίνει στην Ελλάδα, στα οποία δεν θα λειτουργεί η δημοκρατία για τους πολίτες των χρεωμένων κρατών. Επίσης, το κοινοβούλια θα χάνει τον σκληρό πυρήνα κυριαρχίας του, δηλαδή, τον έλεγχο επί του προϋπολογισμού. Με μοχλό τα χρέη, θα διαμορφωθούν διαφορετικές ταχύτητες θεσμών, δικαιωμάτων, κυριαρχίας. Δηλαδή, θα συγκροτηθεί μια άτυπη θεσμικά νομιμοποιημένη αυτοκρατορία με τους έλληνες πολίτες να είναι περιορισμένων δικαιωμάτων.

 Η γέννηση της Αυτοκρατορίας δια μέσου των χρεών οδηγεί την Ευρώπη να διολισθαίνει όλο και περισσότερο προς την αυταρχική δημοκρατία. Αν δεν το καταλάβουμε, τότε στο όνομα της σωτηρίας από την οικονομική χρεοκοπία που έτσι και αλλιώς έρχεται, θα έχουμε να κάνουμε με την χρεοκοπία της Ελληνικής Δημοκρατίας, ως δημοκρατία και ως κυριαρχία. Με μια, δηλαδή, καταστροφή ιστορικών διαστάσεων!

Νίκος Κοτζιάς : PRESS-GR

Ο λαός δεν τον διέγραψε ποτέ...

Στην πολιτική αποκατάσταση του καπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη - κατά κόσμον Θανάση Κλάρα - προχώρησε το ΚΚΕ την Κυριακή 9 Οκτωβρίου, σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποίη¬σε στη γενέτειρα του Άρη, τη Λαμία, για την παρουσίαση της απόφασης της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του κόμματος που έγινε τον Ιούνη του 2011 και αφορούσε τον Β’ τόμο Δοκιμίου Ιστορί¬ας του ΚΚΕ για την περίοδο 1949-68.

Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν και παραμένει ταυτισμένος στη λαϊκή συνεί¬δηση με την αντίσταση ενάντια στους ξένους κατακτητές και τον ένοπλο αγώνα του ΚΚΕ. Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1905 στη Λαμία, το 1922 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας) και το 1925 μέλος του ΚΚΕ.

Ως στρατιώτης οδηγήθηκε στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου και μετά την απόλσή του ανέλαβε διάφορες κομματικές χρεώσεις. Διώχτηκε κατά καιρούς από το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του και την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εξορίστηκε στη Γαύδο και φυλακίστηκε στην Αίγινα (1938). Το 1939 μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα και αποφυλακίστηκε αφού υπέγραψε δήλωση μετανοίας.


Στη διάρκεια της κατοχής βρέθηκε στην Αθήνα, όπου τον Ιούλιο του 1941 συνδέθηκε με την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, η οποία τον αποκατέστησε στο ΚΚΕ. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους η Κεντρική Επιτροπή του ανέθε¬σε να συγκροτήσει αντάρτικο στρατό, αποστολή την οποία έφερε σε πέρας με τον καλύτερο τρόπο και τον Μάη του 1943 με τη δημιουργία του Γενικού Στρατηγείου του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ – ένοπλο τμήμα του ΕΑΜ) αναλαμβάνει καπετάνιος του.


Ασυμβίβαστος


Μετά το τέλος της κατοχής ο Άρης υποστήριξε την ανάγκη συνέχισης της ένοπλης πάλης ενάντια στην αστική τάξη της Ελλάδας, πράγμα που το ΚΚΕ έκανε πράξη το 1946-49, και αντιτάχθηκε στην απόφαση του κόμματος για την παράδοση των όπλων του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) με την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, που έγινε στις 12 Φεβρουαρίου του 1945 μεταξύ της κυβέρνησης Πλαστήρα και του ΕΑΜ. Το γεγονός αυτό τον οδήγησε στο διάστημα Φεβρουάριο με Απρίλιο του 1945 να αναλάβει με δική του ευθύνη πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση νέου αντάρτικου στρατού, παρά την αντίθετη απόφαση του ΚΚΕ.


Η πράξη αυτή του Βελουχιώτη εναντιωνόταν στον καταστατικό κανόνα του κόμματος περί δημοκρατικού συγκεντρωτισμού με αποτέλεσμα η 11η Ολομέλεια της Κ.Ε., που έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 1945, να τον διαγράψει από το κόμμα και να τον αποκηρύξει, χωρίς όμως να δώσει την απόφασή της στη δημοσιότητα.


Λίγους μήνες αργότερα, στις 16 Ιουνίου του 1945, ο Άρης αυτοκτόνησε περικυκλωμένος από τον αστικό στρατό στη Μεσούντα της Άρτας. Προκειμένου όμως να μπορεί να αποδειχτεί ότι ο Βελουχιώτης ήταν όντως νεκρός του έκοψαν το κεφάλι, όπως και το κεφάλι του συνοδοιπόρου του Τζαβέλα. Τα κεφάλια τους μεταφέρθηκαν «σε τορβά» στο Βουργαρέλι Άρτας και από εκεί, μέσα από τα βουνά της Νότιας Πίνδου, στα Τρίκαλα. Εκεί κρεμάστηκαν σε φανοστάτη της κεντρικής πλατείας της περιοχής και σε κατάσταση έξαλλης εθνικοφροσύνης στήθηκε από τους εχθρούς του γλέντι με νταούλια και κλαρίνα.


Στην περιοχή πήγε και ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως Ναπολέων Ζέρβας προκειμένου να επιβεβαιώσει την ταυτότητα, ενώ στη συνέχεια τα κεφάλια των ανταρτών μεταφέρθηκαν στην Αθήνα και μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστο το τι απέγιναν.


Παράλληλα την ίδια ημέρα, στις 16 Ιουνίου, στον «Ριζοσπάστη» δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που κατήγγειλε τον Βελουχιώτη, κάνοντας αναφορά και στην απόφαση της 11ης Ολομέλειας.


Τρεις μέρες μετά την αυτοκτονία του, στις 19 Ιουνίου 1945, ο «Ριζοσπάστης» σε άρθρο με τίτλο «ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ» έγραψε για τον Άρη: «Ο τόσο τραγικός θάνατος του Άρη Βελουχιώτη προκαλεί θλίψη ανάμεσα στους πραγματικούς πατριώτες, αγωνιστές της εθνικής ιδέας. Γιατί ανεξάρτητα από τη θέση που πήρε μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, θέση που αντικειμενικά εξυπηρετούσε την αντίδραση, δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να ξεχνάει κανείς ότι ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ένας από τους πρωτοπόρους του αγώνα της Αντίστασης και από τους πρωταθλητές στην οργάνωση του αντάρτικου κινήματος...».


Μετά τον θάνατο του Άρη και μέχρι την 7η Ολομέλεια της Κ.Ε. που έγινε το 1950 το ΚΚΕ δεν είχε χαρακτηρίσει ως λαθεμένη την απόφαση για την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας και την αποκαλούσε ως «αναγκαίο ελιγμό», ενώ μέχρι και τις ημέρες μας γράφτηκαν και ειπώθηκαν κατά καιρούς αρκετά για τη δράση του Βελουχιώτη στον ΕΛΑΣ, τη σχέση του με το ΚΚΕ, τη διαγραφή του από το κόμμα αλλά και για την τραγική κατάληξή του.


Μάλιστα για όσους προσπάθησαν να «οικειοποιηθούν» πολιτικά τον Βελουχιώτη, ο μετέπειτα γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής Χαρίλαος Φλωράκης είχε πει ότι «παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς».


Η αποκατάσταση


Λόγος για αποκατάσταση του Βελουχιώτη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’50 δεν είχε γίνει. Τον Μάρτιο του 1962, όμως, στο περιοδικό «Νέος Κόσμος» δημοσιεύτηκε άρθρο μέλους του τότε Πολιτικού Γραφείου, στο οποίο γινόταν λόγος για αποκατάσταση σειράς στελεχών του ΚΚΕ, ανάμεσά τους και του Άρη. «Η Κ.Ε. ακύρωσε αποφάσεις της παλιάς καθοδήγησης για διαγραφή ή καθαίρεση μελών της Κ.Ε., που αποδείχτηκαν αβάσιμες και αδικαιολόγητες. Ταυτόχρονα αποκατέστησε τη μνήμη των συντρόφων [...] Αρη Βελουχιώτη [...] κ.ά.» ανέφερε συγκεκριμένα το άρθρο.


Αν και η σχετική απόφαση δεν βρέθηκε ποτέ στο αρχείο του ΚΚΕ, μετά το παραπάνω δημοσίευμα πραγματοποιήθηκαν αρκετές πράξεις πολιτικής αποκατάστασης του Άρη, οι οποίες ουσιαστικά απέρριπταν τις κατηγορίες σε βάρος του ως προβοκάτορα κ.ά. Μία από αυτές τις πράξεις ήταν και η αναφορά που έγινε στον Α’ τόμο Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ 1918-1949, στον οποίο γράφτηκε ότι «ο Άρης ζυμωμένος και ατσαλωμένος στο ΚΚΕ και στο λαϊκό κίνημα αναδείχτηκε με την ηρωική δράση του σε ατρόμητο πολεμιστή και σε γνήσιο λαϊκό ηγέτη. Η τραγική θυσία του συγκίνησε βαθιά τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και όλους τους πατριώτες».


Σήμερα το ΚΚΕ, ύστερα από μακρόχρονη μελέτη και εξέταση της ιστορίας του, αποφάσισε να προχωρήσει στην έκδοση του Β’ τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας του κόμματος (σ.σ.: θα δοθεί στη δημοσιότητα τον Νοέμβριο, σύμφωνα με την Αλέκα Παπαρήγα), που αφορά τη χρονική περίοδο 1949 με 1968, αποτυπώνοντας όλα τα συ¬μπεράσματα από την εξέταση της πολιτικής δράσης του κόμματος τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.


Το ΚΚΕ έπραξε το αυτονόητο


Μάλιστα ο Τηλέμαχος Δημουλάς, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος, μιλώντας στην εκδήλωση που έγινε στη Λαμία αναφέρθηκε στην απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης και το σχετικό Δοκίμιο Ιστορίας του κόμματος λέγοντας πως «δεν αποτελεί διόρθωση κάποιων λαθών της ηγεσίας του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου, όπως διαδίδουν κάποιοι, αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας πολύχρονης συστηματικής μελέτης αρχειακού υλικού, συλλογικής συζήτησης σε όλο το κόμμα».


Μέσα όμως στις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες που έλαβαν χώρα αυτή την περίοδο ορισμένα πρόσωπα, όπως ο Άρης Βελουχιώτης, αναδείχτηκαν σε ηγετικές φυσιογνωμίες του λαϊκού κινήματος, γεγονός το οποίο δεν γινόταν να μην αποτυπωθεί και μέσα στον Β’ τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ. Με την έκδοση του Δοκιμίου, λοιπόν, αλλά και με βάση την απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης που πραγματοποιήθηκε, το ΚΚΕ προχώρησε στην πλήρη πολιτική αποκατάσταση του Βελουχιώτη τονίζοντας ότι «ο Άρης είχε όραμά του, στόχο του την ιδεολογία του ΚΚΕ, την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Όλα αυτά για τα οποία έδωσαν τη ζωή τους χιλιάδες ήρωες, άνδρες και γυναίκες του ΚΚΕ. Δεν καταδικάστηκε λοιπόν η γνώμη του Άρη Βελουχιώτη από το ΚΚΕ, αλλά η επιμονή του σε μια πρακτική που δεν ήταν σύμφωνη με τις αρχές οργάνωσης και λειτουργίας του κόμματος. Ο Άρης Βελουχιώτης δεν εξέφραζε άλλη στρατηγική αντίληψη από εκείνη που είχε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ τη συ¬γκεκριμένη ιστορική περίοδο. Επέλεξε την ένοπλη πάλη και καταδίκασε τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Ως προς αυτό, δικαιώθηκε και αυτό δεν το λέμε σήμερα για πρώτη φορά. Το ίδιο το κόμμα αργότερα υιοθέτησε αυτή τη θέση για τη Βάρκιζα και ο καθένας μπορεί να καταλάβει πόσο πολύτιμη θα ήταν η συμβολή του Άρη Βελουχιώτη στον ένοπλο λαϊκό αγώνα που ακολούθησε τα χρόνια 1946-49 αν είχε πειθαρ¬χήσει και δεν οδηγούνταν στην τραγική κατάληξη».


Παράλληλα το ΚΚΕ, αναφορικά με τα όσα λέγονται για τη μη κομματική αποκατάσταση του Άρη, σημειώνει στην απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης: «Η διαφωνία του Άρη με τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας, καθώς και την αξιοποίηση από τον Άρη της φήμης και του σεβασμού που είχε κατακτήσει την προηγούμενη περίοδο ως καπετάνιος του ΕΛΑΣ και στέλεχος του ΚΚΕ. Η στάση του αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση και της κομματικής του ιδιότητας».


Υπενθυμίζεται ότι την Κυριακή 2 Οκτωβρίου στο ίδιο πλαίσιο είχε πραγματοποιηθεί εκδήλωση για την κομματική αποκατάσταση του πρώην γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, ενώ ακολούθησε την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου η αποκατάσταση του στελέχους του κόμματος Νίκου Βαβούδη.
ΠΗΓΗ : http://www.topontiki.gr/

Τι σημαίνει το ”κούρεμα” για την ελληνική οικονομία

Παρά τις έντονες και σωρευτικές αντιθέσεις σε μεγαλύτερο κούρεμα, στο Eurogroup και στο Ecofin συζητήθηκε και συζητείται μεγαλύτερο κούρεμα στα ελληνικά ομόλογα με τη διαδικασία της εθελοντικής ανταλλαγής (PSI) από το 21% που αποφασίσθηκε και έγινε αποδεκτό με την απόφαση της 21ης Ιουλίου.

Το ποσοστό, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα και αναφορές ξένων πρακτορείων ειδήσεων, αλλά και από τις έμμεσες αναφορές Γιούνγκερ, όπως και τη δήλωση του Έλληνα υπουργού Οικονομικών για συζήτηση σχετικά με την απόφαση της 21ης Ιουλίου plus, συζητείται να κυμανθεί μεταξύ 50% και 60%.


Ποιους αφορά;


Πρωτίστως τις τράπεζες ελληνικές και ξένες, καθώς είχαν αποδεχθεί και το αρχικό 21%. Η βάση της ανταλλαγής ομολόγων είναι εθελοντική και δεν έχουν περιληφθεί με εξαναγκασμό τα ασφαλιστικά ταμεία.


Στο βαθμό που το μεγαλύτερο κούρεμα σε 50% ή 60% αφορά το PSI, εκείνο που σημαίνει - ως σολομώντεια λύση μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας- είναι να πεισθούν οι τράπεζες και να ενισχυθούν από τον μηχανισμό EFSF για εθελοντικό κούρεμα αντί 21% στο 50% ή 60%.

Τι σημαίνει για τις ελληνικές τράπεζες αυτό το μεγαλύτερο κούρεμα;

Για αυτές ένα κούρεμα 50% σημαίνει συνολικά 15 δις ευρώ ζημίες, περίπου 6 δις ευρώ ζημιά από το κούρεμα του 21% και επιπλέον άλλα 9 δις ευρώ αν το συνολικό κούρεμα μέσω του PSI φθάσει στο 50%.

Αν το κούρεμα αποφασισθεί στο 60% οι ζημίες υπολογίζονται σε 18 δις ευρώ.


Χοντρικά κάθε 10 ποσοστιαίες μονάδες κουρέματος (10%), αντιστοιχούν σε ζημιές περίπου 3 δις ευρώ.

Υπό αυτές τις συνθήκες κουρέματος η Τρόϊκα έχει υπολογίσει, ότι με το 50% haircut το χρέος θα βρίσκεται στο 120% του ΑΕΠ έως το 2020 και με κούρεμα 60% το χρέος θα βρεθεί στο 110% του ΑΕΠ.

Να σημειωθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες, για αυτό έχει επειμείνει σχετικά ο υπουργός Οικονομικών, έχουν προβλέψει ήδη ζημιές 6 δις ευρώ από το κούρεμα 21%. Θα χρειασθεί να προβλέψουν και να εγγράψουν ζημιές άλλα 9 δις ευρώ αν το κούρεμα φθάσει στο 50%.

Πώς διασφαλίζονται οι τράπεζες έναντι αυτών των ζημιών ;

Μέσα από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ).Το ύψος του κουρέματος θα δείξει ποιες και πόσες ελληνικές τράπεζες θα προσφύγουν στο ΤΧΣ.

Την ίδια ώρα, πάντως, μετά και την τεκμηριωμένη ανάλυση του ΣΕΒ ότι το μεγαλύτερο κούρεμα μπορεί να αποβεί καταστροφικό και ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΚΤ και άμισθος σύμβουλος του Πρωθυπουργού Λουκάς Παπαδήμος σε άρθρο του στους Financial Times αντιτίθεται σε μεγαλύτερο κούρεμα.

Ο κ. Παπαδήμος αναφέρει ότι τα πιθανά οφέλη από την ανακούφιση του χρέους θα είναι πολύ μικρότερα από ότι υποστηρίζεται, ενώ η διαδικασία εμπεριέχει σημαντικούς κινδύνους όχι μόνο για τη χώρα, αλλά συνολικά για το ευρωσύστημα. Στην περίπτωση της Ελλάδας, σημειώνει, το 30% του χρέους (η ονομαστική αξία του οποίου στο τέλος Ιουλίου ήταν 366 δισ. ευρώ) ανήκει σε Έλληνες, κυρίως τράπεζες, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά ταμεία.

Ένα σημαντικό «κούρεμα» του χρέους θα οδηγούσε τους οργανισμούς αυτούς σε αναζήτηση κρατικής βοήθειας. Παράλληλα, οι απώλειες των νοικοκυριών αλλά και των επιχειρήσεων εκτός του χρηματοοικονομικού τομέα θα έπλητταν την οικονομική δραστηριότητα και κατ’ επέκταση τα φορολογικά έσοδα.

Ακόμη, μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους είναι στην κατοχή θεσμικών φορέων (ΔΝΤ, ΕΚΤ κ.ά.) και τυχόν σημαντική απομείωση των δανείων αυτών επίσης θα απαιτούσε την παρέμβαση των κυβερνήσεων για την ενίσχυσή τους. Για σειρά λόγων οι φορείς αυτοί δεν μπορούν να επιβαρυνθούν με το κόστος μιας αναδιάρθρωσης.

Έτσι, μόνο το 40% του χρέους βρίσκεται στην κατοχή ξένων ιδιωτών επενδυτών και ένα «κούρεμα» της τάξης του 50% θα οδηγούσε σε μείωση του συνολικού κόστους μόνο κατά 20%.

Ένα τέτοιο «κούρεμα» θα απελευθέρωνε μεγάλους κινδύνους, επισημαίνει ο κύριος Παπαδήμος.

ΠΗΓΗ : star.gr

Συνάντηση αλληλεγγύης των Πολιτών του Νέου Δήμου Παλλήνης και δημιουργία δικτύου εθελοντών με στόχο την καθημερινή συνδρομή σε αυτούς που χρειάζονται βοήθεια.

Πραγματοποιήθηκε η 2η συνάντηση αλληλεγγύης των Πολιτών του Νέου Δήμου Παλλήνης. Συζήτησαν, προβληματίστηκαν, αντάλλαξαν απόψεις, και όλα αυτά με απόλυτα πολιτισμένο ύφος και ωριμότητα.

Στόχος είναι η δημιουργία ενός δικτύου εθελοντών αλληλεγγύης για την καθημερινή συνδρομή σε αυτούς που χρειάζονται βοήθεια.
 
 
Στόχος εφικτός και μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων αρκεί να αξιοποιηθούν άμεσα και αποτελεσματικά οι γνωρίζοντες.

Γιώργος Τζαβάρας

http://www.youtube.com/watch?v=dVJIb-aBW-g

(Video με ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις συμπολιτών μας και επεξηγήσεις εκπροσώπων  του κινήματος πολιτών, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ).

Ο λαός απαιτεί από το ΠΑΣΟΚ να γκρεμίσει εδώ και τώρα το μεταλλαγμένο του εαυτό.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ. 13/10/11

Το παρελθόν και το .. μέλλον της ελληνικής κρίσης.

...Στην περίπτωση της Ελλάδας, στην εικοσαετία από το 1981 μέχρι το 2001 η δραχμή υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 88% (στοιχεία από την Κεντρική Τράπεζα του St. Louis ΗΠΑ). 

Η θεαματική αυτή υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επέτρεψε στη χώρα να συμψηφίσει, σε ένα βαθμό, τις απώλειες από την αποτυχία της να γίνει ανταγωνιστική με το 'γερμανικό τρόπο'. Σε όλο αυτό το διάστημα η Ελλάδα έμαθε να επιβιώνει έχοντας ένα νόμισμα που γινόταν σταθερά φθηνότερο, κάνοντας τις υπηρεσίες και τα προϊόντα της φθηνά και έτσι περισσότερο ανθεκτικά στο διεθνή ανταγωνισμό.

Αυτό, όμως, άλλαξε από το 2001 και μετά καθώς η σύνδεση της δραχμής στο ευρώ σε σταθερή ισοτιμία, η εγκατάλειψη της, η υιοθέτηση του ευρώ και η 'ελεύθερη' διακύμανση του ευρώ, πλέον, στο διεθνές νομισματικό σύστημα έβαλε τέλος στη δυνατότητα της χώρας να ελέγχει τη νομισματική της πολιτική και ως εκ τούτου να μπορεί να συνεχίσει την πρακτική που ακολούθησε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
 

Η νέα αυτή νομισματική κατάσταση , με την εγκατάλειψη του εθνικού νομίσματος και την υιοθέτηση του ευρώ, είχε εντυπωσιακές συνέπειες τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, με κάποιες από αυτές να βρίσκονται σε πολύ πλεονεκτική και άλλες σε πολύ μειονεκτική θέση.

Έτσι, ενώ από την εγκατάλειψη του μάρκου και την υιοθέτηση του ευρώ η Γερμανία είδε το νέο νόμισμα της να αυξάνεται μόνο κατά 17,8% έναντι του δολαρίου (στοιχεία μέχρι 08/10/11), από την εγκατάλειψη της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ η Ελλάδα είδε το νέο της νόμισμα να ανατιμάται έναντι του δολαρίου κατά 56,8%, κάτι το οποίο ήταν ένα πρωτοφανές πρόβλημα για την ελληνική οικονομία.

 

Γράφει ο Πάνος Παναγιώτου 
Επικεφαλής Χρηματιστηριακής Τεχνικής Ανάλυσης
GSTA/EKTA Ltd, WTAEC Ltd

 

Από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και σήμερα οι ΗΠΑ είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη οικονομική, στρατιωτική και νομισματική δύναμη στον κόσμο, με το νόμισμα τους, το δολάριο, να είναι το νούμερο ένα αποθεματικό νόμισμα, αυτό στο οποίο αποτιμώνται όλα τα βασικά εμπορεύματα διεθνώς και αυτό στο οποίο γίνονται όλες οι συναλλαγές στα διεθνή χρηματιστήρια εμπορευμάτων.
Πετρέλαιο, αγροτικά εμπορεύματα, πολύτιμα και... βιομηχανικά μέταλλα αποτιμώνται σε δολάριο και προϋποθέτουν τη χρήση του προκειμένου να διεξαχθεί το διεθνές εμπόριο.
Η παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου έκανε την δεύτερη, σήμερα, μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, την Κίνα, να συνδέσει το νόμισμα της σε αυτό, ακολουθώντας μία πολιτική η οποία βρίσκεται στην καρδιά ενός νομισματικού πολέμου μεταξύ των δύο χωρών ο οποίος μαίνεται με αυξανόμενη ένταση εδώ και χρόνια. Αυτό, γιατί με μέγεθος εντυπωσιακό και ρυθμούς ανάπτυξης θεαματικούς, η οικονομία της Κίνας αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές των ΗΠΑ και η νομισματική σύνδεση της με αυτές της επιτρέπει να 'κλειδώσει' την ισοτιμία του νομίσματος της με το δολάριο, απαγορεύοντας στις ΗΠΑ να εκμεταλλευτούν τα νομισματικά τους όπλα για να γίνουν πιο ανταγωνιστικές απέναντι της.

Όταν οι ΗΠΑ προωθούν την χρηματιστηριακή υποτίμηση του δολαρίου, μειώνοντας την αξία του έναντι του ευρώ, της στερλίνας, του γεν και των υπολοίπων – μη συνδεδεμένων στο δολάριο – νομισμάτων, είναι σα να κάνουν εκπτώσεις στα αμερικανικά προϊόντα και ανατιμήσεις στα διεθνή, με αποτέλεσμα να αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα της αμερικανικής οικονομίας και να μειώνουν αυτήν του υπόλοιπου κόσμου.

Από το 1985 μέχρι σήμερα, ο δείκτης δολαρίου, δηλαδή αυτός που μετρά την αξία του δολαρίου έναντι των βασικότερων ανταγωνιστικών του νομισμάτων, έχει υποτιμηθεί κατά 52%, γεγονός που επιβεβαιώνει την πολιτική συνεχούς εξασθένισης του δολαρίου με στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της αμερικανικής οικονομίας την οποία ακολουθούν οι ΗΠΑ και για την οποία έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένα από όλα, σχεδόν, τα μεγάλα κράτη του κόσμου και ιδιαίτερα από τη Γερμανία.

Από το 2001, το δολάριο έχει υποστεί χρηματιστηριακή υποτίμηση της τάξης του 35%-41% (35% με σημερινές τιμές – 41% στο χαμηλό του το 2008), χάνοντας περισσότερο από το 1/3 της αξίας του έναντι των βασικότερων νομισμάτων του κόσμου και κάνοντας, τεχνητά, τις ΗΠΑ πιο ανταγωνιστικές, σε μία εξαιρετικά δυσμενή δεκαετία όπου η οικονομική επιβίωση των κρατών έχει γίνει πιο δύσκολη και επίπονη απ' ότι σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή στα τελευταία 65 χρόνια.
Καθώς, ωστόσο, η Κίνα έχει συνδέσει το νόμισμα της στο δολάριο, απολαμβάνει και αυτή την ίδια, σχεδόν, υποτίμηση στο δικό της νόμισμα και τις ίδιες ΄εκπτώσεις' στα δικά της προϊόντα, τα οποία, όμως, είναι ήδη πάρα πολύ φθηνά. Το αποτέλεσμα αυτού του εκτροχιασμένου νομισματικού συστήματος είναι οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, οι ΗΠΑ και η Κίνα, να κάνουν ταυτόχρονα σταθερές και πολυετείς εκπτώσεις στα προϊόντα τους, προκαλώντας στον υπόλοιπο κόσμο ανατιμήσεις και κάνοντας τις υπόλοιπες χώρες σταθερά λιγότερο ανταγωνιστικές.

Προκειμένου να αντισταθμίσουν τις συνέπειες αυτής της πολιτικής τα υπόλοιπα κράτη, συχνά παρεμβαίνουν στα νομίσματα τους με στόχο να προκαλέσουν πτώση των τιμών τους. Αυτό, πέρα από μία σειρά μέτρων που μπορούν να λάβουν (δασμούς, φορολόγηση των επενδυτικών κεφαλαίων από το εξωτερικό, φόρους κλπ) μπορούν να το πετύχουν με δύο τρόπους: είτε μέσω της πώλησης του νομίσματος τους από την Κεντρική Τράπεζα της χώρας τους και της αγοράς δολαρίου – χρηματιστηριακή υποτίμηση (η πώληση του νομίσματος τους προκαλεί αυξημένη προσφορά του με στόχο να ρίξει την τιμή του, η αγορά δολαρίου προκαλεί αυξημένη ζήτηση του με στόχο την ανατίμηση του) είτε με άμεση υποτίμηση της αξίας του κρατικού νομίσματος από την Κεντρική Τράπεζα στο ποσοστό που αυτή αποφασίζει, ώστε εν μία νυκτί η χώρα να γίνει φθηνότερη και πιο ανταγωνιστική.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα χρηματιστηριακής υποτίμησης είναι αυτό της Ελβετίας, η Κεντρική Τράπεζα της οποίας παρεμβαίνει από τον Αύγουστο του 2011 πουλώντας ελβετικό φράγκο σε μεγάλες ποσότητες για να ανατρέψει την άνοδο του η οποία απειλεί την οικονομία της χώρας.
Η χώρα που ίσως έχει τα περισσότερα να χάσει από τη νομισματική πολιτική που ακολουθούν οι ΗΠΑ, είναι η Γερμανία. Ίσως δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό αλλά ήταν η Γερμανία η πρώτη που εγκατέλειψε το προϋπάρχον του σημερινού διεθνές νομισματικό σύστημα το 1970 προκαλώντας την κατάρρευση του και αναγκάζοντας τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τη σύνδεση του δολαρίου με το χρυσό και να εμπνευστούν το σύστημα των 'ελεύθερα' κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών που ισχύει μέχρι σήμερα.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Γερμανίας (τα προσέγγισε με το δικό του μοναδικό τρόπο ο Νομπελίστας Οικονομολόγος F.Hayek το 1944 στο 'Ο δρόμος προς τη δουλεία') την κάνουν μία μεγάλη απειλή όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά και για τη σύμμαχο της Βρετανία. Ιδιαίτερα μάλιστα στην μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή της 'ειρήνης' εξαιτίας του φόβου ενός πυρηνικού ολέθρου, η βαρύτητα και η σημασία της οικονομικής δύναμης ενός κράτους έχουν υπερκεράσει σε μεγάλο βαθμό αυτήν της στρατιωτικής του δύναμης και αυτό έχει επιτρέψει στην ηττημένη και κατεστραμμένη από τον Πόλεμο Γερμανία να κάνει τη μεγάλη επιστροφή και να βρεθεί μέσα σε μερικές δεκαετίες στην κορυφή του κόσμου μαζί με τους νικητές Αμερικανούς, Βρετανούς, Γάλλους και Ρώσους, κάτι το οποίο, ίσως δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία.
Ο δρόμος της επιστροφής για τη Γερμανία, πέρασε και συνδέθηκε με τη νομισματική της σταθερότητα και δύναμη. Μέχρι το 1970 η Γερμανία είχε ήδη γίνει η κυρίαρχος νομισματική δύναμη της Ευρώπης. Προκειμένου να εξηγήσει το νέο οικονομικοπολιτικό status quo ο Γάλλος καθηγητής Dominique Moïsi είχε πει την εξής φράση: “υποτιμήστε (σε σημασία) την πυρηνική βόμβα της Γαλλίας και ανατιμήστε το μάρκο της Γερμανίας”.

Η Γερμανία είχε μάθει και εκπαιδευθεί μετά την ήττα της στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να επιβιώνει οικονομικά ούσα σε μειονεκτική θέση στο διεθνές νομισματικό σκηνικό έναντι του δολαρίου και αποδεχόμενη τον κυρίαρχο ρόλο του αμερικανικού νομίσματος γιατί απλούστατα δε μπορούσε να κάνει αλλιώς, ιδιαίτερα στις πρώτες δεκαετίες. Ακόμη και μετά την κατάρρευση του προϋπάρχοντος του σημερινού νομισματικού συστήματος, η Γερμανία βρήκε μπροστά της την 'εχθρική' νομισματική πολιτική των ΗΠΑ στο νέο νομισματικό σύστημα.

Από το 1970 μέχρι το 1996 το γερμανικό μάρκο ανατιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 166%, κάνοντας τα γερμανικά προϊόντα σταθερά ακριβότερα από τα αντίστοιχα αμερικανικά, παρέχοντας ενέσεις ανταγωνιστικότητας στην αμερικανική οικονομία. Το 1996 η ισοτιμία του μάρκου έναντι του δολαρίου είχε ανέλθει στο 0,72 ενώ το 2000, η ισοτιμία του νέου νομίσματος της ΕΕ, του ευρώ, έναντι του δολαρίου βρισκόταν στο 0,85. Αυτή η ελάχιστη διαφορά αποτύπωνε τη δύναμη και τη δυναμική του γερμανικού μάρκου το οποίο, αν δεν είχε εγκαταλειφθεί, θα κινδύνευε να απογειωθεί έναντι του δολαρίου και να προκαλέσει τελικά ασφυξία στη γερμανική οικονομία.

Το ευρώ ήταν το νέο μάρκο για τη Γερμανία, ένα μάρκο, όμως, που αποτύπωνε τώρα στην τιμή του και χώρες με υψηλά χρέη ή και ελλείμματα και με πολύ λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες από αυτήν της Γερμανίας, όπως της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου, της Ελλάδας κλπ. Οι χώρες αυτές, σε αντίθεση με τη Γερμανία, είχαν μάθει να επιβιώνουν στο αμερικανοκεντρικό διεθνές νομισματικό σύστημα διατηρώντας φθηνά τα νομίσματα τους ώστε να τονώνουν τη μειωμένη ανταγωνιστικότητα τους.

Για δικούς της λόγους η κάθε χώρα, είχε ασθενέστερη και λιγότερο ανταγωνιστική οικονομία από αυτήν της Γερμανίας και όσο αδυνατούσε να την ενισχύσει και να την οχυρώσει απέναντι στο διεθνή ανταγωνισμό και τους νομισματικούς σεισμούς, είχε την επιλογή να συμψηφίζει τη διαφορά μέσω των νομισματικών της εργαλείων και της νομισματικής της πολιτικής.

Ειδικά στην στην περίπτωση της Ελλάδας, στην εικοσαετία από το 1981 μέχρι το 2001 η δραχμή υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 88% (στοιχεία από την Κεντρική Τράπεζα του St. Louis ΗΠΑ). Η θεαματική αυτή υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου επέτρεψε στη χώρα να συμψηφίσει, σε ένα βαθμό, τις απώλειες από την αποτυχία της να γίνει ανταγωνιστική με το 'γερμανικό τρόπο'. Σε όλο αυτό το διάστημα η Ελλάδα έμαθε να επιβιώνει έχοντας ένα νόμισμα που γινόταν σταθερά φθηνότερο, κάνοντας τις υπηρεσίες και τα προϊόντα της φθηνά και έτσι περισσότερο ανθεκτικά στο διεθνή ανταγωνισμό.

Αυτό, όμως, άλλαξε από το 2001 και μετά καθώς η σύνδεση της δραχμής στο ευρώ σε σταθερή ισοτιμία, η εγκατάλειψη της, η υιοθέτηση του ευρώ και η 'ελεύθερη' διακύμανση του ευρώ, πλέον, στο διεθνές νομισματικό σύστημα έβαλε τέλος στη δυνατότητα της χώρας να ελέγχει τη νομισματική της πολιτική και ως εκ τούτου να μπορεί να συνεχίσει την πρακτική που ακολούθησε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Η νέα αυτή νομισματική κατάσταση , με την εγκατάλειψη του εθνικού νομίσματος και την υιοθέτηση του ευρώ, είχε εντυπωσιακές συνέπειες τόσο για την Ελλάδα όσο και για τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης, με κάποιες από αυτές να βρίσκονται σε πολύ πλεονεκτική και άλλες σε πολύ μειονεκτική θέση.

Έτσι, ενώ από την εγκατάλειψη του μάρκου και την υιοθέτηση του ευρώ η Γερμανία είδε το νέο νόμισμα της να αυξάνεται μόνο κατά 17,8% έναντι του δολαρίου (στοιχεία μέχρι 08/10/11), από την εγκατάλειψη της δραχμής και την υιοθέτηση του ευρώ η Ελλάδα είδε το νέο της νόμισμα να ανατιμάται έναντι του δολαρίου κατά 56,8%, κάτι το οποίο ήταν ένα πρωτοφανές πρόβλημα για την ελληνική οικονομία.

Ακόμη χειρότερα, ωστόσο, υπολογίζοντας την ισοτιμία της δραχμής έναντι του δολαρίου από το 2001 μέχρι το 2008, δηλαδή τη χρονιά της διεθνούς οικονομικής κρίσης (την πρώτη χρονιά που σύμφωνα με τα αναθεωρημένα στοιχεία η Ελλάδα πέρασε σε ύφεση), διαπιστώνουμε πως η κρυφή ανατίμηση του ελληνικού νομίσματος στο διάστημα αυτό ήταν της τάξης του 81%.
Μεταφράζοντας το πρόβλημα σε δραχμές και δολάρια, ενώ το 2001 αγόραζε κανείς ένα δολάριο με 398 δραχμές, το 2008, αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή, θα μπορούσε κανείς να αγοράσει ένα δολάριο μόλις με 69 δραχμές. Μία νομισματική ανατίμηση αυτού του μεγέθους σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα θα μπορούσε να εκτροχιάσει χώρες όπως η Ελβετία και η Ιαπωνία, πόσο μάλλον αδύναμες και μη ανταγωνιστικές χώρες όπως η Ελλάδα (η Πορτογαλία και η Ισπανία). Το πρόβλημα πήρε εκρηκτικές διαστάσεις, μάλιστα, καθώς στο δολάριο είναι συνδεδεμένο και το κινεζικό νόμισμα, γεγονός που σημαίνει πως η Ελλάδα, στο ίδιο διάστημα, έγινε, πέρα από τις ΗΠΑ, ακριβότερη και από την Κίνα, σχεδόν, στον ίδιο αυτόν εντυπωσιακό βαθμό.

Στη δεκαετία του 2000 το νέο ελληνικό νόμισμα, το ευρώ, είχε τη μεγαλύτερη απόδοση στον κόσμο και έγινε το ακριβότερο νόμισμα διεθνώς. Έτσι, η Ελλάδα, που τις προηγούμενες δύο δεκαετίες είχε επιβιώσει οικονομικά αφήνοντας το νόμισμα της να γίνει φθηνότερο κατά 88% έναντι του δολαρίου, έπρεπε τώρα να μάθει να ζει με το ακριβότερο νόμισμα του κόσμου, του οποίου η αξία, μάλιστα αυξανόταν συνεχώς εξαιτίας της απόδοσης της γερμανικής οικονομίας.
Και όσο αυτό δε συνέβαινε (όπως ήταν αναμενόμενο), η χώρα έπρεπε να βρίσκει τρόπους συμψηφίζει τις απώλειες από την εγκατάλειψη της φθηνής δραχμής.

ΠΗΓΗ : PRESS-GR

Τα υψηλά συμφέροντα του πλουσιώτερου "εκατοστού" του κόσμου.

Μένει να δούμε αν οι διαδηλώσεις του κινήματος κατάληψης της Γουόλ Στριτ θα αλλάξουν την κατεύθυνση της Αμερικής. 

Και όμως, οι διαδηλώσεις έχουν ήδη προκαλέσει μια αξιοσημείωτα υστερική αντίδραση από την Γουόλ Στριτ, από τους υπερ-πλουσίους γενικώς, και από πολιτικούς και γκουρού που υπηρετούν αξιόπιστα τα συμφέροντα του πλουσιότερου εκατοστού του 1%.

  Σκεφθείτε πρώτα πώς παρουσιάζουν οι ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί τις μέτριες σε μέγεθος αν και αυξανόμενες διαδηλώσεις, κατά τις οποίες έγιναν κάποιες συγκρούσεις με την αστυνομία - συγκρούσεις στις οποίες παρατηρήθηκε κυρίως μια υπερβολική αντίδραση από την αστυνομία - αλλά δεν έγινε τίποτα που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε σαν ταραχές.
 

Παρ' όλα αυτά, ο Ερικ Κάντορ, ο επικεφαλής της πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κατήγγειλε τον «όχλο» και την «αντιπαράθεση αμερικανών εναντίον αμερικανών». Οι υποψήφιοι πρόεδροι των Ρεπουμπλικάνων μπήκαν στο χορό, με τον Μιτ Ρόμνεϊ να κατηγορεί τους διαδηλωτές ότι κάνουν «πόλεμο των τάξεων», ενώ ο Χέρμαν Κέιν τους αποκαλεί «αντι-αμερικανούς». Ο αγαπημένος μου όμως είναι ο γερουσιαστήςΠολ Ραντ, που για κάποιο λόγο ανησυχεί ότι οι διαδηλωτές θα αρχίσουν να κατάσχουν iPads, επειδή πιστεύουν ότι δεν αξίζει στους πλουσίους να τα έχουν.
 

Και αν ακούσετε τις ομιλούσες κεφαλές στο δίκτυο CNBC, θα μάθετε ότι οι διαδηλωτές «συντάσσονται με τον Λένιν».
 

Ο τρόπος για να τα κατανοήσετε όλα αυτά είναι να συνειδητοποιήσετε ότι είναι μέρος ενός ευρύτερου συνδρόμου, στο οποίο πλούσιοι Αμερικανοί που έχουν τεράστια κέρδη από ένα σύστημα διαστρεβλωμένο υπέρ τους αντιδρούν με υστερία σε όποιον λέει απλώς πόσο διαστρεβλωμένο είναι το σύστημα.
 

Πέρυσι, αν θυμάστε, κάποιοι από τους βαρώνους της χρηματοπιστωτικής βιομηχανίας εξαγριώθηκαν με τις πολύ ήπιες επικρίσεις του προέδρου Ομπάμα. Κατήγγειλαν ότι ο κ. Ομπάμα είναι σχεδόν σοσιαλιστής επειδή εγκρίνει το λεγόμενο σχέδιο Βόλκερ, που θα απαγόρευε απλώς σε τράπεζες που στηρίζονται από ομοσπονδιακές εγγυήσεις να εμπλέκονται σε κερδοσκοπία υψηλού ρίσκου.
 

Και όσο για την αντίδρασή τους στην πρόταση να κλείσουν οι τρύπες που επιτρέπουν σε μερικούς από αυτούς να πληρώνουν αξιοσημείωτα χαμηλούς φόρους - λοιπόν, ο Στίβεν Σουάρτσμαν, πρόεδρος του Ομίλου Blackstone, την συνέκρινε με την εισβολή του Χίτλερ στην Πολωνία.
 

Και μετά υπάρχει η εκστρατεία για τη συκοφαντική δυσφήμιση της Ελίζαμπεθ Γουόρεν, της μεταρρυθμιστού του χρηματοπιστωτικού συστήματος που είναι υποψήφια τώρα για την γερουσία στη Μασαχουσέτη. Αν ακούσεις τους αξιόπιστους απολογητές των πλουσίων, θα πιστέψεις ότι η κυρία Γουόρεν είναι η δευτέρα παρουσία του Τρότσκι. Κάποιοι λένε ότι έχει «ατζέντα κολεκτίβας», και άλλοι ότι πιστεύει πως «ο ατομικισμός είναι μια χίμαιρα».
 

Τί συμβαίνει εδώ; Η απάντηση, βέβαια, είναι ότι οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος της Γουόλ Στριτ συνειδητοποιούν, βαθιά μέσα τους, πόσο αδύνατον είναι να υπερασπιστούν ηθικώς την υπόθεσή τους. Αυτοί οι τύποι δεν είναι ο Στιβ Τζομπς. 

Είναι άνθρωποι που πλούτισαν χειριζόμενοι περίπλοκα χρηματοπιστωτικά προγράμματα, που αντί να φέρνουν σαφή κέρδη στον αμερικανικό λαό, βοήθησαν να βρεθούμε σε μία κρίση που οι επιπτώσεις της συνεχίζουν να ταλανίζουν τη ζωή δεκάδων εκατομμυρίων συμπατριωτών τους.
 

Και όμως, δεν έχουν πληρώσει κανένα τίμημα. Οι θεσμοί τους διασώθηκαν με χρήματα των φορολογουμένων, χωρίς πολλούς όρους. Συνεχίζουν να κερδίζουν από ρητές και άρρητες ομοσπονδιακές εγγυήσεις - βασικά, παίζουν ακόμη το παιχνίδι «κορώνα- κερδίζουμε εμείς», «γράμματα- χάνουν οι φορολογούμενοι».
 

Οποιος υποδεικνύει το προφανές, όσο ήρεμα και μετριοπαθώς και αν ασκεί την κριτική του, πρέπει να δαιμονοποιηθεί και να εκδιωχθεί από το προσκήνιο.
 

Ποιός είναι λοιπόν ο αντι-αμερικανός εδώ; Οχι οι διαδηλωτές, που προσπαθούν απλώς να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί. Οχι, οι πραγματικοί εξτρεμιστές εδώ είναι οι ολιγάρχες της Αμερικής, που θέλουν να καταπνίξουν κάθε κριτική για τις πηγές του πλούτου τους.

Πηγή: To Βήμα, New York Times

Οι δάσκαλοι ενός σχολείου στη Γαλλία τόλμησαν και μίλησαν για τα χάλια της εκπαίδευσης με ένα εντελώς ξεχωριστό τρόπο.

Αυτή η ομάδα δημιουργήθηκε κατόπιν πρωτοβουλίας των δασκάλων ενός δημόσιου σχολείου για να καταγγείλει την εγκατάλειψη από το κράτος, της αποστολής  που πρέπει να έχει η εκπαίδευση. 

Σήμερα "το σχολείο είναι γυμνό" και παλεύουμε μαζί ενάντια στην ένδεια του σχολείου. Τα επιχειρήματά τους είναισοβαρά και  έχουν συγκεντρώσει 32.000 (on line) υπογραφές. Εδώ διαβάστε οι γαλλομαθείς την  προκήρυξή τους.

"το σχολείο είναι γυμνό", κατόπιν τούτου και οι δάσκαλοι επίσης.

Μερικά αποσπάσματα :

Το σχολείο είναι σήμερα γυμνό επειδή περικόβεται βαθμιαία από την κατεύθυνσή του, στο να είναι ανθρωπιστικό και να στοχεύσει σε αυτό που οι έλληνες ονόμαζαν σχολείο.

Το σχολείο "είναι γυμνό όταν το στεγνώνει η κυβέρνηση και δεν προσλαμβάνει εκπαιδευτικούς ",
Το σχολείο είναι "αποσυναρμολογημένο, όταν εκκενώνεται από εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό (επόπτες, σύμβουλοι των επαγγελματικού προσανατολισμού-ψυχολόγοι κλπ)

Οι δάσκαλοι πληρώνουν έναν βαρύ φόρο ενώ οι μαθητές  "λεηλατούνται, σταθμευμένοι σε τάξεις 35 ή 40 μαθητών.

Υπάρχει άρνηση στην εκμάθηση των Λατινικών και των Ελληνικών, γλώσσες που είναι γνωστές ως "rares" (δηλ. όλες θεωρούνται σπάνιες εκτός από τα αγγλικά).

   

Συνειρμοί με την δική μας κατάσταση στον χώρο της παιδείας είναι μοιραίο να σας γίνουν αλλά μη περιμένετε και αντίστοιχες ενέργειες. Εδώ είναι βαλκάνια φίλοι μου και πάμε στα σίγουρα... καταλήψεις.